Καθάρισε το σπίτι και περίμενε τον «δικό της Ελληνοκύπριο»…

«Η Κύπρος είναι μία» γράφει η μικρή στην παραλία της Αμμοχώστου…

Το όμορφο λιμάνι της Κερύνειας είναι γεμάτο εδώ και 12 ημέρες από
Έλληνες οι οποίοι ξαποσταίνουν κοιτώντας τα καταγάλανα νερά που νόμιζαν ότι
δεν θα ξαναδούν. Για να φθάσουν εδώ, πέρασαν από τις πλατείες με τα αγάλματα
του Κεμάλ, του Ντενκτάς, του Κουτσούκ και των στρατιωτών του «Αττίλα», αλλά
και δίπλα από την τεράστια σημαία με την ημισέληνο που σχημάτισαν οι Τούρκοι
στον Πενταδάκτυλο.

Η γιαγιά Μαρία είναι 93 ετών. Το ’74 έφυγε από τον Άγιο Γεώργιο της Κερύνειας
«με τα τσαρίκια, γιατί νόμιζα πως θα πάω πίσω στο σπίτι μου. Τώρα ήρθα να δω
τον τόπο μου τζαι να προσκυνήσω». Σκέπτεται να μείνει; «Ούτε μέρα δεν
μεινίσκω. Ούτε μπακίρα δεν θα του δώσω του Ντενκτάς. Ακόμα τζαι το νερό μου
φέρνω το μαζί μου…».

Και οι ιστορίες δεν έχουν τελειωμό. Όλοι αναρωτιούνται τι φέρνει μαζί του ο
Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, που φθάνει την Παρασκευή στα κατεχόμενα.
Αυτή όμως είναι κυρίως δουλειά των πολιτικών. Οι πολίτες ζουν στη δίνη των
γεγονότων. Μια Τουρκοκύπρια, που επέστρεψε στη Μακούντα, αναζητούσε την
Ελληνοκύπρια που τη θήλαζε. Οι Τούρκοι έποικοι κλείστηκαν στα σπίτια τους την
περασμένη Δευτέρα, όταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι οργάνωσαν την πρώτη
τους συνεστίαση ύστερα από 30 χρόνια στον περίβολο της εκκλησίας, στα Αρόδα. Η
Οζάι στο χωριό Λύση έχει καθαρίσει το σπίτι της και περιμένει τον ιδιοκτήτη
του, «τον δικό μου Ελληνοκύπριο», να το δει…

Οι προσκυνητές στον Απόστολο Ανδρέα της Καρπασίας καταγγέλλουν ότι όλα τα
τάματα και οι προσφορές των πιστών καταλήγουν στα χέρια των Τούρκων. Ο Λουκάς
παίρνει με συγκίνηση από το σπίτι στη Βιτσάδα τις οικογενειακές φωτογραφίες
για να τις μεταφέρει στην Πάφο. Η 10χρονη Ζεχρά ρωτά πώς είναι στα ελληνικά το
«seni seviyorum» – «Σ’ αγαπάω». Ο Μιχάλης Λαμπράκης λέει πως δεν θα πάει στην
Κερύνεια, παρ’ ότι «κρούζει η καρδιά μου».

Η 55χρονη Βασιλική φτάνει έξω από την έρημη εκκλησία του Αποστόλου Λουκά στη
Λάπηθο κρατώντας μια μεγάλη λαμπάδα για να την ανάψει στη μνήμη της μάνας της
που πέθανε με το μαράζι του ξεριζωμού.

Στέκεται έξω από την πόρτα, γονατίζει και κλαίει γοερά σαν μικρό παιδί. Ποιος
πολιτικός, ποιος δικηγόρος και ποιος αναλυτής θα της πει αν πρέπει ή όχι να
έρθει, αν πρέπει να δείξει διαβατήριο ή να δεχτεί βίζα;