ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ζητούνται Μεγάλοι»…

Διαβάζω στις εφημερίδες και στα περιοδικά – και είναι σαν να διαβάζω ένα
συναρπαστικό παραμύθι – τις «επικές» διηγήσεις για τη ζωή του Γιάννη Λάτση και
σκέπτομαι ότι έφυγε και ο τελευταίος των «μεγάλων». Ότι έκλεισε την πόρτα σε
μια εποχή, όπου οι μύθοι στις επιχειρήσεις, στη μουσική, στην πολιτική, στη
λογοτεχνία έλαμπαν και αστραποβολούσαν.

Ξεχωριστοί άνθρωποι, με προσωπικότητα, με χάρισμα, με οράματα, που σφράγισαν
για δεκαετίες την ελληνική ζωή και τις μνήμες μας. Κάλλας, Χατζιδάκις, Ρίτσος,
Ελύτης, Τσαρούχης, Κουν, Λαμπέτη, Μινωτής, Χορν, Κατράκης, Μελίνα,
Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Ωνάσης, Νιάρχος, Καραμανλής, Παπανδρέου… Ποιον να
πρωτοθυμηθώ;

«Φτώχεια μυαλού», επαναλαμβάνει μελαγχολικά και κατηγορηματικά ο σεβάσμιος
«φιλόσοφος»-γιατρός, όλο και πιο συχνά τελευταία, κάθε φορά που συζητάμε για
τις τελευταίες εξελίξεις. Γεμάτη η εποχή μας με «χρυσές μετριότητες», που
διεκδικούν την ψήφο μας, την προσοχή μας, το χειροκρότημά μας, τον θαυμασμό
μας, τη λατρεία μας.

Και ίσως να τα παίρνουν για λίγο. Περιστασιακά και παροδικά, περνούν σαν
κομήτες μέσα από την καθημερινότητά μας, χωρίς να κατορθώνουν να κρατήσουν τον
ενθουσιασμό και το πάθος μας. Χωρίς να κατακτάνε μόνιμη θέση στην καρδιά μας.
Χωρίς να δημιουργούν ιστορική συνέχεια, χωρίς να καθορίζουν πρότυπα, χωρίς να
αφήνουν παρακαταθήκες για το μέλλον. Έτσι, εφήμερα και επιπόλαια, όπως ζει
σήμερα στον τόπο τούτο τούτος ο λαός…

«Ζητούνται Μεγάλοι» επειγόντως, λοιπόν, και όχι μόνο «Ζητούνται σερβιτόροι»
στο… απέραντο καφενείον «Η Ελλάς»!