Η δίκη της 17Ν

Με αφορμή την αρθρογραφία του κ. Νίκου Γιαννόπουλου στα «ΝΕΑ» σχετικά με τη
δίκη της 17Ν, ο κ. Δημ. Αφένδρας, από την Ιστιαία, παρατηρεί:

«Κάποτε η δίκη αυτή θα τελειώσει και πέραν των όποιων τυχόν αμφισβητήσεων για
την ανεξαρτησία της δικαστικής δικαιοσύνης, όλοι περιμένουμε να αποδοθούν
κάποιες ευθύνες και να καταμεριστούν αντίστοιχες ποινές, αφού είναι δεδομένο
(αποδοχές – αποδείξεις) ότι και η οργάνωση υπήρξε και κάποιοι από τους
κατηγορουμένους υπήρξαν μέλη της και το σημαντικότερο, τα εγκλήματά τους
τελέστηκαν αφού τόσοι συνάνθρωποί μας εκτελέστηκαν (δηλαδή δολοφονήθηκαν) με
αιτιάσεις (προκηρύξεις), ένα πρωτοφανές για δημοκρατικό πολίτευμα λαϊκό
δίκαιο. Ποια, λοιπόν, μπορεί να είναι η “φιλοσοφία” της προσπάθειας του κ.
Γιαννόπουλου, με το μπαράζ των δημοσιευμάτων του; Να ακυρώσει πραγματικά
γεγονότα; Όχι. Να τα υποβαθμίσει και να προκαλέσει κάποια σύγχυση στην
κατανομή των ευθυνών; Ίσως. Όμως εκείνο που κυρίως στοχεύει είναι να αποδείξει
και να τονίσει το “δίκαιο” των “κινήτρων” των κατηγορουμένων και τελικά να τα
παρουσιάσει σαν “λαϊκή εντολή”. Να μας πείσει δηλαδή ότι οι δράστες ενεργούσαν
σαν λαϊκοί αγωνιστές. Ίσως και εθνικοί ήρωες της Δημοκρατίας! Ποιας
Δημοκρατίας; Όχι βέβαια της συντεταγμένης στην οποία πιστεύει η συντριπτική
πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που λειτουργεί βάσει νόμων, στα πλαίσια ενός
Συντάγματος που αναγνωρίζει στους κατηγορουμένους την αθωότητά τους, μέχρι
τυχόν αποδείξεως τού εναντίου και που τελικά σε κάθε περίπτωση τους χαρίζει
(σαν το πολυτιμότερο αγαθό) τη ζωή, αλλά μιας Δημοκρατίας που αφαιρεί εύκολα
ζωές, με συνοπτικές διαδικασίες των μελών μιας οργάνωσης που θεωρούν ότι έχουν
το δικαίωμα (τη λαϊκή εντολή) να δικάζουν, να καταδικάζουν και να δολοφονούν
αδιαφορώντας ακόμη και για τις “παράπλευρες απώλειες”. Σ’ αυτήν τη Δημοκρατία
πιστεύει ο κ. Γιαννόπουλος και οι σποραδικοί αινιγματικά συμπλεγματικοί οπαδοί
του Δικτύου του;».