Διαστάσεις Ο Κεν είχε κάνει λάθος

Εν μέσω όλης αυτής της φρίκης, οι επίδοξες «ανθρώπινες ασπίδες» ζουν το
δικό τους δράμα. Άλλοι πηγαίνουν (σύμφωνα με τους Ιρακινούς, μάλιστα, δέχθηκαν
χθες επίθεση). Άλλοι γυρίζουν, είτε γιατί απογοητεύτηκαν είτε γιατί ξέμειναν
από λεφτά. Κι άλλοι αρθρογραφούν.

«Όπως έλεγε δεν θυμάμαι ποιος: Κάτω ο πόλεμος!» Υπεύθυνος δημοσκοπήσεων: «Μπορώ να σας επικαλεστώ;» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Ο Κεν Τζόζεφ μας διηγείται την εμπειρία του σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε
προχθές στη βρετανική Ντέιλι Εξπρές. Ο Αμερικανός κληρικός ήταν σε όλη
του τη ζωή εναντίον του πολέμου, για οποιονδήποτε λόγο κι αν γινόταν.
Αποφάσισε έτσι να πάει στο Ιράκ και να γίνει ανθρώπινη ασπίδα. Το βράδυ που
έφτασε στη Βαγδάτη, πήγε σε ένα δείπνο που δόθηκε προς τιμήν του ίδιου και των
συναδέλφων του. Δίπλα του καθόταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, που του έπιασε
κουβέντα. Ύστερα από λίγο, και μέσα στη γενική φασαρία, γύρισε και του είπε:
«Υπάρχει κάτι που πρέπει να ξέρεις. Δεν θέλαμε να είμαστε εδώ απόψε. Δεν
θέλουμε ειρήνη. Θέλουμε πόλεμο».

Έκπληκτος, ο Τζόζεφ προσπάθησε να καταλάβει αν την άποψη αυτή τη συμμερίζονταν
κι άλλοι απλοί Ιρακινοί. Μίλησε με δεκάδες ανθρώπους, από πρώην στρατιωτικούς
μέχρι ταξιτζήδες, καταστηματάρχες, μητέρες και κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Όπως γράφει, δύο πράγματα τού έκαναν εντύπωση. Ο τρόμος στα μάτια τους: «Θα με
σκοτώσουν αν μάθουν ότι είπα αυτά τα πράγματα». Και αυτά που του έλεγαν μόλις
αισθάνονταν ότι μπορούσαν να μιλήσουν ελεύθερα: «Η ζωή μας είναι μια κόλαση.
Δεν έχουμε ελπίδα. Αλλά μόλις τελειώσει ο πόλεμος, όλα θα πάνε καλά. Γι’ αυτό,
για το καλό των παιδιών μας, μην αργείτε!».

Ο Τζόζεφ αναγκάστηκε τελικά να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος: είχε έλθει να
υπερασπιστεί έναν λαό χωρίς να κάνει τον κόπο να τον ρωτήσει τι πραγματικά
ήθελε. Λέει την αλήθεια ο Αμερικανός (πρώην) ακτιβιστής ή στρατολογήθηκε από
τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του πολέμου σε μια δύσκολη ώρα για τους
σχεδιαστές του; Δεν μπορούμε να το ξέρουμε (αν και η Ντέιλι Εξπρές
υπηρετεί αυτούς τους μηχανισμούς). Δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου,
οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησε σκέπτονται άραγε ακόμη με τον ίδιο τρόπο;
Ούτε αυτό το ξέρουμε. Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.

Στο «Ημερολόγιο ενός Πολιτικά Ηλιθίου», η Τζασμίνα Τεσάνοβιτς διηγείται την
εμπειρία της από τον βομβαρδισμό της Σερβίας. Αντίπαλος του Μιλόσεβιτς,
μιλούσε για τους Αμερικανούς σχεδόν με θαυμασμό – πριν αρχίσουν να πέφτουν οι
βόμβες. Στη διάρκεια του πολέμου, προσπαθώντας να ησυχάσει τη μικρή της κόρη,
έγραφε οργισμένα: «Ξένοι αποφασίζουν για την τύχη μας, χωρίς γνώση και αγαθές
προθέσεις. Δεν βλέπω πια ειδήσεις. Τους μισώ όλους». Κι όταν τελείωσαν όλα,
σημείωνε: «Αισθάνομαι καλά. Αισθάνομαι λιγότερο απομονωμένη. Ας έλθουν όλοι,
ας ανακατευτούν οι ιστορίες μας – αρκεί να μην ξαναχτιστούν τείχη».

Ο Ραζέκ αλ Κάσεμ Αλ Χάφατζ, που έχασε χθες 15 μέλη της οικογενείας του από
αμερικανικό πύραυλο, μάλλον δεν θα συμφωνεί μαζί της.