KΛINT IΣTΓOYNT Στοπ στον Tρίερ από έναν… πιστολέρο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
8 λεπτά  |
 |
|
Κλιντ Ίστγουντ. H τελευταία ελπίδα των Αμερικανών για να δώσουν ένα μάθημα |
Μερικοί κάνουν τον σταυρό τους. Θεούλη μου, βάλε το χεράκι σου να είναι καλό
το «Mystic river» ώστε ο Κλιντ να δώσει ένα μάθημα στο παλιόπαιδο από τη
Δανία!.
Αν κρίνω από το γενικό επίπεδο των φετινών Καννών – το φτωχότερο των
τελευταίων 10 χρόνων – οι ευχές δεν εισακούονται. Και χωρίς την παρουσία του
Τρίερ και της ταινίας του «Dogville», οι ιθύνοντες του μεγαλύτερου «χωριού»
του κινηματογραφικού πλανήτη θα αισθάνονταν στον σβέρκο τους την ανάσα του
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Πράγμα που σημαίνει πως μέχρι στιγμής αυτό το…
παλιόπαιδο είναι ο μοναδικός «θεός» των Καννών.
Για να φύγει από τη μέση ο… θεός από τη Δανία, πρέπει εντός των προσεχών 48
ωρών (όσες απομένουν μέχρι το φινάλε των προβολών) κάποιος από τους υπόλοιπους
πέντε μνηστήρες του Χρυσού Φοίνικα να έχει υπογράψει ένα αριστούργημα. Κατά
σειρά: Ρωσία με Αλεξάντερ Σοκούροφ, ΗΠΑ με Κλιντ Ίστγουντ, Αγγλία με Πίτερ
Γκριναγουέι, Ιαπωνία με Καβάσε Ναόμι και Γαλλία με Μπερτράν Μπλιέ. Τεσσερις
μεγάλες δυνάμεις και μια υπερδύναμη: Ο Dirty Harry, ο… σπαγγέτι του Σέρτζιο
Λεόνε, ο άνθρωπος που είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο και ο
δεξιός που, για πρώτη φορά στην καριέρα του, εναπόθεσε την τύχη των δύο
βασικών ρόλων της ταινίας του «Mystic river» στο ταλέντο των δύο πιο δημοφιλών
και αδιόρθωτων… τρομοκρατών του Χόλιγουντ και του Πενταγώνου. Στον Σον Πεν
και τον Τιμ Ρόμπινς. Εντελώς απίστευτο. Κάτι που θυμίζει «εθνική συμφιλίωση»
και «η Τέχνη ενώνει». Αν σ’ αυτό το εξωφρενικό γεγονός προσθέσουμε το στόρι
και το σκοτεινό «νουάρ» κλίμα της ταινίας, ε, τότε ο Τζον Γουέιν, το σύμβολο
και η παντιέρα των Αμερικανών εθνικοφρόνων, θα ανασηκωθεί από τον τάφο του και
ως άλλος Άμλετ θα αναφωνήσει: Κάτι σάπιο υπάρχει στην ψυχή αυτού του
μπάσταρδου!
 |
|
Ο Σον Πεν (αριστερά) και ο Τιμ Ρόμπινς (κάτω), οι δύο πιο δημοφιλείς και |
Μίστερ Ίστγουντ, αισθάνεσθε εκπρόσωπος μιας υπερδύναμης;
«Καλύτερα να λέτε… πλανητάρχης. Αρκεί να σας πω ότι η Warner, που ανέλαβε τη
χρηματοδότηση, απευθύνθηκε και σε άλλες πηγές».
Δώστε και σώστε;
«Δεν θα το ‘λεγα έτσι ακριβώς. Προφανώς το όνομά μου καθώς και η συνεργασία μ’
αυτή την εταιρεία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την παραγωγή. H ταινία μου δεν
ανταποκρίνεται ακριβώς στις προδιαγραφές του box office».
Ακούσαμε πως δεν πήρατε δεκάρα…
«Περίπου. Όταν μου είπαν πως τα λεφτά είναι λίγα και ο προϋπολογισμός
περιορισμένος τους απάντησα “Its fine with me”. Και για να τους ηρεμήσω,
πρόσθεσα “δεν είστε υποχρεωμένοι να με πληρώσετε τώρα. Αν η ταινία κάνει
κάποια καριέρα στα ταμεία με πληρώνετε αργότερα. Αν δεν κάνει, δεν με νοιάζει.
Το μόνο που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι να κάνω την ταινία».
Σας έχει ξανασυμβεί;
«Πριν από 33 χρόνια. Τότε που άρχιζα την καριέρα μου ως σκηνοθέτης. Επρόκειτο
να γυρίσω το “Play misty for me” και ο προϋπολογισμός ήταν επιπέδου…
ευρωπαϊκής παραγωγής. Εκείνοι μου είπαν να ξεχάσω τα όνειρα για μια παχυλή
αμοιβή και εγώ τους είπα πως ούτε που μου πέρασε από το μυαλό μου κάτι
τέτοιο».
