Οι 7 μύθοι που καταρρέουν

Μία εβδομάδα εχθροπραξιών στάθηκε αρκετή για να καταρρεύσουν αρκετοί μύθοι
για την αμερικανική στρατιωτική ισχύ. Μερικοί απ’ αυτούς τους μύθους ήταν
κατασκευασμένοι από τους Αμερικανούς στρατηγούς για τις ανάγκες της
εκστρατείας στο Ιράκ.

Πάνοπλος Αμερικανός στρατιώτης φρουρεί φλεγόμενη πετρελαιοπηγή στην περιοχή τής Ρουμάιλα

Όμως, μερικούς άλλους τούς είχαν πιστέψει και οι ίδιοι, πεπεισμένοι για την
αμερικανική κυριαρχία.

Μύθος 1:

Οι Αγγλοαμερικανοί θα έκαναν περίπατο εισβάλλοντας στο Ιράκ από τον Νότο, όπου
θα τους υποδεχόταν φιλικός σιιτικός πληθυσμός. Αποδείχθηκε, όπως και άλλες
φορές στην Ιστορία, ότι μεταξύ δύο «δαιμόνων» ένας λαός προτιμάει πάντα τον
δικό του δαίμονα από τον ξένο. Το κάλεσμα για ενότητα σουνιτών και σιιτών, που
απηύθυνε ο θρησκευτικός ηγέτης των σιιτών του ιρακινού Νότου, διέψευσε κάθε
αμερικανική ελπίδα για υποστήριξη από τον τοπικό πληθυσμό.

Μύθος 2:

Με το άνοιγμα το μετώπου στο Βόρειο Ιράκ, το Πεντάγωνο υπολόγιζε στη συνδρομή
των κουρδικών πληθυσμών της περιοχής, που επί δεκαετίες έχουν δεινοπαθήσει από
τον Σαντάμ. Η απροσδόκητη στάση της Τουρκίας, που καιροσκοπεί προκειμένου να
αποκομίσει οφέλη από την αναταραχή με ενδεχόμενη εισβολή και κατοχή του
κουρδικού Βόρειου Ιράκ, απειλεί να τινάξει στον αέρα τα αμερικανικά σχέδια και
να παρασύρει και άλλες δυνάμεις στη σύγκρουση.

Μύθος 3:

Η κατάληψη της Βαγδάτης θα ήταν ζήτημα τριών – τεσσάρων ημερών. Ήδη, οι
εχθροπραξίες συνεχίζονται εδώ και μία εβδομάδα και οι αγγλοαμερικανικές
δυνάμεις βρίσκονται καθηλωμένες σε πολλά σημεία της χώρας, πότε από την
ιρακινή αντίσταση και πότε από τις καιρικές συνθήκες στην έρημο.

Μύθος 4:

Οι δυνάμεις της εισβολής δεν θα συναντούσαν καμιά αντίσταση. Στην Ουμ Κασρ, τη
Βασόρα και τη Νασιρίγια, οι ιρακινές Ένοπλες Δυνάμεις προέβαλαν συγκροτημένη
άμυνα που ανάγκασε τους Αγγλοαμερικανούς να αναθεωρήσουν τα σχέδιά τους.
Αρχικά, δοκίμασαν να συνεχίσουν την προέλασή τους παρακάμπτοντας τις πόλεις
όπου συναντούσαν αντίσταση, αλλά κατόπιν άλλαξαν γνώμη και επανέλαβαν την
πολιορκία τους, φοβούμενοι μην πλαγιοκοπηθούν, αν συνέχιζαν την πορεία τους
προς τη Βαγδάτη.

Μύθος 5:

Με την εμφάνιση των «ελευθερωτών», ο ιρακινός λαός θα εγκατέλειπε τον ηγέτη
του ή θα δινόταν η ευκαιρία να εκδηλωθεί πραξικόπημα εναντίον του. Η ιρακινή
ηγεσία παρουσιάζεται ενωμένη και ο ιρακινός λαός περιμένει οπλισμένος στις
πόλεις του τους εισβολείς. Δεν παρουσιάστηκε το φαινόμενο των μαζικών
παραδόσεων όπως στον πρώτο πόλεμο στον Περσικό, το 1991.

Μύθος 6:

Η κατάληψη της πρωτεύουσας και των άλλων αστικών κέντρων θα ήταν εύκολη
υπόθεση. Οι από αέρος βομβαρδισμοί δεν μπορούν να μεταφραστούν σε νίκη παρά
μόνο από τις χερσαίες δυνάμεις. Όμως, έξω από τις πόλεις, οι Αγγλοαμερικανοί
διστάζουν. Ο ένοπλος πληθυσμός τούς υπόσχεται σκληρές οδομαχίες, που θα
επιφέρουν βαριές απώλειες στους εισβολείς, αφού μέσα στις πόλεις υποβαθμίζεται
σημαντικά η συντριπτική οπλική υπεροχή τους.

Μύθος 7:

Το μεταπολεμικό δημοκρατικό Ιράκ θα ήταν μια περιοχή ειρήνης και ασφάλειας. Η
σφοδρότητα της ιρακινής αντίστασης δείχνει ότι οι Ιρακινοί πιθανότατα θα
αντιμετωπίσουν το μεταπολεμικό καθεστώς ως ένα καθεστώς κατοχής. Τα
αμερικανικά σχέδια για διαμελισμό της χώρας σε τρία «αυτόνομα» κράτη είναι
προβληματικά, αφού στον Βορρά υπάρχει η τουρκική απειλή, στον Νότο οι εχθρικοί
σιίτες και στη Βαγδάτη όλοι περιμένουν την πιο αιματηρή «μάχη των μαχών» για
την κατάληψή της.