ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δώστε στο Χόλιγουντ μια ευκαιρία

Η πιο πρόσφατη οσκαρούχος ταινία που είχα δει, μέχρι προχθές, ήταν το
«Χορεύοντας με τους λύκους». Την αντικοινωνική αυτή συμπεριφορά δεν μου την
υπαγορεύει κανενός είδους αντιαμερικανισμός ούτε βέβαια πρόκειται για
μποϊκοτάζ. Μποϊκοτάρω σημαίνει στερούμαι. Εγώ απλούστατα βαριέμαι. Με μια
«Αμελί» κι εκείνη μισή, ξέρω ότι κινδυνεύω να μη βλέπω καθόλου ξένο σινεμά.
Υπερβολές… Για φέτος μου φτάνει που είδα την ταινία «Ένας ήσυχος Αμερικανός»
του Αυστραλού Φίλιπ Νόις και το «Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν» του Φινλανδού Άκι
Καουρισμάκι. Η τελευταία μάλιστα ήταν υποψήφια για Όσκαρ ξένης ταινίας, οπότε
ένα το κρατούμενο. Το καλύτερο όμως που έκανα δώρο στον εαυτό μου ήταν «Οι
ώρες» από το βιβλίο του Μάικλ Κάνινχαμ.

Παρατηρώντας τις ορδές από γυναικοπαρέες που κατηφόριζαν προς το σινεμά μπήκα
στον πειρασμό να στήσω εκ του προχείρου ένα exit poll. Ποιες από αυτές
πήγαιναν για τη Βιρτζίνια Γουλφ και ποιες για την καινούργια μύτη της Νικόλ
Κίντμαν. Το αποτέλεσμα είναι της χονδρικής αλλά το θέτω στην κρίση σας. Οι
τριανταπεντάρες και βάλε, βγήκαν με τα μάτια κοκκινισμένα από τη συγκίνηση.
Αντίθετα, τη στιγμή που η Νικόλ Κίντμαν ή η Τζούλιαν Μουρ, αποκαμωμένες από τo
υπαρξιακό τους αδιέξοδο, έδωσαν ένα (μπεργκμανικού τύπου) φιλί στο στόμα, η
μια στην αδελφή της και η άλλη σε μια γειτόνισσα, οι δεκαεξάρες με τα ποπ κορν
ξέσπασαν σε ομαδικά χάχανα.

Ευχαρίστως θα γύριζα στην πίσω σειρά να τους πω να το βουλώσουν, αλλά έχε
χάρη. Έχε χάρη που τις προηγούμενες μέρες τις είχα δει στους δρόμους να
διαδηλώνουν για τον πόλεμο.