Δεν πήρατε δεκάρα;
«Πολλές… δεκάρες. Όχι από την αμοιβή αλλά από τα ποσοστά πάνω στα καθαρά
κέρδη».
Επομένως δεν τρέχει χρυσάφι στους δρόμους του Λος Άντζελες…
«Εξαρτάται. Σε άλλους τρέχει, σε άλλους όχι».
Εξαρτάται από τι;
«Από το ερώτημα “Body or Soul”».
Γι’ αυτό η στρατηγική σας είναι να κάνετε μία ταινία για το Σώμα και μία
για την Ψυχή;
«Μπα δεν είναι θέμα στρατηγικής. Απλώς συμβαίνει. Ποτέ δεν μου είπαν να κάνω
εκείνο ή το άλλο. Πάντα σκηνοθετούσα με απόλυτη ελευθερία. Απλώς αυτή εδώ
είναι πιο σκληρή και η ιστορία πιο σκοτεινή. Τι θα προκύψει δεν το ξέρω. Όμως
ξέρω τι συνέβη με τους “Ασυγχώρητους”».
 |
|
Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα με το Όσκαρ που κέρδισε για την ταινία «Νονός 2». Το |
Τρομερή επιτυχία!
«Έτσι λέμε τώρα. Τότε όμως είχα την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν επρόκειτο να
βγάλω δεκάρα τσακιστή. Ο λόγος ήταν ένας και μοναδικός. Οι ήρωες ήταν
σκοτεινοί και το χειρότερο κουβαλούσαν πολλές… βαλίτσες!».
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και τώρα.
«Ποιος ξέρει! Εγώ πάντως ήθελα τόσο πολύ να την κάνω που ήμουν αποφασισμένος
να τους πληρώσω και από πάνω. Έτσι, συνέβη το εξής αντιφατικό. Αν και είναι
παραγωγή μεγάλου στούντιο, έχει προδιαγραφές ανεξάρτητης ταινίας. Γυρίστηκε εξ
ολοκλήρου στη Βοστώνη. Ακόμα και το μουσικό μοτίβο που έγραψα το ηχογράφησα
εκεί. Και το κυριότερο, κανείς από τους παράγοντες δεν είδε έστω και μισό καρέ
από τα γυρίσματα».
Είναι αλήθεια πως η ιδέα σάς ήρθε διαβάζοντας μια εφημερίδα;
«Είναι. Ανακάλυψα μια περίληψη του ομότιτλου μυθιστορήματος του Lehane στο
οπισθόφυλλο κάποιας εφημερίδας. H ιστορία είναι συναρπαστική. Τρεις παιδικοί
φίλοι ξαναβρίσκονται ύστερα από 25 χρόνια, κάτω από τραγικές συνθήκες. H κόρη
του ενός έχει κακοποιηθεί και δολοφονηθεί. Συγκλονίστηκα, καθηλώθηκα και
αμέσως έτρεξα να βρω τον συγγραφέα».
H βία είναι ο προνομιακός σας χώρος…
«Όταν κάποιος κλέψει, βιάσει ή δολοφονήσει, τότε όλα γύρω μας και μέσα μας
αλλάζουν. Τα πιτσιρίκια ταυτίζουν τη βία με τα βίντεογκέιμ και οι ταινίες σε
κάνουν να πιστεύεις πως η κλοπή δέκα εκατομμυρίων δολαρίων από το ταμείο ενός
καζίνου είναι παιχνίδι. H αλήθεια για την καθημερινή εγκληματικότητα είναι
εντελώς διαφορετική».
Πώς καταλήξατε στο συγκεκριμένο καστ;
«Μόλις διάβασα – τι λέω… ρούφηξα – το μυθιστόρημα, τα τρία πρώτα ονόματα που
μου ήρθαν στο μυαλό ήταν Σον Πεν, Τιμ Ρόμπινς, Κέβιν Μπέικον. Τους έστειλα το
σενάριο και ξετρελάθηκαν».
Ελπίζω να ξετρελαθούν και οι θεατές.
«Πιστεύω στη διαφορετικότητα και στα πολλά “είδη” θεατών. Στους περισσότερους
θα αρέσει το μυστήριο, οι πιο απαιτητικοί θα εξερευνήσουν μαζί μου το παρελθόν
των ηρώων. H λύση ενός προβλήματος προκαλεί την εμφάνιση πολλών άλλων
ερωτημάτων».
Σαν το… κρεμμύδι;
«Κοιτάξτε τις ταινίες που γυρίζονται σήμερα. Αυτές που έχουν σάρκα και οστά
είναι ελάχιστες. Οι οθόνες πλημμυρίζουν από καρτούν και ποπ κορν. Διάολε δεν
πάσχουμε όλοι από… αχρωματοψία».
