Εκεί όπου παίζεται πραγματική μπάλα

Ακούγεται από κάποιους ότι το φετινό ελληνικό ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα είναι το
«καλύτερο των τελευταίων χρόνων». Στα λόγια ίσως κάτι τέτοιο ν’ αληθεύει,
τηρουμένων πάντα κάποιων αναλογιών: τέσσερις αγωνιστικές πριν από τη λήξη δεν
γνωρίζουμε ακόμα τον Πρωταθλητή (ούτε πέρσι όμως τον γνωρίζαμε), περιμένουμε
πώς και τι την απευθείας αναμέτρηση των δύο διεκδικητών (και πέρσι την
περιμέναμε, μας χάρισε μάλιστα ένα από κάθε άποψη συναρπαστικό 4-3), ενώ οι
«μεγάλες» επιδόσεις έχουν (όπως και πέρσι, και πρόπερσι, και ούτω καθεξής)
αποκλειστικά εξωαγωνιστική χροιά (ύποπτη, ό,τι και να κάνει, διαιτησία, συνεχή
επεισόδια που έχουν αναδιαμορφώσει πλήρως την παραδοσιακή έννοια της «έδρας»,
λεκτικά πυροτεχνήματα για «κότες», «λιωσίματα των πελατών» και συναφή
εσωκομματικής κατανάλωσης). Το ότι το Πρωτάθλημά μας είναι, στην
πραγματικότητα, ιδίως με βάση τις τελευταίες αγωνιστικές, το χειρότερο των
τελευταίων ετών στους δύο πιο κρίσιμους για τους φιλάθλους τομείς – του
θεάματος και της αξιοπιστίας -, το αναδεικνύει, καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, η
έστω στοιχειώδης γνώση τού τι συμβαίνει στις άλλες χώρες όπου παίζεται (εκεί
άξιο του ονόματός του) ποδόσφαιρο.

Ας ξεχάσουμε για λίγο τις θεωρητικολογίες περί προϋπολογισμών, οικονομικής
ευρωστίας, παράδοσης (την παράδοση τη φτιάχνεις, δεν σε φτιάχνει),
εγκαταστάσεων (αυτές κι αν τις φτιάχνεις), που επιτρέπουν στις ομάδες του
εξωτερικού να προσελκύουν τα μεγάλα ονόματα, τους πολλούς φιλάθλους και το
υψηλό θέαμα. Κι ας δούμε τι γίνεται μέσα στα γήπεδα της Ευρώπης, όχι μόνο στα
κορυφαία Πρωταθλήματα, αλλά και σε καθ’ όλα «ισότιμα» με το δικό μας, σύμφωνα
και με τις επίσημες κατατάξεις. Εκεί είναι που η διαφορά πληγώνει περισσότερο.
Γιατί στα περισσότερα ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα φέτος, με την εξαίρεση του
γερμανικού που κρίθηκε νωρίς και άδοξα, δίπλα στην αγωνιώδη έκβαση υπάρχει και
το πραγματικό αγωνιστικό ενδιαφέρον, που μόνο αυτό είναι ικανό να προσδώσει
αξία στην αγωνία για τον τελικό νικητή (και όχι το καθ’ ημάς αντίστροφο).

Στην ισπανική Λίγκα, μπορεί το σαββατιάτικο κλασικό ντέρμπι Ρεάλ – Μπάρτσα να
μην είχε σούπερ θέαμα, το έχει όμως σε τέτοιο βαθμό το σύνολο των παιχνιδιών,
που δύσκολα γίνεται διάκριση ανάμεσα σε «μικρά» και «μεγάλα». Τρανή απόδειξη
όχι μόνο η ισοπαλία που πήραν με την αξία τους από τη Βασίλισσα οι δωδέκατοι
και, θεωρητικά, σε κρίση Καταλανοί (σχεδόν φαβορί, κατά τα άλλα, στο Τσάμπιονς
Λιγκ), αλλά και η πορεία και, κυρίως, το παιχνίδι της έτοιμης για υποβιβασμό
πέρσι Σοσιεδάδ του άγνωστου Γάλλου προπονητή και των τόσο μακρινών από τον
γαλαξία της ποδοσφαιρικής σόου μπίζνες παικτών της. Στην Αγγλία ο μεσοβδόμαδος
«τελικός» Άρσεναλ – Γιουνάιτεντ μπορεί να μην έλυσε τις διαφορές των δύο
ομάδων, αποτέλεσε ωστόσο πιστή εικόνα του πνεύματος με το οποίο παίζεται η
μπάλα στο νησί: κυνήγι της νίκης μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, αποδοχή των
διαιτητικών αποφάσεων και λαθών (φανταστείτε μόνο να μπούνε στον προσεχή δικό
μας «τελικό» γκολ σαν αυτά των Κανονιέρηδων), στήριξη στη δύναμη χωρίς
εκτροχιασμό στην αντιαθλητικότητα, σεβασμός στους φιλάθλους από παίκτες και
παράγοντες. Στην Ιταλία, στο σαφώς πιο άνοστο από τα «μεγάλα» Πρωταθλήματα, η
διαφάνεια είναι μικρότερη (και η Γιούβε πάντα η ευνοημένη των «θεών»), αλλά ο
ποδοσφαιρικός ρυθμός πάντα το ίδιο ανηλεής και αδιάπτωτος. Στο πολύ
κοντινότερό μας, τέλος, συγκριτικά, γαλλικό Πρωτάθλημα, όχι μόνο τέσσερις
ομάδες διεκδικούν με αξιώσεις τον τίτλο, έχοντας εναλλαγεί στην κορυφή σε όλη
τη διάρκεια των αγώνων, αλλά και το θέαμα, από άγνωστους διεθνώς παίκτες
(ποιος γνωρίζει σήμερα τον Ντρογμπά της Γκενγκάμ, ένα φορ πραγματικής κλάσης;)
και μέτριες, στα χαρτιά, ομάδες είναι πολύ πιο ανοιχτό, καθαρό και ευχάριστο.
Όπως στις παλιές ελληνικές ταινίες, τα λεφτά δεν κάνουν την ευτυχία (του
φιλάθλου). Δυστυχώς στην ταινία που παίζεται μονίμως στο ελληνικό Πρωτάθλημα
δεν υπάρχει θέση ούτε για σκέψη περί ευτυχίας.