«Προσευχόμουν να πεθάνει…»

Την πρώτη φορά της έδωσε μονάχα ένα… χαστούκι! Ήταν αρραβωνιασμένοι,
καλεσμένοι σ’ ένα γλέντι και η Μαρίζα χόρεψε με έναν πρώτο του ξάδελφο. Την
φώναξε έξω από την ταβέρνα και της είπε: «Εγώ είμαι άντρας και δεν τα σηκώνω
αυτά…». Εκείνη, κοριτσάκι 17 χρόνων και κάτι, τον κοίταξε γεμάτη απορία και
απροσδιόριστες ενοχές. Εκείνος, άνδρας ετών 29, σήκωσε το χέρι του και άφησε
το αποτύπωμα της παλάμης του στο πρόσωπό της.

Η Μαρίζα. Σήκωσε… κεφάλι ύστερα από 24 χρόνια κακοποίησης από τον άνδρα της! Όταν είδε να συμβαίνει το ίδιο και στη μικρότερη κόρη της…

Δεν ξέρει γιατί, λέει η Μαρίζα, αλλά αν και συνέβησαν πολλά χειρότερα και η
κακοποίηση έγινε συστηματική μέσα στα 24 χρόνια γάμου της, ποτέ δεν ξέχασε το
πρώτο χαστούκι. Ίσως γιατί «ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία που μου έδινε η ζωή να
ακυρώσω τον αρραβώνα, αλλά την αγνόησα! Ίσως γιατί πάλι ο πατέρας μου, το ίδιο
βράδυ που έκλαιγα με αναφιλητά μου είπε: “Μην κάνεις έτσι, καημένη, άντρας
είναι, θα δίνει και κανένα χαστούκι”! Δεν είχα στήριγμα, δεν είχα επιλογή, δεν
είχα κανέναν…».

Ο πατέρας της δεν μπορούσε να δει τη διαφορά γιατί τα ίδια έκανε, μέσα στο
δικό του σπίτι, στη μητέρα της Μαρίζας αλλά και στις τρεις του κόρες. Όταν
θύμωνε – και θύμωνε με το παραμικρό – μοίραζε μπουνιές και χαστούκια. Σ’ όλη
τους την κοινή ζωή και οι τέσσερις γυναίκες φρόντιζαν πάντα να μην κάνουν κάτι
που θα προκαλούσε τον θυμό και την οργή του. Αλλά εκείνος πάντα κάτι έβρισκε.

Όπως και ο Θανάσης, ο άνδρας της. Δεν χρειαζόταν να του δώσεις πραγματική
αφορμή: «Θύμωνε ακόμα και γιατί δεν του έδινες… αφορμή! “Κάτι μου κρύβεις”,
έλεγε και με στρίμωχνε πίσω από τις πόρτες. Ένα “κιχ” να έβγαζα, μια μικρή
δικαιολογία, μια αντίδραση, πυροδοτούσα την κατάσταση. Έτσι σταμάτησα και να
αντιδράω…».

Την έριξε από τις σκάλες. Ο πρώτος της γιος γεννήθηκε πέντε μήνες μετά
τον εσπευσμένο γάμο τους. Εκείνος τρισευτυχισμένος για τον πρωτότοκο, έριξε
μέχρι και τουφεκιές στον αέρα, από το μπαλκόνι του διαμερίσματός τους στου
Γκύζη. Ενάμιση μήνα αργότερα την «γκρέμισε» από τη σκάλα γιατί πετάχτηκε στο
φαρμακείο να πάρει γάλα για το μωρό και εκείνο έκλαιγε και τον ξύπνησε. Η
Μαρίζα κατρακύλησε από τον τρίτο όροφο έως τον διάδρομο του δευτέρου. Έσπασε
το αριστερό της χέρι και ράγισαν δύο πλευρά. Βρέθηκε στα εξωτερικά ιατρεία του
ΙΚΑ Αλεξάνδρας. Χρειαζόταν νοσηλεία, αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Δεν είχε κανέναν
να της κρατήσει το μωρό. Δεν είπε τίποτα στους γιατρούς, μονάχα ότι γλίστρησε
και έπεσε. Και γύρισε σπίτι της…

Όσο ξεπεταγόταν το μωρό, γινόταν πιο σκληρή και η κακοποίηση. Εκείνη δεν
αντιδρούσε για να τον φρενάρει, αλλά όσο πιο άτολμη έδειχνε τόσο πιο επιθετικό
τον έκανε.

Δύο χρόνια μετά, ήταν έγκυος στον έβδομο μήνα όταν την ξανάσπρωξε στην ίδια
σκάλα. Αυτή τη φορά βρέθηκε κατευθείαν στο Μαιευτήριο Αλεξάνδρα. Είχε κακώσεις
στο κεφάλι και μώλωπες στο πρόσωπο και το σώμα.

Η κόρη της γεννήθηκε μέσα σε μισή ώρα με καισαρική και έμεινε ενάμιση μήνα σε
θερμοκοιτίδα, ενώ η Μαρίζα χρειάστηκε είκοσι πέντε ημέρες νοσηλείας για να
συνέλθει!

