ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φύγε χέλι, φύγε!

Θέαμα παράξενο στις κυριακάτικες φωτογραφίες. Ένα χέλι στα χέρια υπουργού.
Κατ’ αρχάς αξίζει να θαυμάσουμε το ότι μπορεί να το κρατά χωρίς να του
γλιστρά, αλλά είναι υπουργός Μεταφορών, άσος στις ακινησίες. Τέλος πάντων, ας
αφήσουμε τα φτηνά καλαμπούρια κι ας πιάσουμε το χέλι, αν μπορούμε. Ο υπουργός
δείχνει το χέλι στους Ευρωπαίους εταίρους. Βρίσκονται στο Μεσολόγγι και το
επιδεικνύει σαν τοπική παραγωγή και μεζέ. Κάτι τόσο παράξενο που θα θυμίζει
ίσως κινέζικη κουζίνα, κάτι τόσο εξωτικό και νόστιμο που θα άξιζε να κάνει
κανείς μερικά χιλιόμετρα για να το γευτεί. Κάτι τόσο άγνωστο στους τουρίστες
όσο το τσίπουρο του Βόλου και οι μεζέδες του, οι πιπεριές Φλωρίνης, η
ξινομυζήθρα, η πολίτικη σαλάτα Θεσσαλονίκης – τι άλλο να πω; Μα, αν το μάθουν
οι υπουργοί της Ευρώπης αυτό το υπέροχο μυστικό, αν το πουν και σε άλλους, αν
συρρεύσουν τα πλήθη στο Μεσολόγγι, τι θα γίνουν τα χέλια; Θα φτάσουν να τους
θρέψουν όλους αυτούς ή θα ξοδευτούν και θα λιγοστέψουν σε χρόνο μηδέν κι
ύστερα δεν θα μπορεί κανείς να τρώει; Τα σουλφαμιτάρια στην πλατεία του
Μεσολογγίου που τα τρως τώρα στο όρθιο αντί για σουβλάκι θα γίνουν σούπερ λουξ
ρεστοράν με το χέλι να καταναλώνεται μαζικά αντί για μοσχάρι και να
τρελαίνεται η λιμνοθάλασσα;

Μα γιατί δεν έχω εμπιστοσύνη στο μέλλον; Μα γιατί φοβάμαι την ανάδειξη των
ωραίων πραγμάτων; Γιατί να μην ελπίζω, πια, ότι μπορεί τα αγαθά μας να τα
προβάλλουμε ορθολογικά, να τα εκμεταλλευόμαστε οργανωμένα και να εξασφαλίζουμε
και καλή ζωή και αναβάθμιση και συνέχεια;