Οι Μπεν Τζόνσον καραδοκούν

Ας το πούμε από σήμερα, γιατί ό,τι και να γίνει την επόμενη Κυριακή, στον από
καιρό βέβαιο «τελικό του Πρωταθλήματος», η επιτυχία, για έναν από τους δύο
αντιπάλους (εκτός κι αν πραγματοποιηθεί το σενάριο-εφιάλτης να μην τελειώσει
ποτέ αυτό το παιχνίδι), θα εξορίσει, προσωρινά τουλάχιστον, κάθε αίσθηση
σχετικότητάς της. Ας πούμε λοιπόν σήμερα, που όλα είναι πιο ήρεμα, και η
επικαιρότητα προσφέρει πολλά παραδείγματα, ότι η επιτυχία στον αθλητισμό είναι
μία ακόμα πιο ύπουλη έννοια από ό,τι στην υπόλοιπη ζωή.

Πάρτε για παράδειγμα την ΑΕΚ. Αν, όπως είναι πιθανό, μείνει τρίτη στο
Πρωτάθλημα, κι επίσης, όπως είναι ακόμα πιθανότερο, εκτός τελικού Κυπέλλου, η
φετινή πορεία της θα μπορούσε, επιφανειακά, να χαρακτηριστεί αποτυχημένη ή,
στην καλύτερη περίπτωση, ημι-αποτυχημένη. Μια τέτοια κρίση θα ερχόταν σε
βάναυση αντίθεση με τη στοιχειωδέστερη απόδοση αθλητικής δικαιοσύνης. Μια
ομάδα με ανύπαρκτη διοίκηση, μικρές επενδύσεις και σε κατάσταση εμφύλιου
σπαραγμού, που κοιτάζει κατάματα μεγαθήρια της Ευρώπης και παίζει, επί δύο
μήνες τώρα, ένα συναρπαστικό για τα ελληνικά -και όχι μόνο- δεδομένα
ποδόσφαιρο, δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί νικήτρια στην πρόκληση που έθεσε,
στην αρχή της χρονιάς, με τον εαυτό της. Στους αντίποδες εντελώς, αν ο
Ολυμπιακός νικήσει στον «τελικό» της Ριζούπολης (κι αν χρειασθεί και στο
μπαράζ του τίτλου) και κάνει το θρυλικό (με όποια έννοια προτιμάτε) επτά στα
επτά, αρκετοί οπαδοί του θα κάνουν σίγουρα λόγο για θρίαμβο. Όμως όλη η χρονιά
του θα έχει τόσο ανεξίτηλα σφραγισθεί από την έλλειψη ταυτότητας στο παιχνίδι
του, από την ταπείνωση του ίδιου του επαγγέλματος του προπονητή και από την
αυτο-συρρίκνωση των πραγματικών δυνατοτήτων της ομάδας, που η γεύση της
επικράτησης δεν θα μπορεί παρά να είναι στυφή. Κάπου στο ενδιάμεσο βρίσκονται
οι δυο μονομάχοι της τέταρτης θέσης. Για το «μικρομεσαίο» Πανιώνιο τη διάθεση
πανηγυρισμών οφείλει να την προσγειώσει το επιμελώς κλειστό, στα όρια του
καταστροφικού, παιχνίδι της ομάδας όλη την αγωνιστική περίοδο. Από την άλλη, η
λαβωμένη περηφάνια για το ξεπέρασμα, για μια ακόμα φορά, των Θεσσαλονικιών
αετών από το μισητό ΠΟΚ δικαιούται να τονωθεί από τη γνώση των εξω-αγωνιστικών
δυσκολιών και την επιμονή της ομάδας -και του άξιου προπονητή της- να
εξαντλήσει τις δυνάμεις της μέσα από τη δημιουργία κι όχι μέσα από την ευκολία
της αυτο-περιχαράκωσης.

Την αφορμή για την πικρή διαπίστωση της απόστασης που χωρίζει την αθλητική
επιτυχία από τα μέσα της την έδωσε αυτό που είναι -έστω και αρνητικά- το
γεγονός όχι μόνο της εβδομάδας ή του μήνα, αλλά πιθανότατα ολόκληρης της
χρονιάς. Πρόκειται βέβαια για την κατά δεκαπέντε χρόνια καθυστερημένη
αποκαθήλωση του μύθου του Καρλ Λιούις, με την αποκάλυψη του παρατεταμένου
ντοπαρίσματός του και τη συγκάλυψή του από την ομοσπονδία της χώρας του. Για
το Λιούις έμοιαζε να είχε να εφευρεθεί η λέξη αθλητής, ενώ η λέξη επιτυχία
φάνταζε εντελώς ανεπαρκής. Ο άνθρωπος πέταγε και διεκδικούσε, με ύφος Ολύμπιου
θεού, τη συμμετοχή μας στο χάρισμα της χάρης του. Τώρα πια δεν αποδεικνύεται
μόνο θνητός, ούτε μόνο ψεύτης (όλοι θυμόμαστε πώς διερρήγνυε τα -λιγοστά-
ιμάτιά του σε σχέση με την «καθαρότητά» του), αλλά και αγγελιαφόρος, αυτός ο
«γιος του ανέμου», της πιο επικίνδυνης αρχής που μπορεί να κυριαρχήσει στον
αθλητισμό: της αρχής τού «όλα επιτρέπονται». Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη
αποτυχία για όσους αγαπούν τον αθλητισμό από την αναδρομική εκδίκηση ανθρώπων
τόσο στερημένων από την ομορφιά του -κι όμως, τελικά, αδικημένων- όσο ο Μπεν
Τζόνσον. Εδώ η σχετικότητα των εννοιών μάς ανοίγει τα μάτια στην αλήθεια ότι η
ομορφιά -ακόμα, δυστυχώς, και στον αθλητισμό- δεν είναι σχεδόν ποτέ αυτή που φαίνεται.