ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σοφία, πού είσαι;

Ψηλόλιγνη, με καστανόξανθα μακριά μαλλιά, όμορφη. Από τους ανθρώπους που λέμε
«καλά παιδιά». Φίλη μου. «Κολλητή» μου.

Ήταν εποχές ξεγνοιασιάς. Μόνο που ακόμα δεν το ξέραμε.

Μόλις είχαμε κλείσει τον πρώτο κύκλο της ζωής μας. Αφήσαμε πίσω σπουδές,
κόμματα και ανησυχίες. Με τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου πέσαμε με τα μούτρα
στη δουλειά. Στην παραγωγή, όπως όλοι, αλλά εμείς το λέγαμε λειτούργημα
ακόμα…

Όλα έδειχναν να πηγαίνουν ρολόι. Τα λεφτά μας τα… τσακίζαμε σε trendy
καταστήματα. Μοδάτα ρούχα, μοδάτα εστιατόρια, μοδάτα ποτά, μοδάτες εκδρομές…

Ατέλειωτες ώρες με γέλια, κουτσομπολιό, φλερτ.

Τώρα, λέω πως ίσως ήμασταν «Κατίνες». Ε, και;

Μετά… Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πότε άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα.
Μεταμορφωνόμαστε σταδιακά, στην αρχή ανεπαίσθητα.

Αυτή έλεγε πως έχανε την «ουσία» και άρχισε να την αναζητά αγωνιωδώς. Στο
τέλος, απελπισμένα.

Η δική μου μεταστροφή, για κάποιους λόγους, ήταν πιο ήσυχη.

Ωριμάζαμε (;) η κάθε μία με τον δικό της τρόπο. Παίρναμε άλλα μονοπάτια.
Αρχίσαμε να χανόμαστε. Βγήκε η μία από τη ζωή της άλλης.

Πού και πού μάθαινα σκόρπια νέα της.

Χθες το βράδυ, κάποιος είπε πως την είδε βιαστική και εμφανώς καταπονημένη.
Στα πεταχτά, του είπε πως χώρισε και προσπαθεί, με ένα παιδί, να τα βγάλει
πέρα μόνη.

Ξαφνικά, ένιωσα απέραντη τρυφερότητα για τη χαμένη μου φίλη. Μα δεν ήξερα πια
πού να τη βρω.

Στην εποχή της πληροφόρησης, δεν είχα ούτε ένα στοιχείο που θα με οδηγούσε σε
αυτήν.

Νομίζω πως θέλησε να εξαφανισθεί και τα κατάφερε. Όμως, εγώ είχα να της πω
πολλά.

Ρε, Σοφία, πού είσαι;