Ένοπλα κινήματα και οργανώσεις (7)

Αν οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ ένοπλων αριστερών αντικαθεστωτικών
οργανώσεων και κινημάτων, όπως ανέφερα χθες για το Φωτεινό Μονοπάτι και τους
Τουπάκ Αμάρου, προκαλούν τόσο αποκλίνουσες πολιτικές πρακτικές, κυριολεκτικά
υπάρχει χαώδης απόσταση ανάμεσα στην ιστορικά καταγεγραμμένη αριστερή ένοπλη
δράση (είτε στην πλειοψηφική, είτε στην αντάρτικη, είτε στην
«ατομικοτρομοκρατική» εκδοχή της) και τον ένοπλο ισλαμιστικό φονταμενταλισμό.
Ασφαλώς, ούτε ο τελευταίος είναι ενιαίος – κάθε άλλο – ως προς τις πολιτικές
στοχεύσεις των ποικίλων ρευμάτων του, τις συμμαχίες που αυτά διαμορφώνουν με
ομόδοξα κράτη, ιδιαίτερα της Μ. Ανατολής και της Κ. Ασίας, και τον τύπο βίας
που ασκεί. Ωστόσο, νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον, σχηματικά έστω, να εξετάσουμε
ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά του, με επίγνωση ότι οι διαφορές π.χ. της
παλαιστινιακής Χαμάς από την Αλ Κάιντα ενδεχομένως να είναι μεγαλύτερες από
αυτές μεταξύ του Φωτεινού Μονοπατιού και των Τουπάκ Αμάρου που περιγράψαμε
χθες.

Θεωρώ ότι τρία είναι τα στοιχεία που καθιστούν τον ένοπλο ισλαμιστικό
φονταμενταλισμό το κύριο ρεύμα ένοπλης βίας της εποχής μας: Πρώτον, η ραγδαία
μαζικοποίησή του, λόγω της απογείωσης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, της
ένδειας και της ταπείνωσης που βιώνουν οι πληθυσμοί της Μ. Ανατολής, της Κ.
Ασίας και, με διαφορετικά χαρακτηριστικά, της Αφρικής και της Ν. Ασίας και του
συνδυασμού πλήρους διαφθοράς και απόλυτης υποταγής στη Νέα Τάξη Πραγμάτων των
ισλαμικών κυβερνήσεων και μοναρχιών.

Δεύτερον, ο εθνικιστικός αντιδυτικισμός του, που προσφέρει ένα εύληπτο
πολιτικό πλαίσιο ενοποίησης σε εκατομμύρια εξαθλιωμένων και ταπεινωμένων
ανθρώπων, ο οποίος βέβαια μπορεί να είναι εχθρικός σε κάθε οπτική κοινωνικής
χειραφέτησης και απελευθέρωσης, εμφανίζεται όμως ως υπαρκτό αντίπαλο δέος στην
ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και την πολιτισμική ισοπέδωση.

Τρίτον, ο δογματικός εσχατολογικός χαρακτήρας του, που του επιτρέπει να
εμπνέει και να συσπειρώνει ευρέα τμήματα του νεανικού πληθυσμού, να τα
εξοπλίζει με την αναγκαία αυτοπεποίθηση και αυτοθυσία, που χρειάζονται για την
κλιμάκωση της ένοπλης δράστης, και, παράλληλα, με το απαραίτητο μίσος για τον
«εχθρό», που δεν περιλαμβάνει μόνο τα ιμπεριαλιστικά ή τα κατοχικά κράτη αλλά
και τις κοινωνίες τους.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.