Οι μεταξύ τους σχέσεις

Το παζλ των σχέσεων μεταξύ των κατηγορουμένων απέκτησε ένα ακόμα κομμάτι με τη
νέα χθεσινή ομολογία του Κ. Τέλιου στη δίκη. Τα πράγματα είναι πιθανότατα πιο
παράλογα από ό,τι περίπλοκα και γι’ αυτό δεν θα ήταν ίσως άχρηστο να
ανακεφαλαιώσουμε τι υποστηρίζουν, όσοι έχουν εκφραστεί δημόσια για τον ρόλο
τους στην οργάνωση αλλά και για την εμπλοκή των υπολοίπων. Τα συμπεράσματα
εναπόκεινται στη λογική του αναγνώστη και του δικαστηρίου.

Ο φερόμενος ως αρχηγός της οργάνωσης Α. Γιωτόπουλος υποστηρίζει ότι δεν έχει
καμία σχέση με την οργάνωση, ότι διαφωνεί με την ύπαρξη και τις ενέργειές της
και ότι δεν γνωρίζει κανέναν συγκατηγορούμενό του, αναγνωρίζει όμως σε όλους
πολιτική λογική και στόχευση. Τα βασικά ερωτηματικά που γεννώνται είναι γιατί
αντιδιαστέλλει την «πολιτική» από τη «μαφιόζικη» οργάνωση, εφόσον οι ενέργειές
της σε κάθε περίπτωση δεν τον αφορούν, και πώς εξηγεί το γεγονός ότι άγνωστοί
του και άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι συνέπεσαν σε μεμονωμένες καταθέσεις τους
(ανακριτικές και όχι μόνο) στο άτομό του και στον ρόλο του στην οργάνωση.

Οι κατηγορούμενοι για επιχειρησιακή συμμετοχή στις περισσότερες ενέργειες Δ.
Κουφοντίνας και Σ. Ξηρός δέχονται ότι πράγματι συμμετείχαν στη 17Ν,
αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη για τις πράξεις της και για τις πράξεις τους
αλλά αρνούνται να πουν σε ποιες ακριβώς ενέργειες συμμετείχαν οι ίδιοι, όπως
και να αποκαλύψουν τον ακριβή ρόλο των συντρόφων τους. Η κοινή τους αυτή στάση
παρουσιάζει ένα κρίσιμο σημείο τομής: ο μεν πρώτος την τήρησε απαρέγκλιτα από
την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, ενώ ο δεύτερος υπήρξε αρχικά αυτός από τον
οποίο άρχισαν όλες οι αποκαλύψεις, πριν ανακρούσει πρύμναν (συμπτωματικά, αυτό
έγινε αμέσως μόλις συνελήφθη και εκπόνησε τη «σκληρή γραμμή» ο έτερος του
διδύμου). Αναρωτιέται λοιπόν κανείς αν η πρώτη κατάθεση (άλλο ζήτημα οι
συνθήκες υπό τις οποίες δόθηκε) ήταν ψευδής, όπως ισχυρίζεται εκ των υστέρων,
ή αν απλώς η αλήθεια των γεγονότων ντύθηκε τη δεύτερη φορά με διαφορετικό
«ιδεολογικό» μανδύα.

Οι κατηγορούμενοι Π. Τσελέντης και Κ. Τέλιος εμφάνισαν στο ακροατήριο την
ακριβώς αντίθετη στάση: παραδέχuηκαν τη συμμετοχή τους, καθώς και την
εγκυρότητα των προανακριτικών τους καταθέσεων και προέβησαν σε λεπτομερή
αναφορά των ενεργειών τους και των ενεργειών άλλων προσώπων σε χτυπήματα στα
οποία μετείχαν. Αρκετοί από τους λοιπούς κατηγορουμένους (Χ. Ξηρός, Η.
Κωστάρης) διέψευσαν τους ισχυρισμούς του πρώτου από τους πιο πάνω
ομολογούντες, κανείς όμως του δευτέρου. Το πρόβλημα είναι ότι και αυτοί που
διέψευσαν δεν μπορούν να απαντήσουν στο γιατί οι επιβαρυντικές καταθέσεις
στράφηκαν εναντίον τους και όχι κάποιων άλλων, ούτε να εξηγήσουν με ποιο τρόπο
όχι μόνο δεν αντικρούονται αλλά και ταιριάζουν με ανακληθείσες καταθέσεις,
ακόμα και των ίδιων που εκ των υστέρων αρνούνται.

Οι λεγόμενοι «Θεσπρωτοί» (Κωστάρης, Κ. Καρατσώλης, Π. Σερίφης) εξωτερικά
τηρούν κοινό μέτωπο: εμπιστοσύνη στο δικαστήριο (δηλαδή άρνηση της «σκληρής
γραμμής»), άρνηση συμμετοχής στην οργάνωση και σε ενέργειές της (κατόπιν όμως
ανάκλησης αρχικών ομολογιών τους), άγνοια για τους υπολοίπους, ως άτομα και ως
«ρόλους». Το πρόβλημα κι εδώ είναι η ύπαρξη του συνόλου πλέγματος για πρόσωπα
και πράξεις. Ο δε Β. Ξηρός έχει την πιο πρωτότυπη, αλλά και την πιο προφανώς
αντιφατική στάση, αφού δηλώνει «λαϊκός αγωνιστής» σύμφωνα με τη λογική της
οργάνωσης, έξω όμως, παρά τις ενδείξεις, από αυτήν. Μένει η πράγματι πιο
ιδιότυπη και προβληματική περίπτωση, αυτή του Θ. Ψαραδέλλη, για τη διερεύνηση
της οποίας το δικαστήριο οφείλει να καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια από όση
για εκείνους που αρνούνται και ομολογούν με την ίδια ευκολία και πειστικότητα.

Ο δικηγόρος Κώστας Β. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.