Δρόμοι

Τι κάνει…

… κανείς όταν παίρνει γράμμα από έναν δεσμοφύλακα; Και όταν αυτό το γράμμα
γράφει για μιαν Ανάσταση ξεχασμένη, κάπου στις Φυλακές των Διαβατών; Αφήσαμε
να περάσουν λίγες μέρες για να μη χαλάσει το γιορτινό κλίμα και τώρα το
δίνουμε να το διαβάσουν και άλλοι. Ποιος ξέρει; Ίσως κάτι αλλάξει του χρόνου.

«Το Ιρακ…

… ειναι μακρια και οποιος και να φωναξει δεν εχει να χασει τιποτα, μα το
Ιρακ ειναι εδω! ειχα που λες την βραδινη βαρδια την ημερα της αναστασης και
κει που εκανα την περιπολια μου φωναζει ο Δημητρακης απο το κελλι που βαζουμε
τους “τελειωμενους” εκεινα δηλαδη τα παιδια που “μετρανε” μερες, λειωμενος που
λες ο Δημητρακης απο την πρεζα μου ψιθυριζει ενα “χριστος ανεστη φυλακα” τι να
του πω του παιδιου που η ανασα του δεν μπορει να σβησει ενα κερακι, αχ μωρε
Δημητρακη. Μου λεει “ρε φυλακα το ξερω ρε γαμωτη μου οτι μετραω μερες γι αυτο
και εγραψα κατι αραδες, μην παω μωρε αδιαβαστος, πες σε καποιον οτι περασα και
γω απο αυτη τη ρημαδα τη ζωη και αν πιστευει ας αναψει και καποιος ενα κερι
για του λογου μου”. Συγχωρεσε με αν αυτο που διαβαζεις σου ειναι βαρετο, αν
θελεις σβηστο μα επρεπε να το πω σε καποιον, αντεγραψα το γραμμα του και στο
στελνω».

«Πως άραγε…

… ξεκινάει κανείς να γράφει ένα γράμμα; Όταν μάλιστα έχει να γράψει πάνω από
20 χρόνια και ακριβώς πριν 20 χρόνια πάλι τέτοιες μέρες ήταν το τελευταίο που
είχα στείλει. Μεγάλη εβδομάδα και τότε και τώρα, η διαφορά όμως δεν είναι μόνο
στα χρόνια και στις εποχές που πέρασαν, τότε βλέπετε απευθυνόμουν σε μια
γυναίκα που αγαπούσα τώρα απευθύνεται σε όλους σας και τέλος το πρώτο το
έγραψα από το σπίτι μου, αυτό το γράφω από το κελί μου. Χείμαρρος οι σκέψεις,
χείμαρρος και τα παράπονα, έχεις χρόνο βλέπετε εδώ, έχω βασανιστικά πολύ χρόνο
εδώ, αυτό το συναίσθημα είναι ακόμη πιο έντονο σε εμένα που έχω αποκτήσει τον
εθισμό από την ηρωίνη και τώρα προσπαθώ να βάλω λίγο χρώμα στην ασπρόμαυρη ζωή
μου. Σκέφτομαι γιατί άραγε; γιατί σε εμένα να συμβεί αυτό, γιατί στη φυλακή
για κάτι που προσβάλει πρωτίστως τον εαυτό μου. Άλλοτε έγραφα για την αγάπη
μου και τώρα όμως γι αυτην γράφω, μόνο που θέλω λίγη και από τη δική σας, το
ξέρω πως ζητάω πολλά, τέτοιες μέρες όμως που περισσεύει η αγάπη, σας παρακαλώ
μην ξεχνάτε να στείλετε και λίγη εδώ, στη κάθε φυλακή που δεν την βλέπετε.
Ξέρετε όμως πολύ καλά ότι υπάρχει».

Αν το ξεχάσαμε…

… αυτή τη φορά, ας μην το ξεχάσουμε στην επόμενη Ανάσταση. Θα μπορούσε να
είναι η δική μας.