ΜΑΤΙΕΣ Φιλαδέλφεια

Όταν γκρεμίζεται ένα γήπεδο, ανοίγουν χίλια σφαιριστήρια και πεντακόσια μπαρ,
λέγαμε παλαιότερα. Έτσι, όμως, όπως έχουν καταντήσει τα γήπεδα, με τις
βιαιότητες, τους τραμπουκισμούς, τα περίστροφα, τους αφιονισμένους και
υβριστές «φιλάθλους», άστα να πάνε… Κάποτε, ωστόσο, το γήπεδο ήταν γιορτή,
ήταν ενθουσιασμός ή πίκρα, ήταν η Κυριακή, ήταν η κουβέντα στην πλατεία και το
καφενείο ολόκληρη την εβδομάδα… Για ένα τέτοιο γήπεδο, όπου έζησα «μεγάλες
στιγμές» δεκάδες χρόνια, θέλω να πω δυο λόγια, σήμερα, αποχαιρετώντας το.
Μιλάω, βέβαια, για το γήπεδο της ΑΕΚ, στη Νέα Φιλαδέλφεια, που το πολιορκούν
ήδη οι μπουλντόζες…

Το γνώρισα αμέσως μετά την Κατοχή. Είχε μόνο δυο μικρές εξέδρες και τ’
αποδυτήρια ήταν μια παράγκα χωρισμένη στα δύο. Εκεί ντύνονταν και γδύνονταν οι
ποδοσφαιριστές, εκεί έπιναν την πορτοκαλάδα και το τσάι τους, εκεί έκαναν
μπάνιο, με νερό από ένα βαρέλι. Δίπλα ήταν ένα καμαράκι, μ’ ένα πτυσσόμενο
τραπεζάκι, τρεις καρέκλες κι έναν τσίγκινο νιπτήρα, με μια λεκανίτσα. Τα
«αποδυτήρια» των διαιτητών…

«Να ‘ξερες με πόσες θυσίες αποκτήθηκε αυτό το γήπεδο…», μου έλεγε ο πατέρας
μου. «Το οικόπεδο, μας το χάρισε ο Βενιζέλος. Ύστερα, μπήκαν μπροστά διάφοροι
επιφανείς Κωνσταντινουπολίτες, ο Ιωνάς και μερικοί άλλοι, μαζεύτηκαν λεφτά,
προχωρήσαμε. Και σήμερα, έχουμε αυτό το Στάδιο, όπου προπονούνται και παίζουν
παιχταράδες, όπως ο Κλεάνθης Μαρόπουλος, ο Τζανετής, ο Ρίμπας, ο Δελαβίνιας, ο
Γάσπαρης… Δικός μας ήταν, πιο παλιά, και ο Χατζησταυρίδης. Και προπονητής
μας, πάντοτε, ο Νεγρεπόντης…».

Το γήπεδο, τότε, ήταν ξερό. Άργησε πολύ το χορτάρι. Άργησαν να χτιστούν και τα
«πέταλα», προς την εκκλησία και προς το δασάκι. Στα εγκαίνια για το «χόρτο»
ήρθε κι έπαιξε και η Μπαρτσελόνα. Και μας φόρτωσε γκολ. «Δεν πειράζει», μου
έλεγε ο Νίκος Γκούμας. «Αρκεί που κάναμε λαμπρά εγκαίνια…». Ο Γκούμας… Τι
γύρευε ένας Ανδριώτης στην Κωνσταντινούπολη; Τον είχε μπλέξει στα δίχτυα του ο
Νταϊσπάγγος. Και με το πες πες, τον έκανε σύμβουλο και πρόεδρο. Ω! εκείνη η
παλιά φρουρά, με τον Χρυσαφίδη, τον Μπάρλο, τον Τρανόπουλο, τον Μακρίδη…

Στη Νέα Φιλαδέλφεια παρακολούθησα εκατοντάδες παιχνίδια με τον Πούλη, τον
Παπαθεοδώρου, τον Νέστορα, τον Σεραφείδη, τον Εμμανουηλίδη, τον Σταματιάδη,
τον Γούλιο, τον Παραγιό, τον Παπαγεωργίου, τον Παπαϊωάννου, τον Κανάκη, τον
Μαύρο, τον Μπάγιεβιτς – έναν ολόκληρο κόσμο παικτών που αγωνιζόντουσαν, οι
περισσότεροι, μόνο για τη φανέλα. Αυτούς τους παίκτες σκέφτομαι, τώρα που
γκρεμίζεται το «Μαρακανά», όπως έλεγε το «Ν. Γκούμας» ο Λάμπης Τσιριγωτάκης. Ο
πιο παλιός και καλός «μαθητής» μου…