Δρόμοι

Το προσευχητάρι…

… των Αμερικανών στρατιωτών που βρίσκονται στο Ιράκ, όπως το μετέδωσε το
τηλεοπτικό δίκτυο ABC, δεν έχει μέσα προσευχές για τους ίδιους. Όσο και αν
αυτοί κινδυνεύουν στο πεδίο της μάχης, πρέπει να προσεύχονται στον πρόεδρο
Μπους. Σε χιλιάδες πεζοναύτες μοιράστηκε ένα φυλλάδιο που επιγράφεται «Ένα
χριστιανικό χρέος». Περιέχει προσευχές για τον Αμερικανό πρόεδρο, έναν
«αναγεννημένο» χριστιανό που αρέσκεται σε κάθε ομιλία του να επικαλείται τον
Θεό. Η προσευχή της περασμένης Δευτέρας ήταν η εξής: «Προσεύχομαι ο πρόεδρος
και οι σύμβουλοί του να είναι δυνατοί και θαρραλέοι, ώστε να κάνουν το σωστό
ανεξάρτητα από τους επικριτές τους».

Ο πρόεδρος Μπους…

… παρουσιάζεται σαν ένα χριστιανικό υπόδειγμα. Διασωθείς, όπως ισχυρίζεται ο
ίδιος, από μια ολέθρια έξη, αναγνωρίζει τον Χριστό ως σωτήρα του, προσεύχεται
και διαβάζει την Αγία Γραφή. Ωστόσο, ο Ουίλιαμ Νόρμαν Γκριγκ γράφει στο
περιοδικό «Νιου Αμέρικαν»: «Μολονότι η ιδιωτική διαγωγή του προέδρου Μπους
φαίνεται να αντανακλά τις χριστιανικές πεποιθήσεις του, η πολιτική διαγωγή του
αντανακλά μια πεποίθηση η οποία έχει ονομαστεί “πολιτική θρησκεία” – δηλαδή η
λατρεία του Κράτους ως Θεού. Ο ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι περιγράφει αυτή τη
θρησκεία ως “τη φανατική λατρεία της συλλογικής ανθρώπινης ισχύος, που
αποτελεί το επίσημο δόγμα κάθε ολοκληρωτικού κράτους”».

Ευχής έργο…

… είναι, βέβαια, για τους Αμερικανούς να έχουν έναν ηγέτη, που μεταξύ των
ροπών του δεν περιλαμβάνεται η πεολειχία μέσα στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού
Οίκου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο προσηλυτισμός στον Χριστό και η υιοθέτηση
ευσεβούς διαγωγής μεταφράζεται αυτόματα σε χριστιανική ωριμότητα. Η Αμερική –
και ασφαλώς και όλος ο υπόλοιπος κόσμος – είναι πλημμυρισμένη από χριστιανούς
που, όπως η γυναίκα στο πηγάδι, όσες φορές συγχωρούνται για τα ολισθήματά τους
άλλες τόσες παραλείπουν να λάβουν υπόψη τους τη συμβουλή του Κυρίου προς τη
γυναίκα της παραβολής: «Ύπαγε και μη αμαρτάνεις».

Για την πλειονότητα…

… των «ανθρώπων του Θεού» που κυβερνούν την Αμερική, παρατηρεί ο αρθρογράφος
Αλ Κρονκάιτ, η αμαρτία δεν έχει καμιά πραγματική σημασία. Μοιάζει με ένα
αόριστο νεφέλωμα, που πολλές φορές κάνει τη διαγωγή μερικών από αυτούς τους
πιστούς να είναι χειρότερη και από τη διαγωγή των απίστων. Έτσι, αυτοί οι
«χριστιανοί» μπορούν να συμμετέχουν σε ένα σύστημα που κλέβει τον πλούτο των
πολιτών, εγκαθιστά ένα καθεστώς αστυνομικού κράτους και εξαπολύει έναν
επιθετικό πόλεμο εναντίον μιας χώρας που δεν πείραξε ποτέ κανέναν Αμερικανό,
ισχυριζόμενοι ταυτόχρονα ότι ακολουθούν τον δρόμο του Χριστού. Είναι αυτοί οι
«χριστιανοί» που θεωρούν πως ο Θεός έπλασε τον κόσμο και τους τοποθέτησε μέσα
του μόνο και μόνο για να παραιτηθεί από τον θρόνο του και να καθήσουν οι ίδιοι
σ’ αυτόν. Με μια τέτοια ανατροπή της ιεραρχίας, πώς να μην επικρατεί το
σημερινό χάος;