Χάπια – ρομπότ έτοιμα για δράση

![]() |
Τα μικροσκοπικά ρομπότ – χάπια, εξοπλισμένα με κάμερες, που δοκιμάζονται
εδώ και χρόνια στα εργαστήρια, είναι έτοιμα να εισέλθουν στο ανθρώπινο σώμα.
![]() |
|
Στη Σκωτία δοκιμάζουν το πρωτότυπο ενός εργαστηρίου τόσο μικρού, ώστε να |
Κάποτε ήταν σκηνή μόνο στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας: Ένα μικροσκοπικό
εργαστήριο που ταξιδεύει μέσα στο σώμα και είναι ικανό να διαγνώσει ασθένειες
και να χορηγήσει φάρμακα στον οργανισμό. Η σμίκρυνση των μικροτσίπ με την
ταυτόχρονη αύξηση της ισχύος τους όμως, σημαίνει ότι σήμερα η ιδέα δεν απέχει
πολύ από την πραγματοποίησή της.
Ερευνητές σε πανεπιστημιακά εργαστήρια και εταιρείες ιατρικής τεχνολογίας σε
διάφορες χώρες εργάζονται επάνω σε τέτοιες κατασκευές και είναι έτοιμοι να τις
χρησιμοποιήσουν σε ασθενείς. Στη Σκωτία, στο κέντρο Άλμπα, αναπτύσσεται ένα
από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα του είδους. Ερευνητές δοκιμάζουν το πρωτότυπο
ενός εργαστηρίου, που είναι τόσο μικρό, ώστε να χωράει μέσα σε ένα ηλεκτρονικό
χάπι. Το χάπι αυτό διασχίζει το πεπτικό σύστημα και στέλνει τα δεδομένα που
συλλέγουν οι αισθητήρες του σε έναν φορητό σταθμό – βάση.
Το πρόγραμμα έχει προϋπολογισμό δύο εκατομμυρίων δολαρίων και είναι το
αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ επιστημόνων που δουλεύουν σε δύο
διαφορετικούς τομείς. Ο ένας αφορά την κατασκευή συστημάτων πάνω σε ένα τσιπ,
τη σμίκρυνση δηλαδή ψηφιακών συστημάτων. Ο δεύτερος έχει να κάνει με τους
μικρο-αισθητήρες, μικροσκοπικούς βιοχημικούς αισθητήρες που τοποθετούνται σε
μικροτσίπ.
Η ομάδα έχει ήδη κατασκευάσει ένα μικροτσίπ τεσσάρων τετραγωνικών χιλιοστών
που μπορεί να ψηφιοποιήσει αναλογικά δεδομένα από μικρο-αισθητήρες, να τα
αποθηκεύσει στη μνήμη και να τα μεταδώσει ασύρματα σε ένα φορητό μόνιτορ.
Μετρά οξυγόνο, άλατα, επίπεδα ραδιενέργειας και οξύτητας.
Όταν προστεθούν στο τσιπ μπαταρίες και αισθητήρες, το πρωτότυπο έχει
διαστάσεις 55mm x 16mm, όγκος αρκετά μεγάλος για χάπι. Οι επιστήμονες
προσπαθούν να μειώσουν το μέγεθός του. «Θέλουμε να το φτιάξουμε σε μέγεθος
ασπιρίνης. Θα τα καταφέρουμε σε τρία με πέντε χρόνια» εξηγεί στην εφημερίδα
«Financial Times» ο δρ Ντέιβιντ Κάμινγκ του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι η τιμή του, που σήμερα φτάνει τα 160 ευρώ το ένα.
«Στόχος μας είναι να χρησιμοποιείται όχι μόνο στα νοσοκομεία, αλλά να
χορηγείται από τους οικογενειακούς γιατρούς και να το παίρνουν οι ασθενείς στα
σπίτια τους. Σε 10 χρόνια μπορεί να κοστίζει ένα ευρώ».
Ένα άλλο παρόμοιο πρόγραμμα εκτελείται από τη μικρή ισραηλινή εταιρεία Given
Imaging, όπου δοκιμάζουν ένα χάπι με εμφυτευμένη μία μικροσκοπική αναλογική
βιντεοκάμερα. Η τεχνολογία επιτρέπει στους γιατρούς να διαγνώσουν
δυσλειτουργίες στο λεπτό έντερο. Την ίδια ώρα, στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας,
μια ομάδα κατασκευάζει έναν αισθητήρα στο μέγεθος ενός κόκκου σκόνης.
Από όλα αυτά, το πρόγραμμα Άλμπα είναι από τα πλέον φιλόδοξα όσον αφορά την
γκάμα των αισθητήρων και την ικανότητα επεξεργασίας των δεδομένων. Στο μέλλον,
το μίνι εργαστήριο μπορεί να περιέχει συγκεκριμένους αισθητήρες για κάθε
ασθένεια – όπως έναν ειδικό ανιχνευτή για την παρακολούθηση του συνδρόμου του
ευερέθιστου εντέρου ή μίνι αντλίες που να χορηγούν τις σωστές δόσεις φαρμάκων
στον ασθενή.
Η τεχνολογία του ηλεκτρονικού χαπιού μπορεί να βρει εφαρμογές και εκτός
ιατρικής, όπως στον έλεγχο της ποιότητας του νερού και στην άμυνα ενάντια στα
βιοχημικά όπλα. «Μπορούμε για παράδειγμα να δουλέψουμε πάνω σε ένα σηματάκι
που θα φοριέται στο πέτο και θα ανιχνεύει άνθρακα ή επικίνδυνα αέρια»
προσθέτει ο δρ Κάμινγκ.
LINKS:
* http://www.givenimaging.com/
Επιμέλεια: Εύη Ελευθεριάδου – Στέφανος Κρίκκης















