ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πρωτομαγιά στην Κύπρο

Το Πάσχα είναι από μόνο του πολύ ειδωλολατρικό, έτσι που δένεται με την
άνοιξη, οπότε την Πρωτομαγιά κάπως τη ρίχνουμε φέτος. Γιορτάσαμε το Πάσχα την
άνοιξη, τώρα έρχεται εκείνη δεύτερη και καταϊδρωμένη. Όμως, δεν τη χορταίνουμε
να τη γιορτάζουμε την άνοιξη, έτσι που άργησε να αποφασίσει να έρθει, έστω κι
αν, κατά πώς φαίνεται, κουβαλά μαζί της κι ένα πρώιμο καλοκαίρι. Δεν ξέρω
ακόμα πού θα γιορτάσει επίσημα την εργατική πρωτομαγιά η ΓΣΕΕ, αλλά το πνεύμα
της γιορτής μάλλον θα δεθεί φέτος με την Πράσινη Γραμμή και τα καινούργια
χρώματά της. Βλέπω στη φωτογραφία νέα ξανθά κορίτσια, να περιμένουν
υπομονετικά τη σειρά τους να την περάσουν, ακουμπισμένα στο κίτρινο παραπέτο.
Είναι κάτι αλλιώτικο, τέλος πάντων, από τη φετινή εικονογραφία, ας την πούμε.
Από τον πόλεμο στο Ιράκ και τις ζημιές του χιονιού στην Ελλάδα, τα τροχαία,
την άτυπη πνευμονία, τον πανικό, την κατάθλιψη, επιτέλους κάτι αληθινά
ανοιξιάτικο, κάτι αληθινά αισιόδοξο, πιο γνήσιο και άμεσο κι από τη σύνοδο
στην Αθήνα, που μας την έβγαλαν κάπως ξινή με τα μέτρα ασφαλείας. Ο λαός έκανε
ντου και καθορίζει τα πράγματα, ντου ειρηνικό και πρωτοποριακό, πιο μπροστά
από τις κυβερνήσεις, με σιγουριά μεγαλύτερη από τη δική τους. Σαν νερό που
διαβρώνει τα φράγματα, ο λαός περιμένει σιωπηλά στα οδοφράγματα. Διακριτική
και η χαρά και η συγκίνηση της επίσκεψης στα πάτρια εδάφη ένθεν και ένθεν.
Κανένας δεν ουρλιάζει, οι πολιτικοί αναλύουν ακόμα, δυσκολεύονται να
παρακολουθήσουν, οι αναλύσεις τους μάταια προσπαθούν να βάλουν φρένο στην
ανοιξιάτικη χαρά της Πράσινης Γραμμής, η οποία επιτέλους δικαίωσε εκ των
υστέρων το όνομά της.