Διαστάσεις Ο Πλαντύ ξεσπαθώνει

Έτσι κι αλλιώς, ήταν ένας από τους καλύτερους σκιτσογράφους στον κόσμο.
Αλλά με τον πόλεμο (όπως θα έχουν διαπιστώσει οι αναγνώστες της στήλης)
απογειώθηκε.

«Είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο… και ένα γιγάντιο βήμα για τη βλακεία!» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Ο μπαμπάς του ήταν «μάλλον δεξιός». Η μαμά του, «μάλλον αριστερή». Όταν ήταν
μικρός, τους ξύπνησε μια νύχτα και τους είπε: «Θέλω να ασχοληθώ με το θέατρο».
«Άντε να ξανακοιμηθείς», του απάντησαν. Ύστερα από καιρό, τους ξαναξύπνησε και
τους είπε: «Θέλω να ασχοληθώ με το σκίτσο». Η απάντηση ήταν η ίδια: «Άντε να
ξανακοιμηθείς». Ήταν σαν ένα όνειρο, γιατί ήξερε ότι το πρωί δεν θα έβρισκε το
θάρρος να τους μιλήσει. Μ’ αυτά και με κείνα, ασχολήθηκε δύο χρόνια με την
ιατρική. Κι ένα βράδυ, μάζεψε όλες του τις δυνάμεις και ανήγγειλε στους γονείς
του τρία πράγματα. Πρώτον, φεύγει για τις Βρυξέλλες. Δεύτερον, παρατάει την
ιατρική για να ασχοληθεί με το σκίτσο. Τρίτον, παντρεύεται – και μάλιστα όχι
στην εκκλησία.

Αφού έκανε την επανάστασή του, ο Πλαντύ πήρε μια μέρα τα σκίτσα του κι
εμφανίστηκε στη Μοντ. Ήταν το 1972. Προς μεγάλη του έκπληξη, τον
οδήγησαν κατευθείαν στον διευθυντή σύνταξης. «Είδα μπροστά μου ένα νεαρό, όχι
πολύ διαχυτικό αλλά αυθόρμητο», θυμάται ο Μπερνάρ Λωζάν. «Τον έλεγαν Ζαν
Πλαντυρέ, και κρατούσε σαράντα σκίτσα, εμφανώς εμπνευσμένα από το 1968. Του
είπα να ακούει κάθε πρωί ραδιόφωνο, να κάνει τρία-τέσσερα σκίτσα και να
έρχεται στις 9 η ώρα, μετά τη σύσκεψη, να μου τα δείχνει. Το άλλο πρωί ήταν
εκεί. Χρειάστηκε να περάσουν όμως 25 ημέρες, για να του πω: “Αυτό δεν είναι
κακό”».

Τα χρόνια πέρασαν. Ο Πλαντύ όχι μόνο καθιερώθηκε, αλλά έγινε η σημαία της
Μοντ, η βιτρίνα της, το σημείο στο οποίο πρωτοπέφτει το βλέμμα του
αναγνώστη. Μαζί με τη δόξα, όμως, ήλθαν και οι γκρίνιες. Η πρώτη κρίση στις
σχέσεις του με τη διεύθυνση εκδηλώθηκε το 1995, όταν του είπαν πως το
πρωτοσέλιδο σκίτσο του «ελεύθερο μέχρι τότε» έπρεπε στο εξής να ταυτίζεται με
το πρώτο θέμα. Μεγάλος μπελάς: όταν αλλάζει γραμμή η εφημερίδα, πρέπει να
αλλάζεις κι εσύ, είτε πρόκειται για τις διαδηλώσεις των μαθητών είτε για την
Κορσική. Ο Πλαντύ έβαλε νερό στο κρασί του, αλλά άρχισε να τα παίρνει. Και
τώρα, με αφορμή το επίμαχο βιβλίο των Πεάν και Κοέν («Το κρυφό πρόσωπο της
“Μοντ”», εκδ. Mille et Une Nuits), ξέσπασε. «Δεν βλέπω γιατί 330 δημοσιογράφοι
να μη μπορούν να πάρουν δημοκρατικά στα χέρια τους μια εφημερίδα», λέει σε
συνέντευξή του στη Λιμπερασιόν. «Δεν μπορεί μια εφημερίδα να είναι στα
χέρια δύο ανθρώπων. Αυτός ο φόβος ορισμένων δημοσιογράφων, αυτή η εκκωφαντική
σιωπή, με τρομάζει περισσότερο κι από τον θόρυβο των κανονιών ή τις
προσβολές».

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ο Πλαντύ διευκρινίζει ότι θέλει να παραμείνει στην
εφημερίδα του.