ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ωχ, ανάπλαση

Ετοιμάζεται στον Λυκαβηττό ανάπλαση, διαβάζω, και μαύρος φόβος με πλημμυρίζει.
Ο Δήμος Αθηναίων θα την κάνει, και θα δαπανηθούν πέντε εκατομμύρια εξακόσιες
χιλιάδες ευρώ. Να πάμε γρήγορα μια βόλτα να τον αποχαιρετήσουμε, να τον
ανεβούμε και να τον χαρούμε έτσι όπως είναι, έτσι όπως τον ξέρουμε, γιατί
ποιος ξέρει πώς θα τον κάνουν; Θα είναι, λέει, αγνώριστος του χρόνου τέτοια
εποχή. Αυτό ακριβώς φοβάμαι. Πέντε όμορφα πράγματα έχει η Αθήνα, πρέπει αυτά
οπωσδήποτε να γίνουν αγνώριστα. Δεν μπαίνει θέμα να γίνει αγνώριστο κάτι
άσχημο. Με την ασκήμια δεν τρομάζουμε, είμαστε εξοικειωμένοι. Αγνώριστη έγινε
η Ομόνοια, κρανίου τόπος, φρίκη – τα έγραψε προχτές ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Πλατεία που δεν μπορεί να κατοικηθεί, που διώχνει, λες κι έπρεπε να εξοριστούν
όλοι μετανάστες που συχνάζουν εκεί πέρα. Κι αυτό το έργο, αυτή η στέρηση
πλατείας, μας κόστισε αρκετά εκατομμύρια ευρώ. Αργά και σταθερά γίνεται
αγνώριστο το Πεδίον του Άρεως, το οποίο, αφού απέκλεισαν με κάγκελα, μας το
παρουσιάζουν ως «ανοιχτό πάρκο». Λες κι ήρθαμε χτες να εγκατασταθούμε σ’ αυτή
την πόλη. Η έννοια «ανάπλαση» παρέχει φαίνεται άλλοθι για εξαιρετικό θράσος,
για υπέρβαση των ορίων στοιχειώδους σεβασμού. Και των πολιτών και των εννοιών.
Πες «ανάπλαση» και κάνε ό,τι θέλεις. Η απλή φροντίδα, η καθημερινή, το να
μαζεύονται τα σκουπίδια, να καθαρίζονται τα μονοπάτια, να ανανεώνονται τα
φυτά, δεν αρκεί να μας εντυπωσιάσει, και πρέπει συνεχώς να μας θαμπώνουν με
αναπλάσεις ηχηρές και δαπανηρές. Μα ίσως να γίνει καλή αυτή η ανάπλαση του
Λυκαβηττού, θα μου πείτε, αλλά γιατί να πιστέψουμε πια οτιδήποτε; «Ρίχνω το
όπλο και πέφτω πρηνής» μόλις ακούσω ανάπλαση.