ANAΛΩΣIMA Tο αγαπημένο μου χρώμα

Δεν υπάρχει πουθενά Σύλλογος για την προστασία των χρωμάτων. Κι αν υπήρχε,
σίγουρα δεν θα περιελάμβανε το ροζ. Το ροζ χρώμα είναι έκθετο από κούνια. Πώς
να το προστατεύσεις; Αρχίζει την καριέρα του στη ζωή δηλώνοντας την παρουσία
του θηλυκού μωρού στα μαιευτήρια, οπότε πλέον, από ‘κεί και πέρα όλα μπορούν
να του συμβούν. Από το να εκφράζει κατά συνεκδοχή τις τάσεις των σοσιαλιστικών
κομμάτων – αλλά αυτά είναι περασμένα μεγαλεία, διότι τα σοσιαλιστικά κόμματα
ούτε που νοιάζονται πια να δηλώσουν ροζ – μέχρι να εκφράζουν κατά συνεκδοχή
οτιδήποτε ξεκινά με τόλμη και καταλήγει σε δειλία, ερωτικό ή πολιτικό. Το ροζ
είναι η επιθετικότητα που συμμαζεύτηκε, το αγρίμι κόκκινο που τιθασεύτηκε και
δεν κραυγάζει, δεν σοκάρει, υπονοεί απλώς. Το ροζ υπήρξε κοριτσίστικο, αλλά
τώρα τα κορίτσια δεν είναι ροζ. Τώρα το ροζ είναι απλώς απαλό, ζαχαρωμένο,
χλιαρό και συμβιβασμένο. Και φτιάξανε, λέει, κάπου στη Βρετανία, ένα ροζ
λεωφορείο τιμωρίας, που πηγαινοφέρνει τα παιδιά στο σχολείο όταν είναι άτακτα.
Τα περιφέρει, τα αναιδή και σκληρά αγοράκια και κοριτσάκια μέσα στο χρώμα της
γλύκας, της τρυφερότητας του παγωτού και της γρανίτας φράουλα, της καραμέλας
τσάρλεστον και τα ρεζιλεύει. Και γίνονται τόσο ρεζίλι τα μικρά αδιάλακτα
πλάσματα, που χρησιμοποιούν το χρώμα της συνδιαλλαγής, ώστε προτιμούν να
συνδιαλλαγούν την επόμενη φορά με τους κανόνες και την πειθαρχία, να βάλουν
αληθινό νερό στο κόκκινο κρασί τους, φτάνει να ταξιδέψουν με το λεωφορείο
κανονικού χρώματος. Άτιμη κοινωνία δεν είναι; Να δημιουργεί μίσος για το ροζ
σε τόσο τρυφερές ηλικίες; Πώς θα το φορέσουν τα κορίτσια μεγαλώνοντας, πώς θα
το συμπαθήσουν τα αγόρια;