ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βόλτα στην Καισαριανή

Κυριακή μεσημέρι· η φέτα της απέναντι πολυκατοικίας που μου αναλογεί ως θέα,
αν και ηλιόλουστη, μου φάνηκε αφόρητη και πήρα τους δρόμους. Πήγα στο
Σκοπευτήριο της Καισαριανής και σκαρφάλωσα στο λοφάκι, από όπου έχεις το
προνόμιο να βλέπεις από ψηλά μερικά εκατομμύρια πολυκατοικίες, και περιέργως,
όλες μαζί είναι καλύτερες. Ειδικά όταν στο βάθος φαίνονται ακόμα και η θάλασσα
και τα νησιά και τα βουνά, σε μια ατμόσφαιρα τόσο καθαρή που νομίζεις ότι
έγινε σε άλλο πλανήτη όλη εκείνη η καταστροφή με τις θύελλες του
Σαββατοκύριακου. Μια ανάσα δίπλα ξαναρχίζει η γειτονιά, με χαμηλά σπιτάκια
προσφυγικά που δίνουν σταδιακά τη θέση τους σε περήφανες πολυκατοικίες. Μια
γυναίκα με χοντρό πουλόβερ μάζευε σε μια ταρατσούλα την μπουγάδα της. Στάθηκα
και την κοίταζα να αδράχνει και να πειθαρχεί τα σεντόνια και τα ρούχα της. Σαν
να είχα βρεθεί ξαφνικά δεκαετίες πίσω, στη γειτονιά της γιαγιάς μου, πριν
πουλήσει το σπίτι της, τότε που έβλεπες στους δρόμους ανθρώπους με μπαλωμένα
ρούχα και παιδιά ξυπόλητα. Πράγματα που λέω στα παιδιά μου και δεν τα
πιστεύουν. Έμεινα να χαζεύω και να ζηλεύω τη φτωχιά γυναίκα που όμως έχει
τέτοια θέα από το παλιό σπίτι της. Ένα παιδί βγήκε και του φώναξε κάτι σε
κάποια βαλκανική γλώσσα… Πρόσφυγας ήταν κι αυτή, περαστική από τη γειτονιά
που έχτισαν οι δικοί μας πρόσφυγες. Στη θέα της πόλης που διαθέτουν ίσως δεν
ξέρουν να δίνουν ονόματα. Ίσως μαθαίνουν. Σ’ αυτό το τόσο οικείο και τόσο
χαμένο πια, από τη δική μας ζωή, τοπίο, οι πρόσφυγες αυτοί ζουν τη δική τους περιπέτεια.