ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Άνοιξη στο χωριό

Η αληθινή μας ζωή, ποιος θα το πίστευε, είναι εντελώς διαφορετική από αυτό που
φαίνεται. Στην αληθινή μας ζωή μένουμε σε ωραία σπίτια, αληθινά σπίτια, με
σκεπές, με σοφίτες, με κήπους και αυλές. Δεν χρειάζεται να στριμώχνουμε τα
ποδήλατά μας στο χολ μαζί με το νεφροειδές τραπεζάκι που έχει επάνω τις
ασημένιες κορνίζες. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε μισή ώρα για να παρκάρουμε το
αυτοκίνητό μας. Έχουμε γκαράζ και το χωράει μαζί με τα εργαλεία και τα ξύλα
του τζακιού. Έχουμε στην αυλή γατούλες που λιάζονται και σκύλους που κουνάνε
την ουρά όταν μας υποδέχονται και δεν τους πάμε βόλτα να λερώσουν το
πεζοδρόμιο. Δεν υπάρχει καν πεζοδρόμιο στην αληθινή μας ζωή. Δεν χρειάζεται.
Στην αληθινή μας ζωή τρώμε χόρτα μαζεμένα στο βουνό και πίτες με φύλλο
ανοιγμένο από τα χεράκια της γιαγιάς. Γνωρίζουμε τους γείτονες και τους
χαμογελάμε το πρωί πάνω από τον φράχτη. Το μεσημέρι, όταν τρώμε στη σκιά,
σηκώνουμε το ποτήρι και πίνουμε στην υγειά τους, καθώς τρώνε κι εκείνοι στη
δική τους σκιά. Τους στέλνουμε κι ένα πιάτο από τη σπεσιαλιτέ μας κι εκείνοι
μάς στέλνουν τη δική τους. Δεν τους προσπερνάμε ποτέ μουτρωμένοι. Η αληθινή
μας ζωή είναι γεμάτη δέντρα, ελιές για την ακρίβεια, και πεύκα και σκίνα και
αρμυρίκια κι είναι ν’ απορείς πώς καταλήγουμε να συμβιώνουμε με φίκους και
μπέντζαμιν σε τούτη εδώ που ξαναρχίζουμε να ζούμε μόλις οι διακοπές
τελειώνουν. Την αληθινή μας ζωή μόνο οι διαφημιστές την καταλαβαίνουν και την
προβάλλουν στην τηλεόραση να τη χαζεύουμε τις ατέλειωτες μέρες που ζούμε εδώ
στις άσχημες πόλεις όπου δεν ξέρουμε πώς βρεθήκαμε.