ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ποια λέξη στέκει;

Μην αφήσετε τα παιδιά να δουν τον πόλεμο, θα τα πληγώσει! Μας είχαν
προειδοποιήσει οι ψυχολόγοι. Δεν τα άφησα, μα την αλήθεια. Θα ήταν γρήγορος
εξάλλου, χειρουργική επέμβαση, θα την περνούσαμε με κάτι σαν τοπική
αναισθησία. Πού τον είδανε λοιπόν και γέμισαν τους τοίχους αυτοκόλλητα και
γράψανε συνθήματα στα φανελάκια τους και μου έρχονται από το σχολείο
πασαλειμμένα με μπογιές στο πρόσωπο και τραγουδώντας συνθήματα γεμάτα κακές
λέξεις; Σοκαρισμένα, εξοργισμένα και ασυγκράτητα, πού τα έμαθαν όλα; Πού
βρήκαν τις εικόνες του φόβου και του πόνου των συνομηλίκων τους και σείουν τα
θεμέλια της πολύτιμης ρουτίνας; Πώς να τα βάλεις να διαβάσουν τώρα τα μαθήματά
τους, πώς να τα πείσεις ότι αξίζει να διδαχθούν την πορεία και τις αρχές της
ανθρωπότητας, την ιστορία του πολιτισμού; Δικτυωμένα με τα αμερικανικά
προϊόντα εξ απαλών ονύχων, με τις οθόνες και τα κουμπιά τους, με τα κινητά και
τα ακούνητά τους, όλα τα παρακολουθούν σε απ’ ευθείας μετάδοση, δεν μπορείς
από τίποτα να τα γλιτώσεις. Θολώνει ο κόσμος απέναντί τους. Βλέπουν το αίμα
στις φωτογραφίες, στην τηλεόραση, αυτό το κόκκινο που δεν συνήθισαν όσα
παιχνίδια κι αν έπαιξαν πολεμικά, βλέπουν τα προσωπάκια των παιδιών, την
απελπισία των γονιών, δεν κρύβεται με τίποτα. Και τι να πεις μπροστά σ’ αυτό
το θέαμα, ποια λέξη στέκει απέναντι σ’ ένα μωρό που ματώνει, που ακούγεται το
απελπισμένο κλάμα του μέσα στο φροντισμένο μας σπίτι; Βουβαθήκαμε. Καμία άλλη
συμβουλή που να ισορροπεί κάπως την κατάσταση, να μη φαίνεται ότι νοιαζόμαστε
μόνο για την πάρτη μας, να κρατήσει όρθια μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια, έχει
κανείς να μας δώσει;