ΡΟΒΙΝΑ ΜΟΡΙΛ Διακόσμησε την ερωτική φωλιά του Σαντάμ, ερήμην της

![]() |
![]() |
|
Ένας από τους παραμυθένια… νατουραλιστικούς πίνακες της Αμερικανίδας Ροβίνα |
Εάν η Ουνέσκο καταφέρει τελικά να δημιουργήσει μια «αστυνομία πολιτιστικής
κληρονομιάς», η οποία θα περισώσει ό,τι απόμεινε από τους λεηλατημένους
εθνικούς θησαυρούς της Βαγδάτης, πρέπει οπωσδήποτε να εξαιρέσει κάποια έργα
από τη λίστα της (και να… τιμωρήσει με ποινή φυλάκισης όποιον τολμήσει και
τα διασώσει).
Οι έξι πίνακες, λόγου χάριν, που κοσμούσαν τους τοίχους της ερωτικής φωλιάς
του Σαντάμ Χουσεΐν, οι οποίοι μάλιστα δημιουργήθηκαν από αμερικάνικο χέρι –
Ροβίνα Μορίλ το όνομα της καλλιτέχνιδος – υποπίπτουν σ’ αυτήν ακριβώς την
κατηγορία. Ένας ιπτάμενος δράκος με τα νύχια του προτεταμένα, ετοιμάζεται να
αγγίξει τη λαχταριστή σάρκα μιας αλυσοδεμένης ημίγυμνης καλλονής που παραληρεί
(μπας και είναι ερωτικός ο λόγος;) μπροστά στην επερχόμενη απειλή. Ένας
πέτρινος δράκος κοιτάζει με ευχαρίστηση μια χυμώδη γυμνή μάγισσα (ολόξανθη, με
σαρκώδη χείλη, και πλούσια τα… ελέη) καθώς εκείνη διατάζει έναν θηριώδη όφι
να «φέρει» κοντά της (με τον τρόπο του) έναν πλατινέ «φουσκωτό».
Εικαστικά, η δουλειά της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδος ανήκει στην
κατηγορία της «φανταστικής» ζωγραφικής που, κατα κύριο λόγο, τη βλέπουμε να
κοσμεί τα άλμπουμ χεβιμεταλάδων ή τα φτηνά εξώφυλλα αναλώσιμης λογοτεχνίας του
φανταστικού. Η καλλιτέχνις πάντως δηλώνει άγνοια για το πώς κατέληξαν τα έργα
της εκεί και μάλλον είναι πολύ νωρίς να έχει ξεκάθαρα συναισθήματα για το
γεγονός.
Ο πρώτος άνθρωπος που την ενημέρωσε ήταν η αδελφή της. «Μάντεψε ποιος έχει
έργα σου», τη ρώτησε από το τηλέφωνο και την έβαλε να ανοίξει την τηλεόρασή
της (στο CNN). «Ήταν κάτι τόσο εκτός από τα δεδομένα μου που σχεδόν ούρλιαξα»,
είπε στη δημοσιογράφο Sarah Baxter των «Sunday Times». Ακόμη και σήμερα όμως
είναι αδύνατον να το συνειδητοποιήσει. «Δεν είναι ακριβώς αυτό που θα
επιθυμούσα για τα έργα μου, γιατί να θέλω να τα δω στους τοίχους ενός τρελού
ομολογώ ότι ήταν αφάνταστα διασκεδαστικό για μένα».
Η Ροβίνα Μορίλ, κόρη στρατιωτικού ιερέα, πέρασε μια ζωή ταξιδεύοντας σε
διάφορα μέρη, από την Άπω Ανατολή μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική. «Ως παιδί
έζησα τρία συνεχή χρόνια στην Ιαπωνία κι αυτό σίγουρα επηρέασε την αισθητική
μου. Αργότερα, στην εφηβεία, μετακομίσαμε στην Ιταλία και πραγματικά μαγεύτηκα
από τους μεγάλους δασκάλους», λέει.
Όχι, οι πίνακές της δεν είναι σίγουρα του επιπέδου του Λεονάρντο Ντα Βίντσι
(παραδέχεται), όμως θέλει να πιστεύει ότι έχουν ένα «τατς» έμπνευσης απ’
αυτούς. Της αρέσουν επίσης η φαντασία και ο ερωτισμός που αναδύεται στα
αραβικά παραμύθια, όπως είναι οι Χίλιες και Μία Νύχτες.
Βασική της απασχόληση εδώ και πολλά χρόνια ήταν η εικονογράφηση βιβλίων
φανταστικής λογοτεχνίας (ένα από αυτά το «The Talisman» που είχε και τη
συγγραφική συμμετοχή του Στίβεν Κινγκ), η δημιουργία αφισών, ημερολογίων και
ευχετηρίων καρτών. Όταν ο γιος της πήγαινε στο κολέγιο – σήμερα είναι
δικηγόρος και μένει στο Τόκιο – ήταν πολύ περήφανος να βλέπει τη δουλειά της
μαμάς του στις αφίσες που κοσμούσαν τα δωμάτια των φοιτητών. Στο Λονδίνο το
όνομά της ήταν γνωστό στους φαν της λογοτεχνίας του φανταστικού και δουλειές
της έβρισκες στο γνωστό κατάστημα με είδη επιστημονικής φαντασίας «Forbiden
Planet».
Τώρα πώς «πέταξαν» τα έργα της στο σπιτάκι του Σαντάμ;. Στα τέλη του ’80,
θυμάται, πούλησε το King Dragon σε έναν Ιάπωνα συλλέκτη κι από ‘κεί και πέρα
έχασε τα ίχνη του. Το μυστήριο παραμένει άλυτο – ακόμη και σήμερα. Και μάλλον
θα παραμείνει μυστήριο, γιατί οι δράκοι, τα κορίτσια, τα μαστίγια, οι αλυσίδες
και τα συναφή, όλοι οι πίνακές της δηλαδή, εκλάπησαν και αυτοί μαζί με τα
υπόλοιπα καλούδια της ερωτικής κατοικίας του δικτάτορα. Όταν θέλησε να κάνει
έρευνες για το θέμα ένας στρατιώτης του αμερικανικού στρατού τής είπε «ΟΚ,
μπείτε κι εσείς στην ουρά».















