γιατί… λέμε «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»;

Στα παλιά χρόνια, για να ταξιδέψει κανείς στη θάλασσα θα έπρεπε να έχει πολύ
μεγάλο κουράγιο γιατί σε όλα τα πελάγη αλώνιζαν κουρσάρικα καράβια. Οι μηχανές
ήταν ακόμη άγνωστες και τα πλοία αρμένιζαν με πανιά ή με κουπιά. Συνήθως οι
πιο πολλοί κωπηλάτες ήταν κατάδικοι (άνθρωποι των κατέργων) με σκοτεινό
παρελθόν (άνθρωποι χωρίς εμπιστοσύνη, κατεργάρηδες). Όταν λοιπόν ο αέρας
έπεφτε, το καράβι έπρεπε να συνεχίσει τον δρόμο του. Μια φωνή τότε τους
ξεσήκωνε: «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του». Η διαταγή ήταν να καθήσουν και
πάλι στα κουπιά, στους ξύλινους πάγκους (από το ιταλικό Panco), όπως γράφει
χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης). Όμως υπήρχαν και
πλοία την εποχή εκείνη που ονομάζονταν «Κάτεργα» («πλεούμενες φυλακές»). Έτσι
το πλήρωμα των πλοίων εκείνων λεγόταν «κατεργάρηδες».