ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ξέρω ποιος φταίει

Πώς να το βάλει ο νους μου; Πού να το φανταστώ; Μυστικά κι ανομολόγητα τις
είχα μειώσει τις βόλτες. Ενοχικά σχεδόν. Δεν γινόταν κι αμέσως, έχω
εξάρτηση… Εγώ φταίω που έκλεισε η «Υβόννη». Πήγαινα όλο και λιγότερο στο
μεγάλο κατάστημα. Και πιο πολύ δοκίμαζα τα δωρεάν αρώματα. Έψαχνα για Tester.
Δεν έβαζα το χέρι στην τσέπη. Μια γενική τόνωση αποκτούσα, δωρεάν. Ρωτώντας
τις πωλήτριες διάφορα πράγματα, εξετάζοντας εξονυχιστικά κάποιο μπουκαλάκι.
Έπρεπε να έχουν βάλει εισιτήριο, ένα ευρώ τη βόλτα. Είχε τόσα ευεργετήματα.
Τριγύριζα και μου έφτιαχνε το κέφι. Πώς να συντηρηθεί το μαγαζί με βόλτες;
Τώρα που θα χαθεί εντελώς, είναι πολύ αργά για τύψεις. Βρήκα κι εγώ να κάνω
οικονομία στα γαλλικά αρώματα, στις κρέμες προσώπου. Βρήκα να περικόψω τα
κοκαλάκια μαλλιών και τα συνολάκια πλαζ… Ένα λαστιχάκι αγόραζα και μου
χαρίζανε δέκα αναπτήρες και δέκα μαντιλάκια. Να περικόβω τη χαρά, το σόπιν
θέραπι. Να μείνουνε χωρίς δουλειά τα ευγενέστατα κορίτσια. Γιατί να μην μπορώ
να κάνω περικοπές στην Εφορία, που την πληρώνω πολυτελέστατη; Εκεί είμαι η
καλύτερη πελάτισσα, αλλά δεν μου χαρίζουν μαντιλάκια κι αναπτήρες. Και όποτε,
υποχρεωτικά, πηγαίνω στα γραφεία της, με πιάνει κατάθλιψη από την περιρρέουσα
τσαντίλα. Εκεί πάει το τρελό κονδύλι. Κράτος ισάξιο χρυσοποίκιλτων αξεσουάρ θα
έπρεπε να έχω. Κράτος με φιόγκους μαλαματένιους. Άλλη πολυτέλεια σαν αυτό δεν
διατήρησα. Σουηδικό μοντέλο έπρεπε να είναι, και μου το παίζει αιώνια
Ψωροκώσταινα… Θα μπορούσε τουλάχιστον με κάθε απόδειξη να μας στέλνει και
μια γαλλική κολόνια δώρο, εμάς, των καλών πελατών του. Να σωθεί κι η «Υβόννη».