Οι Αμερικανοί ποντάρουν στο «Σιδερένιο Άλογο»

«Και τώρα πόλεμος». Με τις τρεις αυτές λέξεις περιέγραψε ανώτατος
Έλληνας αξιωματικός με «κλασική» στρατιωτική παιδεία τη νέα φάση των
επιχειρήσεων που αναμένεται να διαδεχθεί την ολιγοήμερη ανασυγκρότηση των
αμερικανικών δυνάμεων και κυρίως την αποκατάσταση των γραμμών ανεφοδιασμού που
«φρενάρουν» την προέλασή τους προς τη Βαγδάτη. Αυτό που αναμένεται να κάνουν
οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί στο μεσοδιάστημα «είναι να δώσουν κλασική
διάταξη μάχης στις δυνάμεις τους», επισημαίνει ο αμυντικός αναλυτής κ. Κώστας
Γρίβας: ευθυγράμμιση (όσο γίνεται) των τριών αξόνων προέλασης, αλληλοκάλυψη
και συνοχή, εξασφάλιση των μετόπισθεν και των γραμμών ανεφοδιασμού με
ενισχύσεις, αναθεώρηση ορισμένων τακτικών χρήσης όπλων και κυρίως
προσδιορισμός ενός ξεκάθαρου, στρατιωτικού, «αντικειμενικού σκοπού», όπως λένε
οι επιτελείς.

Σκόρπιες δυνάμεις

Αυτή τη στιγμή η διάταξη μάχης των αμερικανο-βρετανικών δυνάμεων είναι (ή
κατέληξε να είναι) εντελώς «αντισυμβατική» με σκόρπιες, ουσιαστικά, δυνάμεις
μέσα στο Ιράκ. Δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν στοιχειωδώς τη
συνοχή τους αν δέχονταν επίθεση από έναν αξιόλογο αντίπαλο ή αν δεν υπήρχε η
πανίσχυρη αεροπορική κάλυψη και υπεροχή που είτε δίνει λύσεις είτε αποτρέπει
δράσεις με το δέος της ή τις επιθέσεις στη Βαγδάτη.

Τρεις παράγοντες προκάλεσαν την μέχρι τώρα «σκόρπια» διάταξη των Αμερικανών:
πρώτον, ο άσχημος καιρός που συνάντησαν (αμμοθύελλες), δεύτερον, η απρόσμενη
αντίσταση των Ιρακινών και τρίτον, η απόφασή τους να κάνουν έναν «κεραυνοβόλο
πόλεμο». Στόχος ήταν να δημιουργηθεί το φαινόμενο της «χιονοστιβάδας» και με
αλυσιδωτές, εσωτερικές εξελίξεις να ανατρεπόταν το καθεστώς του Σαντάμ
Χουσεΐν. «Σε αυτό απέτυχαν και τώρα πρέπει να μετατρέψουν τη στρατηγική τους
από πολιτικο-στρατιωτική σε καθαρά στρατιωτική», τονίζει ο κ. Γρίβας.

Στις κινήσεις που προχωρά ο στρατηγός Τόμι Φρανκς περιλαμβάνεται η είσοδος στη
μάχη της πανίσχυρης 4ης Μεραρχίας Πεζικού με 37.000 άνδρες, εκατοντάδες άρματα
Άμπραμς, ελικόπτερα Απάτσι, πυροβολικό MLRS και άλλα μέσα ενοποιημένα
πληροφοριακά με ψηφιακή τεχνολογία. Το «Σιδερένιο Άλογο» φθάνει τμηματικά με
40 πλοία στο Κουβέιτ, ενώ το προσωπικό της με μισθωμένα επιβατικά αεροπλάνα
από τις ΗΠΑ θα χρειασθεί τουλάχιστον μία εβδομάδα για να αρχίσει να κινείται.
Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται, αλλά με πιο αργούς ρυθμούς, το 3ο Σύνταγμα
και η 1η Μεραρχία Τεθωρακισμένων, προετοιμάζοντας το σκηνικό για μια τεράστια
μάχη αρμάτων. Ταχέως κινούνται για να καλύψουν άρον άρον τις επισφαλείς
γραμμές ανεφοδιασμού, μήκους 480 χιλιομέτρων, ένα τμήμα της 28ης
Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας και κυρίως μέρη της Μεραρχίας Των Αετών που
Ουρλιάζουν (101η Αερομεταφερόμενη). Ταυτόχρονα εντείνονται οι βομβαρδισμοί σε
πόλεις, ενώ συγκροτείται ταχέως – έστω και για πρόκληση δέους – το λεγόμενο
«βόρειο μέτωπο» με αερομεταφορές.

Ασύμμετρη άμυνα

Από την άλλη, οι δυνάμεις του Σαντάμ Χουσεΐν συνεχίζουν την «ασύμμετρη άμυνά»
τους σε συγκροτημένη βάση και όχι μόνο με ατάκτους ή πολιτοφύλακες. Το σχέδιό
τους φαίνεται να στηρίζεται σε (ασύμμετρες) τακτικές που είναι προσαρμοσμένες
κυρίως στις αμερικανικές αδυναμίες που περιγράψαμε. Οι κινήσεις τους δεν
αποσκοπούν σε νίκη σε κάποια μεγάλη αναμέτρηση, αλλά στο να πλευροκοπούν τις
εχθρικές δυνάμεις μπροστά στις οποίες βρίσκονται ωστόσο και τρία ισχυρά
τμήματα της Προεδρικής Φρουράς – με κυριότερη τη Μεραρχία Medina. Ενδιάμεσος
στόχος είναι η υπονόμευση του ηθικού και της συνοχής των Αμερικανο-Βρετανών,
την οποία εν μέρει πέτυχαν. Πολλά ποντάρουν οι Ιρακινοί στις κύριες δυνάμεις
μέσα και κυρίως γύρω από το «αστικό οχυρό» της Βαγδάτης, όπου ίσως δοθεί η
πραγματική μάχη του πολέμου. Το αν πάντως θα φθάσουμε σ’ αυτήν, θα εξαρτηθεί
κυρίως από τους Αμερικανούς που ίσως τελικά επιλέξουν την τακτική του
«στραγγαλισμού» της Βαγδάτης, λένε οι ειδικοί.