[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το πιο εύκολο πράγμα στην πολιτική είναι να υποβάλλεις προτάσεις. Πολλοί
μάλιστα έχουν ταυτιστεί τόσο πολύ με αυτή την ιστορία, ώστε όλη τους η καριέρα
έχει προσδιοριστεί από μια πρόταση. Του λες «καλημέρα» και η απάντησή του
είναι «εγώ πάντως προτείνω» και σου λέει κάτι. Του αναφέρεις το πρόβλημά σου,
και την επόμενη στιγμή το έχεις μετανιώσει πικρά, γιατί ο προτασιολόγος σε
έχει λούσει με δέκα προτάσεις επίλυσης του προβλήματος. Κι αν κάνεις και το
λάθος και του πεις «ναι, δεν λέω, δίκιο έχεις, αλλά μήπως θα έπρεπε…», την
έκανες την τύχη σου! Θα εισπράξεις, το λιγότερο, άλλες δέκα προτάσεις νά ‘χεις
να πορεύεσαι. Και βεβαίως να σου γίνει και μάθημα που δεν αποτίμησες σωστά τις
«βλαβερές συνέπειες της απορίας»!

Διά πάσαν νόσον

Εισαγωγή αναγκαία, και απαραίτητη, προκειμένου να εξηγήσουμε με λόγους απλούς
το φαινόμενο που παρατηρείται, όπου διάφοροι διατυπώνουν προτάσεις συνήθως
μόνο για να τις διατυπώσουν, μια και είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν πρόκειται να
υλοποιηθούν. Το θέμα δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον αν αυτή η επιμονή τους δεν
είχε μια άλλη παράπλευρη συνέπεια. Υποβάλλοντας μανιωδώς προτάσεις «διά πάσαν
νόσον» μάς παρουσιάζουν έναν Σημίτη άβουλο, αμήχανο, χωρίς θέληση, ανίκανο να
πάρει οποιαδήποτε απόφαση. Έναν άνθρωπο που βρίσκεται μονίμως μπροστά σε έναν
σταυροδρόμι και δεν είναι σε θέση να αποφασίσει τίποτε. Έναν άνθρωπο που με
κάθε δεύτερη κουβέντα, επαναλαμβάνει το γνωστό «και τώρα τι κάνουμε;»” Που
κρατάει το κεφάλι με τα δυο χέρια και δεν μπορεί να βρει άκρη…

Γιατί τόση επιμονή;

Ερώτηση: Γιατί ρε παιδιά τού το κάνετε αυτό του ανθρώπου; Παραδέχθηκε μήπως
ότι δεν μπορεί να σκεφθεί; Ότι είναι σε αδυναμία να λάβει μια ορθή απόφαση;
Έδωσε καμιά συνέντευξη και είπε «βοηθήστε, γιατί στέρεψα από ιδέες»; Ζήτησε
από κανέναν βοήθεια δηλώνοντας αδυναμία διαχείρισης των προβλημάτων; Κάλεσε
κανένα από τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να συζητήσουν διεξόδους από την
κρίση; Συνεκάλεσε κανένα όργανο (Εκτελεστικό, Κυβερνητική Επιτροπή)
προκειμένου να θέσει τα προβλήματα και να ζητήσει από όλους να βοηθήσουν στην
υπέρβασή τους; Εξ όσων γνωρίζουμε, και γνωρίζουμε καλά, δεν έκανε τίποτε από
όλα αυτά. Με τον Κοσμίδη και τον Θέμελη, και δευτερευόντως με τον Χυτήρη, τα
συζητάει, άρα έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Γιατί λοιπόν εσείς
επιμένετε να του υποβάλλετε προτάσεις;

Το άλλοθι Κοσμίδη

Η περίπτωση Κοσμίδη δεν εμπίπτει απολύτως στα όσα προαναφέρθηκαν. Έχει το
άλλοθι ότι λέει και ξαναλέει (από χρόνια) πως η κυβέρνηση πρέπει να είναι
ολιγομελής, σφιχτή και εκ των πραγμάτων λειτουργική και αποτελεσματική. Το
γιατί βρήκε την ώρα να τα επαναλάβει, τώρα που η κρίση στο ΠΑΣΟΚ σοβεί και ο
Σημίτης πρέπει να φτιάξει μια κυβέρνηση δυνατή να πάει στις εκλογές, μόνο ο
ίδιος μπορεί να το εξηγήσει. Ουδείς τρίτος. Ο τρίτος, εμείς δηλαδή, μπορούμε
να υποθέσουμε τι θα συμβεί αν ο Κ. Σημίτης αντί του ολιγομελούς κ.λπ.
κυβερνητικού σχήματος, που εισηγείται ο εξ απορρήτων του, δημιουργήσει μια
κυβέρνηση από τα ίδια! Ήτοι, καμιά 50αριά υπουργοί. Όλοι τότε θα του κάνουν
κριτική, διότι υπέκυψε στις πιέσεις, διότι δεν μπόρεσε να σπάσει τα στεγανά,
να βγάλει εκτός κυβέρνησης πρωτοκλασάτους και άλλα πολλά και διάφορα. Δηλαδή,
πάλι ο Σημίτης θα την πληρώσει…

