ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα Τουρκοβούνια

Ανεβαίνουμε στον λόφο της Φιλοθέης, που μπορεί να έχει κι άλλο όνομα, ψυχή δεν
κυκλοφορεί να μας πει. Απέναντι φαίνονται τα Τουρκοβούνια, φαγωμένα τόπους
τόπους, με παράξενα υπόλοιπα κορυφών. Από τη μία πλευρά κάτι σαν μεγάλη στέγη
σπιτιού, δίπλα μια μύτη, στην άλλη άκρη ένα σχήμα εντελώς ακαθόριστο, ό,τι
περίσσεψε από τις δαγκάνες εξόρυξης των λατομείων. Δεν πρέπει να υπάρχει
πουθενά αλλού στον κόσμο τέτοιο βουνό με τόσο παράξενο περίγραμμα. Από την
πλευρά που το κοιτάμε, ένα άγνωστο πυκνοδομημένο συγκρότημα σκαρφαλώνει έως
τους πρόποδες του φαγωμένου κέντρου. Τουρκοβούνια. Αν δεν τα ονόμαζαν έτσι, θα
τα σέβονταν τάχα περισσότερο; Και πώς το απέκτησαν αυτό το όνομα το
προκλητικό, που ίσως τα άφησε ιδιαιτέρως απροστάτευτα; Ποιος να νοιαστεί για
βουνά που λέγονται Τουρκοβούνια; Σε προκαλούν να τα σκαλίσεις. Έχουμε τόσα
εξάλλου στην Αττική, ετούτα περισσεύουν. Έδωσαν πέτρα για να χτιστεί η
περήφανη πρωτεύουσα, έδωσαν χώρο για τους φτωχούς εσωτερικούς μετανάστες.
Έκρυψαν τον αυθαίρετο συνοικισμό τους ανάμεσα στα κομμάτια βράχου που ξέμειναν
και ύστερα τον ονόμασαν πομπωδώς «Γεωργίου Παπανδρέου». Ποιος θα τολμούσε να
πειράξει ένα συνοικισμό «Γεωργίου Παπανδρέου»; Έτσι είναι τα ονόματα, απωθούν
ή προκαλούν, προστατεύουν ή εκθέτουν. Κάποια στιγμή οι δημοτικοί άρχοντες
θέλησαν να αναβαθμίσουν τα Τουρκοβούνια και τα ονόμασαν Αγχεσμό, με το
συμπάθιο. Το αρχαίο τους όνομα, αλλά δεν έπιασε φυσικά. Υπάρχουν όρια και στην
ονοματοδοσία. Παρέμειναν Τουρκοβούνια. Τώρα διαθέτουν άλσος, γήπεδα, παρκάκια,
αλλά η μοίρα τους είναι ακόμα ασταθής, αβέβαιη, όπως οι καλές ελληνοτουρκικές
σχέσεις. Ίσως, όταν λυθεί οριστικά το Κυπριακό να γίνουν κι αυτά ένα τιμημένο
αξιοθέατο της Αθήνας, όπως τους αξίζει.