ΜΑΤΙΕΣ Οι μέρες μας

Ούτε που κατάλαβα πώς προχωρήσαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, πώς φτάνουμε στο
Πάσχα… Ήταν τόσο φοβερά αυτά που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα… Δεν
μείναμε, δυστυχώς, ούτε μια στιγμή ήσυχοι, για να καπνίσουμε τις σκέψεις μας
μ’ ένα τσιγάρο, για να κάνουμε δυο σχέδια και να ονειρευτούμε. Ακόμη και ο
καιρός ήταν χειρότερος από κάθε άλλη χρονιά. Αλαμπουρνέζικος! Τη μια βροχή,
την άλλη χιόνι, την τρίτη αυγουστιάτικη λιακάδα. Πώς να ντυθείς, πού να πας,
πώς να γλιτώσεις απ’ το κρυολόγημα, που ήταν έτοιμο να σε χτυπήσει, στο πρώτο
σταυροδρόμι;

Εκείνο, όμως, που μας ταρακούνησε και μας έχει και τώρα στην παγωνιά και την
οργή, ήταν το δυστύχημα με τα 21 παιδιά. Το απαράδεκτο, το αδικαιολόγητο, το
απίστευτο δυστύχημα, που έδειξε, «ξανά και πάλι», ότι είμαστε επιπόλαιοι,
φωνακλάδες, φιγουρατζήδες, ανεύθυνοι, αλλά και κλέφτες, βεβαίως, μεγάλοι
κλέφτες, και διαπλεκόμενοι και μιζαδόροι και ο Θεός να σε φυλάει. Και όχι
όλοι, φυσικά. Ούτε οι περισσότεροι. Αρκετοί, όμως. Τόσοι, ώστε να γεμίζουν,
κάθε λίγο και λιγάκι, τον τόπο με πληγές…

Και ήταν και ο πόλεμος. Οι άμαχοι, τα ακρωτηριασμένα πτώματα, η δίψα, η
δυστυχία, οι λεηλασίες, η αναλγησία των νικητών, το μοίρασμα των ιματίων ενός
πολύπαθου λαού. Ο πόλεμος, που ακόμα δεν έχει τελειώσει, με τον Σαντάμ άφαντο,
με τους «απελευθερωτές» να κοιτάζουν αφ’ υψηλού όλη την Οικουμένη και τους
«απελευθερωθέντες» να οργανώνουν γιγαντιαία συλλαλητήρια στη Βαγδάτη, για να
φύγουν τα στρατεύματα κατοχής…

Ούτε καν στους Χαιρετισμούς πήγα όλον αυτό τον καιρό… Μια φορά, μόνον,
αξιώθηκα και για λίγο, στο εκκλησάκι των Αγίων Ασωμάτων, στο Θησείο. Πού άλλες
χρονιές… Έφευγα από τον Λουμπαρδιάρη, έτρεχα στην Πλάκα, κατέληγα στον Άγιο
Παντελεήμονα, στην παλιά μου γειτονιά. Και μια φορά, νομίζω στη Μητρόπολη,
άκουσα και τον Αρχιεπίσκοπο να ψέλνει υπέροχα!..

Μεγάλη Παρασκευή, Μεγάλο Σάββατο, Ανάσταση… Μακάρι ν’ ανοίξουν οι καρδιές…
Μακάρι να ζούμε στον τόπο μας ευτυχισμένες, λαμπρές μέρες, όπως στις 16 του
Απρίλη, στη Στοά του Αττάλου. Που η Κύπρος, κάτω από τον ίσκιο της Ακρόπολης
έκανε τα πρώτα βήματά της στην Ευρώπη με αισιοδοξία και περηφάνια. Σχεδόν φτερούγιζε…