ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι μέρες περνούν κι οι μάσκες έχουν πέσει

Δεν τόλμησε. Δεν αφέθηκε. Ποτέ; Ποτέ! Κι αν ίσως κάποτε… τρέχοντας μετά
μάζευε, σώριαζε, στοίβαζε. Έκρυβε τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί. Κρυβόταν στο
σπίτι, πίσω από πόρτες, πίσω από πλάτες γυναικείες ή αντρικές. Μέσα σε σελίδες
βιβλίων και χειρόγραφες απόπειρες. Κρυφά, μακριά, με μάτια τάχατες κλειστά,
μέχρι να προλάβουν όλοι να κρυφτούν.

Είναι να ρωτάς; Έτσι γεννιούνται τ’ απωθημένα. Κλείνοντας τα μάτια, παίζοντας
κρυφτό. Αγνοώντας λέξεις, φράσεις, ξεχνώντας στιγμές και πρόσωπα, ιστορίες
ολόκληρες. Έτσι γεννιούνται τέρατα – μόνο που πάντα μοιάζουν θησαυροί. Είναι
αλήθεια, «σαν σώματα ωραίων νεκρών που δεν εγέρασαν»… Κι όποιος παραφύλαξε,
επιβεβαίωσε πως είχαν «ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά»…

Θηρίο ανήμερο ήταν – από μικρό. Άγριο (ναι!) αλλά ανθεκτικό. Κατάπινε με
βιάση, μονοκοπανιά, προστάτευε με βιάση, βάζα αδειανά. Δύο δόσεις λογικής,
πέντε μεζούρες σύστημα, ολίγη γνώση, δυο κύβοι υποκατάστατο ασφάλειας, ένα
κουταλάκι του γλυκού υπομονή, ένα της σούπας αποδοχή και μπόλικη ανοχή… Μου
την ψιθύρισε – πάλι κρυφά – τη συνταγή. «Ανακάτευε, ανακάτευε, πού θα πάει…
θα δέσει. Προσοχή! Σε χαμηλή φωτιά. Να ‘χεις κλειστά παντζούρια να μην περνά
το φως και τα παράθυρα σφαλιστά, να μην ξεφεύγει ο αέρας»…

Φίλος κοινός, χρόνια μετά, έθεσε σε κίνδυνο τη συνταγή, τη λογική, την ίδια
την τάξη. «Ό,τι χρωστάς στη ζωή, θα ‘ρθει η στιγμή να στο ζητήσει. Θα σου
χτυπά την πόρτα δυνατά». Και τότε, τί; Κάνεις πως δεν ακούς; Ο κρότος
δυναμώνει. Οι μέρες περνούν κι οι μάσκες έχουν πέσει. Πού θα κρυφτείς; Δεν
μένει χώρος, τρόπος κι άλλον ελιγμό δεν τον αντέχουν τα μαλακά σου μόρια. Όσο
για ακροβατισμούς, ούτε κουβέντα…