ΣE ΠPΩTO ENIKO Φορώντας τα μαύρα γυαλιά της

Γεννημένη ήταν κάποια νύχτα του Ιούλη. Καλοκαιρινό μωρό, σε σπίτι
χειμωνιάτικο, πέτρινο και υγρό. Δεν άναψαν το μπουχαρί (το τζάκι σα να λέμε…
) κι ας φώναζε η γιαγιά, κι ας ζήταγε η μαμή νερό ζεστό, καυτό-φλόγα για να
ξορκίσει την υγρασία και τη νύχτα. «Αντέχει», είπαν, «στο σκοτάδι και στην
παγωνιά του θέρους. Αντέχει, είναι δυνατό μωρό»…

Έλα που πλάνταζε η μικρή, έλα που το κλάμα της μελάνιαζε το βλέμμα. Μόνο όταν
την τύλιξαν σε κουβέρτες ζεστές, πλεχτές στον αργαλειό, με μαλλί χρωματιστό,
από πρόβατα δικά τους – μόνο τότε χαλάρωσε κι αφέθηκε στις αγκαλιές. Ίσως να
ήταν το μαλλί που είχε περάσει απ’ τ’ αδράχτι της γιαγιάς, που από τα χέρια τα
δικά της είχε πλυθεί, είχε βαφεί, είχε συγκεντρωθεί στους μπόγους. Ίσως να
ήταν και η αγκαλιά – ποιος ξέρει… -, το τζάκι πάντως δεν άναψε, τη φλόγα η
μικρή την είδε μήνες μετά, τους πρώτους του φθινοπώρου. Κι έβγαλε κραυγή, πολύ
πιο δυνατή κι από την πρώτη ανάσα. Αντίδραση την είπαν φοβισμένη, που έφερε
αναστάτωση σ’ όλη τη γειτονιά – σαν να ‘χε πάρει το χωριό ολόκληρο φωτιά…

Πάλι η γιαγιά μπήκε μπροστά. Εκείνη να κρατήσει, εκείνη να εξηγήσει, εκείνη να
φροντίσει και να πάρει το μωρό βόλτα μακριά, στον κήπο και στα σκοτεινά. H
ιστορία ξεχάστηκε, πέρασαν χρόνια πολλά κι η οικογένεια μετακόμισε στην πόλη,
σε διαμέρισμα δίχως μπουχαρί και φλόγες, σε υπόγεια, αρχικά, σκοτεινά…
Φωτοευαισθησία, είπαν στην εφηβεία, την ιδιαίτερη στα μάτια της παραξενιά και
τώρα μόνιμα τη βλέπω να κυκλοφορεί με μαύρα κατάμαυρα γυαλιά…