Αλκοολικός επτά χρόνια…

Κατέβηκε ένα ένα όλα τα σκαλιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Βρέθηκε στο
τίποτα, στο πουθενά. Η αίσθηση της ευθύνης χάθηκε όπως και η πραγματικότητα.
Δεν υπήρχαν όρια που να μη μπορεί να παραβεί και υποσχέσεις που να μην
αθετήσει. Ζούσε για το αλκοόλ. Μονάχα αυτός ο μηχανισμός λειτουργούσε…

Ο Νάσος 15 μήνες μετά: Όσο και να πίνεις, η μέθη δεν είναι ποτέ αρκετή. Μπαίνεις σε μια παράνοια, σε μια σχιζοειδή κατάσταση…

Υπήρξε σκιά του εαυτού του για επτά χρόνια ο Νάσος. Ένας άνθρωπος των ορίων
και του προγράμματος βίωσε την απόλυτη σύγχυση και αταξία στην γκρίζα ζώνη της
εξάρτησης. Εκεί που η βούληση χάνεται και τα ισχυρά «θέλω» αδρανούν από το
αλκοόλ και γίνονται απαξία και εξαθλίωση: «Φτάνεις κάπου που ξεχνάς όχι μόνο
ποιος ήσουν, αλλά και το όνομά σου, την ταυτότητά σου. Πραγματικά δεν σε
ενδιαφέρει τίποτα. Μονάχα να είναι γεμάτο το μπουκάλι! Όσο όμως και να πίνεις,
η μέθη δεν είναι ποτέ αρκετή. Μπαίνεις σε μια παράνοια, σε μια σχιζοειδή
κατάσταση… Είσαι απόλυτα δυστυχής, αλλά δεν αντιλαμβάνεσαι τον λόγο της
δυστυχίας σου. Το πρόβλημα δεν το έχεις εσύ, το έχουν οι άλλοι…».

Μία υπερβολή… Όλα άρχισαν από τις πολλές ώρες δουλειάς στο γραφείο
και τις αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις στην οικογένεια και τις τράπεζες.
Καινούργιο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, δύο μικρά παιδιά και στρες, υπερβολικό
στρες: «Είχα πάντα μια υπερβολή μέσα μου, τα ήθελα όλα, και τα ήθελα όλα
μαζί…».

Είχε μια πολύ καλή δουλειά – υπεύθυνος στο τμήμα παραγωγής μεγάλης εταιρείας
στον Πειραιά – αρκετά καλό μισθό και ακόμα καλύτερες προοπτικές εξέλιξης. Στα
36 του χρόνια ο Νάσος είχε πετύχει όσα άλλοι άνθρωποι πετυχαίνουν στα 50. Δεν
ήξερε όμως να… φρενάρει! «Άρχισα να πίνω ένα δυο ποτά από το απόγευμα έως
στις 9 το βράδυ που έφευγα από το γραφείο, για να καταλαγιάσω την ένταση, να
ηρεμήσω. Τα δύο ποτά σύντομα έγιναν τρία, ύστερα τέσσερα. Ούτε πού το κατάλαβα
πότε έφτασα να πίνω ένα μπουκάλι ουίσκι…».

«Τα έχασα όλα…». Ύστερα άρχισε να πίνει και το πρωί, αλλά και μετά
την επιστροφή του στο σπίτι. Είχε την αλαζονεία να πιστεύει ότι έπινε όσο
ήθελε και ότι μπορούσε να ελέγξει το ποτό: «Τα προβλήματα είχαν αρχίσει, αλλά
εγώ εθελοτυφλούσα. Έχανα τον έλεγχο, φώναζα και έβριζα, γινόμουν βίαιος,
σήκωνα χέρι ακόμα και στη γυναίκα που λάτρευα, τα παιδιά με έβλεπαν και
λούφαζαν, κρυβόντουσαν… Εκείνη προσπαθούσε να με στηρίξει, μου έλεγε πως
χρειάζομαι βοήθεια. Το ίδιο και ο αδελφός και οι φίλοι μας. Εγώ θύμωνα με
όλους και έπινα περισσότερο…».

Στη δουλειά άρχισαν να του κάνουν συστάσεις και να του παίρνουν μια μια τις
αρμοδιότητες. Απαίτησαν να κάνει θεραπεία, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος: «Μέσα
σε δύο χρόνια τα έχασα όλα! Στην αρχή τη δουλειά μου. Μετά το σπίτι που δεν
πλήρωνα τις δόσεις στην τράπεζα και βγήκε σε πλειστηριασμό. Η γυναίκα μου
έκανε αγωγή διαζυγίου, πήρε τα παιδιά και πήγε σ’ ένα μικρό διαμέρισμα πάνω
από τους γονείς της. Εγώ μετακόμισα σε μια γκαρσονιέρα που μου παραχώρησε ο
αδελφός μου. Μπήκα για ένα διάστημα σε ιδιωτική κλινική στην Κηφισιά για
αποτοξίνωση, αλλά δεν άντεξα περισσότερο από 13 ημέρες. Ξαναγύρισα στην ίδια
και χειρότερη κατάντια!».

