Φροντιστήρια και εκπαίδευση

Με αφορμή άρθρο του κ. Χρήστου Κάτσικα στην «Τρίτη Άποψη» για τον χαρακτήρα
και τη φυσιογνωμία των φροντιστηρίων, ο κ. Γιώργος Χατζητέγας, γενικός
γραμματέας της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Φροντιστών Ελλάδας, παρατηρεί μεταξύ
άλλων:

«Ο φροντιστής είναι ο ευρηματικός και εφευρετικός δάσκαλος που καταθέτει ψυχή
και όραμα στην τάξη, είναι ο συγγραφέας που έχει καταγραφεί στη βιβλιογραφία
της μέσης και ανώτατης εκπαίδευσης. “Μου είναι αδύνατο να διδάξω το φαινόμενο
της επαγωγής χωρίς να το συνδέσω με τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση” έλεγε
σε ένα από τα σεμινάρια της ΟΕΦΕ ένας χαρισματικός φυσικός, υπογραμμίζοντας το
αυτονόητο: κάθε δάσκαλος, όπου και αν διδάσκει, έχει τη φιλοδοξία της
διαθεματικής προσέγγισης. Η ξερή μετάδοση γνώσης δεν ήταν και δεν μπορεί να
είναι σήμερα στις προθέσεις κανενός. Αντιθέτως, η βασική επιδίωξη του
διδάσκοντος είναι η συμβολή και στην προσωπική ανάπτυξη των νέων όπως και στη
στήριξή τους για την ανάπτυξη δεξιοτήτων ζωής (life skills).

Οι μαθητευόμενοι μάγοι που μέσω πολλαπλών “μεταρρυθμίσεων” επιχείρησαν την
εξαφάνιση των φροντιστηρίων απέφυγαν επιμελώς να προσεγγίσουν την κοινωνική
διάσταση του φαινομένου και κυρίως την προσφορά του στην εκπαίδευση. Η ανάγκη
της πρόσθετης διδακτικής στήριξης είναι επιβεβλημένη σε κάθε εκπαιδευτικό
σύστημα, γι’ αυτό άλλωστε η πολιτεία έχει σχεδιάσει ανάλογα προγράμματα και
είναι ορθό να υλοποιούνται από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς. Η ανάληψη εκ
μέρους του κράτους της ευθύνης για τη μόρφωση των νέων σε όλες τις βαθμίδες
δεν απαιτεί με κανέναν τρόπο αυτό να γίνεται αποκλειστικά σε δημόσια
εκπαιδευτήρια.

Η πολιτεία μπορεί μάλιστα να εφαρμόσει αποτελεσματική διδακτική στήριξη με
απευθείας χρηματοδότηση των γονέων και ειδικά των φτωχότερων με τη μορφή
κουπονιών και να επιλέξουν αυτοί και τα παιδιά τους με ποιον τρόπο θα
προετοιμασθούν καλύτερα».