ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Λίγο ψηλότερα

Θαυμάζω μερικά νεαρά πλάσματα πώς κάθονται σαν αγάλματα στο λεωφορείο. Ανάμεσα
σε ηλικιωμένους που ξεφυσούν, σε ορθίους που τρεκλίζουν, σε σπρωξίδια και
στριμωξίδια, ατάραχα οι νέοι κοιτάζουν μπροστά, με τα ωραία τους πρόσωπα
εντελώς απαθή. Καμιά φορά σηκώνεται κάποιος για να προσφέρει τη θέση του, αυτό
γίνεται μία στις εκατό. Είναι οι πιο καλοβαλμένοι στα λεωφορεία οι νέοι, όταν
μεγαλώσουν λίγο θα πάψουν να τα χρησιμοποιούν, πολλοί απ’ αυτούς. Κάνουν
λοιπόν υπομονή, είναι θέμα χρόνου. Μια κοπέλα με αλαβάστρινους ώμους στέκεται
ακίνητη μπροστά σε έναν πατέρα με νήπιο, δεν τον προσέχει καν. Το νήπιο
τραμπαλίζεται επικίνδυνα, μια γυναίκα τον καλεί να καθήσει, αλλά δεν σηκώνεται
πριν εκείνος δεχθεί. Εκείνος δεν δέχεται, είναι ξένος, είναι Βαλκάνιος, ίσως
Αλβανός, οικονομικός μετανάστης, μένει όρθιος λοιπόν, μη νομίζουμε ότι έχει
απαιτήσεις. Δεν έχει απαιτήσεις. «Θα κατέβω όπου να ‘ναι», λέει και βάζει το
νήπιο να αγκαλιάζει τα πόδια του για να μην πέσει. Έτσι είναι το λεωφορείο,
μικρόκοσμος κοινωνικός, δείκτης του πολιτισμού μας. Βαρύ, αργό και με αέρα
πηχτό από τη συμπύκνωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και βλέπεις και την πόλη
από ψηλά, όπως έγραφε η Κατερίνα Δασκαλάκη στα χρονογραφήματά της. Εκτός αν
είσαι νήπιο που αγκαλιάζεις τα πόδια του πατέρα σου. Περνάει ένα τέταρτο της
ώρας έτσι και η νεαρή με τους αλαβάστρινους ώμους, το αγέρωχο πρόσωπο, δεν
τους έχει καν προσέξει. Χάνει την ευκαιρία να σηκωθεί, να πει, «καθήστε, μην
κρατάτε έτσι το παιδί». Από αυτήν, που είναι όμορφη, θα ήταν όμορφο. Πάει την
έχασε, κατέβηκαν στη στάση. Θα υψωνόταν το παιδί, θα κοίταγε έξω, θα
σηκωνόμασταν όλοι λίγο ψηλότερα.