Ο Θανάσης ήθελε μόνο γιους (!) και η μικρή Βερενίκη ήταν ήδη ένα μεγάλο
πρόβλημα. Αν μπορούσε τότε η Μαρίζα «θα έμενα για πάντα στο… νοσοκομείο»!
Και πάλι δεν τόλμησε να πει τίποτα. Σε λιγότερο από χρόνο ήταν και πάλι
έγκυος. Ευχόταν να είναι γιος για να μην τον… εκνευρίσει και… ευτυχώς
ήταν. «Είναι απίστευτο το πώς ένιωθα και πόσες προσευχές έκανα! Κάθε βράδυ,
θυμάμαι, ευχόμουν να πεθάνει»!

Βία στα παιδιά. Όπως είναι γραφτό σε τέτοιες περιπτώσεις, η βία δεν
περιορίστηκε στη Μαρίζα, επεκτάθηκε με πολλούς τρόπους και στα παιδιά: «Όταν
ήμασταν μόνοι στο σπίτι παίζαμε, τραγουδάγαμε, λέγαμε αστεία.

Μόλις ακούγαμε τον ήχο του αυτοκινήτου του, λουφάζαμε! Τα παιδιά τρέχανε
πανικόβλητα στα δωμάτιά τους και εγώ στην κουζίνα να σερβίρω το φαγητό. Έτρωγε
πάντα μόνος του, δεν ήθελε κανέναν να τον ενοχλεί. Αλλά έπρεπε να στέκεσαι στο
ένα πόδι για να προλαβαίνεις κάθε του επιθυμία…».

Μέσα στα 24 χρόνια γάμου της η Μαρίζα «έπεσε» τέσσερις φορές από σκάλα και
νοσηλεύτηκε πέντε φορές με απίστευτες σωματικές κακώσεις σε νοσοκομεία. Δεν
τον κατήγγειλε ποτέ!

Δούλευε μαζί του στο ψιλικατζίδικο που διατηρούσε εκείνος από παλιά και οι
πελάτες μπορούσαν από μακριά να αναγνωρίσουν πότε ήταν χτυπημένη – από τις
μαντίλες, τα φουλάρια ή τις μπλούζες με μακριά μανίκια που φορούσε μέσα στο
κατακαλόκαιρο.

Του χύμηξε και ελευθερώθηκε

Η Μαρίζα απέκτησέ και τέταρτο παιδί με τον βασανιστή της. Την πανέμορφη
Μαργαρίτα, που είναι τώρα 13 χρόνων. Όλα τα άντεχε η Μαρίζα. Μέχρι εκείνο το
πρωινό πριν από ενάμιση χρόνο. Έβγαινε από το μπάνιο και είδε τον άνδρα της
«να κλωτσά και να σέρνει τη μικρή από τα μαλλιά στο πάτωμα γιατί δεν ήπιε όλο
το γάλα της. Το παιδί είχε κλείσει τα μάτια, είχε σφίξει τα δόντια κι ούτε που
αντιστεκόταν. Απλά περίμενε να τελειώσει. Στην έκφρασή της, είδα τη μητέρα
μου, τις αδερφές μου, τα άλλα μου παιδιά, εμένα… Δεν ξέρω τι έγινε, πώς
ξεπέρασα τον φόβο που τόσα χρόνια με καθήλωνε, πού βρήκα τη δύναμη. Χύμηξα
πάνω του ουρλιάζοντας σαν δαιμονισμένη. Τον χτυπούσα όπου μπορούσα και με ό,τι
έβρισκα! Έπαθε τέτοιο πανικό που έπεσε κάτω, με παρακαλούσε να σταματήσω,
υποσχόταν ότι θα αλλάξει…».

Ελευθερώθηκε! Εκείνη την ημέρα η Μαρίζα έγραψε τον επίλογο της δικής της
κακοποίησης και των παιδιών της. Το απόγευμα πήγε σε δικηγόρο. Με τα χαρτιά
από τα νοσοκομεία κατάφερε να πάρει προσωρινή δικαστική απόφαση που απαγόρευε
στον πατέρα – αφέντη να έρθει σε επαφή με εκείνη και την ανήλικη ακόμα
Μαργαρίτα…

Η γιορτή για το διαζύγιο

Μάνα και κόρη μετακόμισαν σε άλλη περιοχή, σ’ ένα μικρό ζεστό διαμέρισμα. Την
ημέρα που υπεγράφη το διαζύγιό της, μου λέει με περηφάνια, έκανε μεγάλη γιορτή
στο σπίτι! Τα άλλα παιδιά έχουν αυτονομηθεί, εργάζονται ή σπουδάζουν και είναι
πια ευτυχισμένα όταν γυρίζουν στο σπίτι. Με τη στήριξη και τη βοήθεια των
αδερφών της η Μαρίζα άνοιξε στα 42 της χρόνια ένα δικό της μαγαζί με ρούχα,
που πάει θαυμάσια. Μια φορά την εβδομάδα βλέπουν με τη μικρή έναν ψυχολόγο και
επουλώνουν τα τραύματά τους. Χρειάζονται πολύ χρόνο, αλλά «η ζωή είναι μπροστά
μας και τώρα μάς ανήκει. Μπορούμε λοιπόν να χαμογελάμε…».