Αναζητείται συμβιβασμός…

ΗΠΑ και Ε.Ε. συμφωνούν στην ανάγκη ανοικοδόμησης ενός «νέου Ιράκ»,
διαφωνούν όμως στον τρόπο με τον οποίο πρέπει αυτή να γίνει καθώς βλέπουν το
πρόβλημα μέσα από διαφορετικό πρίσμα λόγω των διαφορετικών ρόλων που
διαδραματίζουν την τρέχουσα περίοδο του πολέμου.

Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι «δεν μπορεί εμείς να σκοτωνόμαστε και εσείς να
διοικείτε». Οι Ευρωπαίοι απαντούν: «Δεν μπορεί εσείς να καταστρέφετε και εμείς
να κτίζουμε». Και επιμένουν ότι ο ΟΗΕ πρέπει να πρωταγωνιστήσει στην
ανοικοδόμηση του Ιράκ έτσι ώστε να αποκτήσει το νέο καθεστώς που θα αναδειχθεί
στη Βαγδάτη διεθνή νομιμοποίηση και να γίνει άμεσα αποδεκτό από τον υπόλοιπο
αραβικό κόσμο, όχι μόνο τις κυβερνήσεις αλλά και τους λαούς.

Τελικά, επειδή και οι δύο πλευρές έχουν λόγους να επιθυμούν την επίτευξη
συμφωνίας και τη γεφύρωση του ευρωατλαντικού ρήγματος που προκάλεσε η υπόθεση
του Ιράκ, θα υπάρξει συμβιβασμός. Όπως σε κάθε διπλωματική ανταλλαγή, η λύση
θα βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο διαφορετικές προσεγγίσεις.

Ο αμερικανικός ρόλος θα είναι κυρίαρχος, τουλάχιστον στην πρώτη φάση, καθώς η
Ουάσιγκτον δεν εμπιστεύεται την κωλυσιεργία της γραφειοκρατίας των Ηνωμένων
Εθνών για να διοικήσει αποτελεσματικά τη χώρα στο πρώτο δύσκολο στάδιο τής
«μετά Σαντάμ εποχής», όπου θα απουσιάζουν οι θεσμοί και μηχανισμοί λειτουργίας
ενός κράτους.

Τελικά, όμως, η εμπλοκή του ΟΗΕ θα είναι καθοριστική και δεν θα περιορισθεί
στη διαχείριση της ροής ανθρωπιστικής βοήθειας όπως θα επιθυμούσαν οι ακραίες
φωνές του περιβάλλοντος του κ. Ράμσφελντ. Ο ουσιαστικότερος ρόλος των Ην.
Εθνών δεν εξαντλείται στην ανάγκη διεθνούς νομιμοποίησης της νέας
πραγματικότητας που, έτσι κι αλλιώς, δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τον κ.
Ράμσφελντ. Οδηγεί και στη μείωση του οικονομικού βάρους για τις ΗΠΑ καθώς και
άλλες χώρες θα χρηματοδοτήσουν την ανοικοδόμηση του Ιράκ, κάτι που δεν μπορούν
να παραγνωρίσουν η κυβέρνηση Μπους και το Κογκρέσο.

Το βέβαιο είναι ότι το ζήτημα θα επανέλθει στο Συμβούλιο Ασφαλείας, με την
ελπίδα να αποφευχθούν οι διαιρέσεις και αντιπαραθέσεις των εβδομάδων που
προηγήθηκαν του πολέμου. Για να γίνει, όμως, αυτό θα πρέπει προηγουμένως να
υπερισχύσει στους κόλπους της αμερικανικής κυβέρνησης η περισσότερο ευέλικτη
προσέγγιση του κ. Πάουελ έναντι της επιμονής του κ. Ράμσφελντ σε μια αμιγώς
αμερικανική διοίκηση στη Βαγδάτη με τον ΟΗΕ σε ρόλο κομπάρσου.