Θα την πληρώσει κανείς;

Για το Χρηματιστήριο θα την πληρώσει κανείς, ποτέ; Το ερώτημα δεν είναι
ρητορικό και ούτε έχει να κάνει με τα όσα μετά μανίας επιδιώκει η Ρηγίλλης. Με
την ουσία του πράγματος έχει να κάνει. Διότι με κάποιο τρόπο πρέπει να
αναζητηθούν ευθύνες και να αποδοθούν σε εκείνους στους οποίους ανήκουν. Διότι
εγώ ο μικρομεσαίος ανόητος που ανακάλυψα το Ελντοράντο στη Σοφοκλέους, και
τώρα κλαίω τα λεφτά μου, είμαι έτοιμος να αναγνωρίσω ότι έμπλεξα σε μια
ιστορία τζόγου που δεν την ήξερα και ως εκ τούτου καλά να πάθω. Αυτή η
κυβέρνηση όμως που καλύπτει – εξ ανάγκης – την πολιτική εκείνων των ημερών,
πότε θα αναλάβει πραγματικά τις ευθύνες της; Ξέρω. Όταν θα παραδεχτούν ότι το
να είσαι υφυπουργός Οικονομικών και να παίζεις χοντρά τη μετοχή εταιρειών που
ελέγχονται από κρατικές τράπεζες δεν είναι και τόσο σύννομο. Ούτε ηθικό…

Χρειάζονται απαντήσεις

Ηθικό δεν είναι επίσης να σε φτύνει κάποιος και εσύ να λες «α, τι ωραία,
επιτέλους βρε παιδί μου ψιχαλίζει, να δροσίσει κάπως»! Ούτε και αξιοπρεπές. Ως
εκ τούτου, το να λες «κοιτάτε ρε παιδιά, τς, τς, τς, τι γίνεται στο ΠΑΣΟΚ»
(λόγω «Αυριανής») και να μην απαντάς γι’ αυτά που συμβαίνουν σπίτι σου, είναι
στάση που δεν σε τιμάει ως πολιτική παράταξη. Διότι όταν εγκαλείς, και καλά
κάνεις και εγκαλείς, τον αντίπαλό σου για το μέγα θέμα της διαπλοκής με
επιχειρηματικά συμφέροντα, έ, όλο και κάποια απάντηση οφείλεις για όσα
καταγγέλλονται και για το δικό σου μαγαζί. Δεν μπορεί να νομίζεις ότι με τη
σιωπή θα ξεφύγεις. Θα τις δώσεις τις απαντήσεις. Και στο κάτω κάτω «ομερτά»
μπορεί να ισχύει για την Μαφία, όχι για το δεύτερο πολιτικό κόμμα της χώρας,
τη Νέα Δημοκρατία, πρόεδρε…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Φίμωτρο» Καραμανλή στα στελέχη του

Πουλάει σαν τρελό το βιβλίο του Γιώργου Κύρτσου για τον «μυστικό πόλεμο των
εξουσιών»! Όχι μόνο εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση, αλλά ο εκδοτικός οίκος Θ.
Καστανιώτη τυπώνει αυτή την ώρα 10.000 αντίτυπα προκειμένου να καλύψει τη
διογκούμενη ζήτηση του βιβλίου – πρώτη φορά άλλωστε κάποιος μιλάει «από πολύ
μέσα» για τα «εντελώς μέσα της Νέας Δημοκρατίας». Ο εκδοτικός οίκος αναφέρει
ότι από τις 10.000 έχουν ήδη προπωληθεί 7.000 βιβλία, κι αν συνεχιστεί αυτή η
τάση το βιβλίο θα γίνει το μπεστ σελερ της χρονιάς. Το ωραίο είναι ότι ο
πρωτόλειος τίτλος του βιβλίου ήταν «Γαλάζιο φίμωτρο» (το οποίο καταγγέλλει ο
Γ. Κύρτσος ότι του φόρεσε η Ρηγίλλης). Τελικά, όπως εκ των υστέρων
αποδεικνύεται, το «φίμωτρο» το φόρεσε ο Καραμανλής στα στελέχη του!..