Γυναίκα μόνη ανάγκασε το δημόσιο να πληρώσει!

«Μπορούν να μου φέρουν πίσω τον άντρα μου; Αυτόν ήθελα. Τον πατέρα τους
ήθελαν και τα παιδιά μου. Αν αυτός ήταν κοντά μας, δεν θα χρειαζόμουν λεφτά.
Δουλεύαμε».

Η οικογένεια του Σπύρου Γκίκα λίγους μήνες πριν σκοτωθεί. Η γυναίκα του Σοφία ήταν τότε έγκυος στο τέταρτο παιδί τους, που πήρε το όνομα του πατέρα του

Η Σοφία Γκίκα δίνει μόνη της τα τελευταία οκτώ χρόνια, από τη στιγμή που
σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα ο άνδρας της, μάχη ενάντια σ’ ένα κράτος. Ο
άνδρας της σκοτώθηκε πέφτοντας με το μηχανάκι που οδηγούσε σε μια μεγάλη
λακκούβα, σε επαρχιακό δρόμο του Σιδαρίου Κέρκυρας. Έμεινε μόνη της, με τρία
μικρά παιδιά και έγκυος στο τέταρτο. Βρισκόταν μακριά από τη Χειμάρρα τής
Αλβανίας, την πατρίδα της. Τίποτε από αυτά δεν τη φόβισε, δεν την αποθάρρυνε.
Έναν μήνα μετά τον θάνατο του άνδρα της υπέβαλε μήνυση κατά του Ελληνικού
Δημοσίου και της Νομαρχίας Κέρκυρας, καταλογίζοντας ευθύνες για το δυστύχημα
στις υπηρεσίες που είναι αρμόδιες για τη συντήρηση των δρόμων. Πριν από
μερικούς μήνες τής επιδικάστηκε αποζημίωση ύψους 140 εκατομμυρίων δραχμών
(411.000 ευρώ).

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να πάρει το πρώτο – μικρό – μέρος από αυτό το
ποσό, αφού η Νομαρχία Κέρκυρας δήλωσε αδυναμία να το καταβάλει σε μία δόση.
Μάλιστα, μέχρι την περασμένη Παρασκευή στη γυναίκα δεν δινόταν καν
συγκεκριμένη απάντηση για το πότε θα έπαιρνε τα χρήματα, ώσπου με δικαστική
εντολή δικαστικοί επιμελητές προχώρησαν στην κατάσχεση τού εξοπλισμού τής
Νομαρχίας μέχρι του ποσού των 140 εκατομμυρίων. Οι καρέκλες και τα
κλιματιστικά επέστρεψαν στις θέσεις τους μετά τον διακανονισμό που έγινε
ανάμεσα στους δικηγόρους της 40χρονης Σοφίας Γκίκα και της νομικής υπηρεσίας
της Νομαρχίας.

Η… ανατροπή

«Για τα παιδιά μου και τα όνειρα που είχαμε κάνει μαζί πριν έρθουμε στην Ελλάδα από τη Χειμάρρα, δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κάνω πίσω», λέει η Σοφία Γκίκα που πάλεψε ενάντια στην αδιαφορία ενός κράτους και νίκησε

«Λίγες ημέρες πριν πέσει ο άνδρας μου πηγαίναμε μαζί, με το μηχανάκι, για
ψώνια» θυμάται. «Πέρασε δίπλα από τη λακούβα και είπε “κάποιος θα φάει το
κεφάλι του εδώ”». Το ζευγάρι είχε μόλις μάθει ότι σε λίγους μήνες θα γεννιόταν
το τέταρτο παιδί του. Βρίσκονταν σχεδόν πέντε χρόνια στην Ελλάδα: ήρθαν το
1990 από τη Χειμάρρα με τα δύο κοριτσάκια τους. Στην Κέρκυρα γεννήθηκε το
μεγάλο τους αγόρι και τα κορίτσια τους είχαν αρχίσει να πηγαίνουν στο σχολείο.
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1995, ο 33χρονος Σπύρος Γκίκας πήγε να κάνει ψώνια για
το σπίτι του. «Ήταν επτά η ώρα», περιγράφει η Σοφία. «Είχε βρέξει πολύ και
ήταν σκοτάδι, νύχτα. Τον περίμενα να γυρίσει, ώσπου ήρθε στο σπίτι μία γιατρός
με έναν γείτονα. Μη φοβάσαι, μου είπαν, έχει χτυπήσει, αλλά όχι πολύ. Με πήγαν
στο νοσοκομείο. Ήταν σε κώμα. Έζησε μια βδομάδα».

Μέσα σε αυτή τη βδομάδα η ζωή της και η ζωή των παιδιών της είχε ανατραπεί. «Η
μόνη βοήθεια που είχα ήταν από την Κοινότητα Σιδαρίου και την Εκκλησία. Ήρθαν
ο παπάς και ο πρόεδρος και μου έδωσαν ένα βιβλιάριο με τριακόσιες χιλιάδες
δραχμές. Εγώ δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Τα παιδιά μου είχαν πάθει σοκ. Ήμουν
έγκυος και δεν είχα να πληρώσω τον γιατρό για να γεννήσω».

Έναν μήνα μετά τον θάνατο του άνδρα της υπέβαλε τη μήνυση. Η τελική απόφαση
υπέρ της, που επιδίκασε την αποζημίωση, βγήκε πριν από μερικούς μήνες.

«Να σπουδάσω τα παιδιά μου»

«Έφυγα από την Κέρκυρα αφού είχα δουλειά μόνο κατά την τουριστική περίοδο»
λέει η Σοφία Γκίκα, που μεγαλώνει τα τέσσερα παιδιά της σε μια κεντρική
συνοικία της Αθήνας, δουλεύοντας σε περίπτερο. «Να σπουδάσω τα παιδιά μου.
Αυτό θέλω. Να έχουν την καλύτερη ζωή που ονειρευτήκαμε με τον πατέρα τους. Το
χρωστάω στη μνήμη του».