Τι περιμέναμε και τι πήραμε

Τα παιχνίδια ντέρμπι είναι συνήθως η χαρά των οπαδών. Τούτο το ντέρμπι, όμως,
που είχε αναγγελθεί και αναμενόταν ως στιγμή της αλήθειας, μεταβλήθηκε από τα
πράγματα σε υπόθεση των φιλάθλων. Όχι μόνο γιατί από αυτό θα κρινόταν η έκβαση
και άρα σε μεγάλο βαθμό η αξιοπιστία ολόκληρου του πρωταθλήματος. Αλλά και
γιατί οι φίλαθλοι φέτος στην Ελλάδα ταλαιπωρήθηκαν σε πρωτοφανή βαθμό. Μια
τελευταία ευκαιρία τους έμενε να μην ξεγράψουν το ελληνικό ποδόσφαιρο: αυτός ο
τελικός του πρωταθλήματος.

Το «πιο συναρπαστικό» πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων ήταν στην
πραγματικότητα το πιο υποβαθμισμένο. Τραγικές συνθήκες, ελάχιστες νέες ιδέες,
μικρή όρεξη για μπάλα, λίγοι παίκτες πάνω από το μέτριο, συνεχής εξωγηπεδική
αναμόχλευση των παθών, εναλλαγή και, στη συνέχεια, αγωνία στην κορυφή λόγω
κοινής (αν και διαφορετικά εκφρασμένης) μετριότητας περισσότερο, παρά λόγω
αμοιβαίων ικανοτήτων. Όλα αυτά ένα καλό ντέρμπι δεν θα τα έσβηνε, θα τα έντυνε
ωστόσο με την ελπίδα ότι μπορεί να μην επαναληφθούν. Οι φίλαθλοι περίμεναν,
στη συνέχεια, από τις δύο ομάδες που διεκδικούσαν τον τίτλο να δείξουν, έστω
και την ύστατη στιγμή, τα πραγματικά προσόντα τους. Την προσωπικότητα αρκετών
παικτών του, σε πείσμα της σχεδόν ανύπαρκτης οργάνωσης, για τον Ολυμπιακό, το
δέσιμο, αντίθετα, μιας ομάδας με σταθερό αγωνιστικό προσανατολισμό, χωρίς τις
χειροπέδες της σκοπιμότητας, για τον Παναθηναϊκό. Οι φίλαθλοι περίμεναν,
τέλος, αλλά ήταν το σημαντικότερο, να ξεκινήσει, να διεξαχθεί και να τελειώσει
αυτό το παιχνίδι σαν ποδοσφαιρικό παιχνίδι: χωρίς βία, με δυναμισμό αλλά και
επαγγελματισμό, με φάσεις και συγκινήσεις, με παραδοχή του αποτελέσματος, παρά
το ότι, μοιραία, θα πίκραινε τον έναν από τους δύο «αιώνιους» αντιπάλους.

ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Ας δούμε τώρα τι πήραν από το χθεσινό ντέρμπι της Ριζούπολης. Ένα γήπεδο όπου
οι πολλοί αστυνομικοί δεν εξουδετέρωσαν τη νοτιοαμερικάνικη ατμόσφαιρα
φιέστας. Ένα παιχνίδι που παίχτηκε ποδόσφαιρο, αρκετό μάλιστα και, σε αρκετές
περιπτώσεις, πραγματικά καλό ποδόσφαιρο. Μόνο που παίχτηκε από μία μόνο ομάδα.
Δικαιώνοντας (και αυτό δεν αποτελεί αναγκαστικά καλό προηγούμενο) την
προεδρική τακτική της με διάφορα μέσα όξυνσης του φιλότιμου, μέχρι και του
φανατισμού, των ερυθρόλευκων παικτών, ο Ολυμπιακός κυριάρχησε πλήρως, κυρίως
λόγω πάθους και θέλησης. Και δευτερευόντως, γιατί το πάθος δεν παίζει μπάλα,
λόγω της κλάσης μιας πλειάδας παικτών που ευτύχησαν, για πρώτη φορά φέτος, να
παίξουν τόσο καλά όλοι μαζί.

Η ΑΞΙΑ «ΚΑΡΕΜΠΕ»

Η χθεσινή εμφάνιση του Καρεμπέ σε μία, κατά τα άλλα, χρονιά που σπάνια έλαμψε,
θύμισε σε όλους το ποδοσφαιρικό αξίωμα – κλισέ ότι οι μεγάλοι παίκτες μόνο στα
μεγάλα ματς πρέπει να κρίνονται. Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε την αδικαιολόγητη,
όπως αποδείχτηκε, σιγουριά του, καθώς και τη λανθασμένη επιμονή του κατώτερου
των περιστάσεων προπονητή του σε ένα σχήμα με δύο, και αργά, σέντερ μπακ.
Είδαν ακόμα οι φίλαθλοι ένα παιχνίδι με ένταση αλλά καμία σχεδόν
αντιαθλητικότητα, με αδιάπτωτο ρυθμό και με έναν διαιτητή που μπορεί να μην
αρίστευσε, αλλά δεν έκρινε και τίποτα. Το μεγαλύτερο, τέλος, κέρδος είναι ότι
το παιχνίδι τέλειωσε κανονικά (αν εξαιρεθεί το σχεδόν αναπόφευκτο ξέσπασμα
ορισμένων υπερφανατικών) και χωρίς κανένας έστω και οριακά εχέφρων παρατηρητής
να μπορεί να αμφισβητήσει το δίκαιο αποτέλεσμα. Δεν είναι και λίγα όλα αυτά.
Όλοι οι φίλαθλοι περιμένουμε τώρα συνέχεια, διάρκεια και αποδείξεις στην Ευρώπη.