ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Καμπανούλες

Πριν από χρόνια είχα ανακαλύψει στο Πήλιο τις καμπανούλες. Φύτρωναν σε μέρη με
βράχια ή σε χαλάσματα ανάμεσα στις οικοδομικές πέτρες που τις θεωρούσαν βράχια
κι αυτές. Ήταν άσπρες και μεγάλες, με ελαφριά γαλαζωπή απόχρωση, σε σχήμα
αληθινής καμπάνας. Πραγματική απόδοση της έννοιας καμπανούλα δηλαδή, που μέχρι
τότε μόνο σε παιδικές ζωγραφιές είχα συναντήσει. Επειδή δεν είχα ιδέα από
λουλούδια, αγόρασα έναν οδηγό και πληροφορήθηκα ότι ανθίζουν κάθε δύο χρόνια.
Έκτοτε προσπαθώ μάταια να πετύχω τη δεύτερη χρονιά. Πέρασε δεκαετία που
επισκέπτομαι το ίδιο μέρος σταθερά, κάθε Πάσχα, τα ίδια βράχια και τα ίδια
χαλάσματα, αλλά καμπανούλες δεν ξαναείδα. Τόσο πολύ κινείται αυτή η γιορτή και
δεν μπορώ να τις πετύχω; Μία δύο μέρες μόνο να κρατά η ανθοφορία και να μην
τις εντοπίζω; Ή το είδος εξαφανίστηκε σιωπηλά, μαζί με τα χιλιάδες που
χάνονται κάθε μέρα; Το Πήλιο με τα μαλακά του χώματα αλλάζει ολοένα, χρόνο με
τον χρόνο. Τα μονοπάτια που δεν αποφασίζουν οι κοινότητες να συντηρήσουν,
κλείνουν σιγά σιγά, μερικές τοποθεσίες και εξοχές τυλίγονται για πάντα στα
βάτα, σαν εκείνο τον πύργο της κοιμισμένης βασιλοπούλας. Ωραία ερείπια
γίνονται ξανά ένα με το έδαφος, αλλά οι καμπανούλες γιατί να χαθούν;
Ξαναπαίρνω τα γνωστά μονοπάτια που ακόμα κάποιοι τα περνούν και τα βρίσκω
ανοικτά, όμως εκείνες άφαντες. Ούτε φέτος τις συνάντησα, κι άρχισα πια να
αναρωτιέμαι μήπως τις έχω ονειρευτεί, μήπως δεν υπήρξαν ποτέ κι απλώς τις
φαντάστηκα. Ή μήπως κάποιο Πάσχα αποφάσισαν κι αυτές να σημάνουν εορταστικά,
να τραγουδήσουν, να δικαιώσουν πλήρως το όνομά τους κι έκτοτε δεν άντεξαν,
αφού τα έδωσαν όλα, χάθηκαν για πάντα.