Έχασε με δικαστική απόφαση και το δικαίωμα να έχει τα Σαββατοκύριακα τα παιδιά
του, αφού την τελευταία φορά που τα πήρε «τα έβαλα για ύπνο, τα κλείδωσα μέσα
και βγήκα για ένα ποτό! Αλλά ήπια τόσο που ξέχασα να… γυρίσω»!

Τραυματισμένος – ντροπιασμένος

Ούτε η απώλεια των παιδιών του τον συνέτισε! Οργισμένος με όλους και με όλα
συνέχισε την ολέθρια πορεία του: «Έφτασα στην έσχατη κατάντια, στην εξαθλίωση.
Δεν έτρωγα τίποτα, μονάχα έπινα. Όσο έπινα, γινόμουν και πιο δυστυχής. Και
έπινα ακόμα περισσότερο για να ξεχάσω… Το ποτό δεν μου πρόσφερε πια τη χαρά
της μέθης, ούτε τη λησμονιά. Ήμουν ένας ανθρώπινος σκελετός που περιφερόταν.
Πολλές φορές ξεχνούσα πού μένω, κοιμόμουν σε παγκάκια και οικοδομές. Δεν είχα
χρήματα και ζητιάνευα για ένα μπουκάλι φθηνό κρασί…».

Αναρίθμητες φορές τον μάζεψε ο αδελφός του από τους δρόμους κι άλλες τόσες η
Αστυνομία. Ένα βράδυ έκλεψε το αυτοκίνητο του αδελφού του και μεθυσμένος έπεσε
πάνω σε μια κολόνα. Βρέθηκε στο Ασκληπιείο Βούλας με πολλαπλά κατάγματα. Ήταν
ακινητοποιημένος, ανήμπορος να κινηθεί, με γύψο και στα δύο του πόδια. Πονούσε
σε όλο του το κορμί, αλλά ο χειρότερος πόνος ήταν στα σωθικά του που τον
έκαιγαν: «Άρχισα να κλαίω και να ζητώ από τον αδελφό μου να μου φέρει λίγο
ποτό. Γύρισα και είδα το βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου. Με κοίταζε σαν να
ήμουν ήδη απών. Ήταν η πρώτη φορά που συναισθάνθηκα κάτι σαν μούδιασμα, κάτι
σαν ντροπή…».

«Καθαρός» 15 μήνες…

Είχε περάσει ξυστά από τον θάνατο αλλά χρειάστηκε τρία χρόνια αποτοξίνωσης και
ψυχοθεραπείας σε κρατικό θεραπευτήριο για να το αποδεχθεί. Την ημέρα που
κατάφερε να φωνάξει δυνατά «είμαι ο Νάσος και είμαι αλκοολικός» έκλαιγε σαν
μωρό παιδί: «Είναι φρικτό αυτό που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στον εαυτό του.
Έφτασα στην εκμηδένιση, στην αυτοκαταστροφή μου και δεν το είχα καν
αντιληφθεί. Στη θέση μου υπήρχε ένας άλλος άνθρωπος…».

Αυτόν τον άνθρωπο τώρα τον έχει στριμώξει στο «περιθώριο» της ύπαρξής του.
Αλλά ξέρει ότι «πολύ εύκολα μπορεί ξανά να αναδυθεί. Δύο γουλιές ποτό,
πιστέψτε με, δύο γουλιές είναι αρκετές. Η μεγαλύτερη αυτοπροστασία που μπορεί
να έχει ένας πρώην αλκοολικός είναι όχι απλά να μη δοκιμάσει, αλλά και να μην
ξαναμυρίσει ποτέ ποτό»! Ανέκτησε τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Είναι καθαρός «ένα
χρόνο, τρεις μήνες και δώδεκα ημέρες» μού λέει με υπερηφάνεια. Εργάζεται και
πάλι – μεταφορέας σε σούπερ μάρκετ. Είναι και αυτό μια νίκη του. Αλλά η
μεγαλύτερη νίκη του είναι «που κέρδισα το δικαίωμα να βλέπω και να βγάζω βόλτα
τα παιδιά μου. Ελεγχόμενα ακόμα, αλλά το κέρδισα…».