Γαλλική «συνωμοσία» εναντίον των ΗΠΑ
Όταν ενοχλείς την παροιμιώδη αλαζονεία των Γάλλων μιλώντας τους για την
υπεροχή των ΗΠΑ, εκείνοι απαντούν με το κλισέ «Εκείνοι έχουν τα όπλα, εμείς
την κουλτούρα». Περί αυτού ουδείς λόγος. Την έχουν (την κουλτούρα) και μ’
αυτή… χτύπησαν.
Μερικοί λένε πως είναι τυχαίο. Άλλοι – οι πλέον καχύποπτοι – πιστεύουν πως οι
Γάλλοι βρήκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δώσουν στο american imperium
μερικές μπουνιές κάτω από τη ζώνη. Μάλιστα ένας εκπρόσωπος της αμερικανικής
ομάδας και γραφιάς σπουδαίου επαγγελματικού περιοδικού, έλεγε το εξής
σουρεαλιστικό: «Έβαλαν στο διαγωνιστικό πρόγραμμα αυτό το shit (το σ…) του
ηλίθιου Βίνσεντ Γκάλο (σ.σ. εννοεί το «Καφετί κουνελάκι»), για να εξευτελίσουν
τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο. Για να ταυτίσουν το περιεχόμενο του
κεφαλιού μας με το μέγεθος του κάτω κεφαλιού αυτού του idiot».
Για την ιστορία, αξίζει κανείς ν απαριθμήσει την… τυχαία συνεύρεση πολλών
αντιαμερικανικών «Τόμαχοκ» που εκτοξεύτηκαν από τις οθόνες των γαλλικών
Καννών:
«Ομίχλη πολέμου». Ντοκιμαντέρ του Αμερικανού σπεσιαλίστα Έρολ Μόρις.
Πρόκειται για το πορτρέτο του 85χρονου (σήμερα) Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, του
ανθρώπου που επί επτά συναπτά χρόνια είχε διατελέσει υπουργός Άμυνας κατά τη
διάρκεια της θητείας του Τζον Κένεντι και του Λίντον Τζόνσον. Το χθεσινό
γεράκι του Πενταγώνου έχει μεταμορφωθεί σε πάλλευκο περιστέρι. Και ούτε λίγο
ούτε πολύ, πιστεύει πως… «ναι είμαστε war criminals» (εγκληματίες πολέμου).
Γιατί; Επειδή εκτός των άλλων, κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι
αμερικανικές βόμβες εξολόθρευσαν 100.000 άμαχους πολίτες του Τόκιο.
Αποκαλύπτει επίσης πως το δεξί – στρατιωτικό – χέρι του Κένεντι, ο…
ανθρωποφάγος στρατηγός LeMay, είχε συμβουλεύει τον πρόεδρο να εξολοθρεύσει την
Κούβα με ατομικές βόμβες.
«Easy riders and raging bulls» (Ξένοιαστοι καβαλάρηδες και οργισμένοι
ταύροι). Ντοκιμαντέρ από το ομότιτλο βιβλίο του Μπίσκιν, για τα παρασκήνια της
επανάστασης στο Χόλιγουντ, από τη γενιά του ’60 (Κόπολα, Σκορσέζε, Γουόρεν
Μπίτι, Γουίλιαμ Φρίντκιν, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, Στίβεν Σπίλμεργκ, Τζορτζ
Λούκας κ.ά): Περίπου οι μισές σπουδαίες ταινίες αυτής της γενιάς (από το
«Godfather» μέχρι «H Αλίκη δεν μένει πια εδώ») έγιναν… τυχαία και έπειτα από
προτροπή των μεγάλων παραγωγών. Ακόμα, ο Γουόρεν Μπίτι προκειμένου να
εξασφαλίσει μερικές πενταροδεκάρες για το «Μπόνι και Κλάιντ» αναγκάστηκε να
φιλήσει τις,.. μπότες του «στρατηγού» Τζακ Γουόρνερ (της Warner) και τέλος –
το πιο τρισχαριτωμένο – όλοι σχεδόν ήταν ορντινάτσες του Κόπολα, ο οποίος στο
ισόγειο του σπιτιού του, και αφού προηγουμένως έκανε σχέδια για την αλλαγή του
κόσμου, «he was fucking any woman», ενώ σε κάποιο δωμάτιο κοιμόταν η γυναίκα
του! Καλό;
Αν ακόμα προσθέσουμε το ντοκιμαντέρ για τον «μαυροπινακισμένο» Τσάρλι Τσάπλιν
και αν κοντά σε όλα αυτά πολλαπλασιάσουμε τον αντιαμερικανισμό του «Dogville»
του Τρίερ, το… dick του Βίνσεντ Γκάλο και τον «Ελέφαντα» του Γκας Βαν Σαντ,
με την αφασία μαθητών από αμερικανικά Λύκεια που τα ιδανικά τους είναι
εμπνευσμένα από το «Mein Kampf» του Χίτλερ, ε, τότε, φτάνεις στο εξής
εξωφρενικό συμπέρασμα. Αυτό το φεστιβάλ βάλθηκε να μας κάνει… Μπιν Λάντεν!
Google news
