Νικόλ Κίντμαν: «Περιμένω τον πρίγκιπά μου»

«Όσο δεν περιμένεις τίποτα, τόσο μεγαλύτερος και περισσότερο ευχάριστος είναι ο αιφνιδιασμός» απαντά η Νικόλ Κίντμαν σε όσους τη θεωρούν φαβορί για τα Όσκαρ

Αν ήμουν η Τζούλιαν Μουρ θα έκανα… βουντού για να μην πάρει το Όσκαρ η
αντίπαλός μου και αν ήμουν μέλος της Ακαδημίας και των Όσκαρ θα την ψήφιζα με
χέρια και με πόδια.

«Αισθάνομαι τυχερή», έλεγε χτες στο Βερολίνο η Νικόλ Κίντμαν. «Περισσότερο από
κάθε άλλη φορά και περισσότερο από πολλές φίλες και συναδέλφους. Τα τρία
τελευταία χρόνια έπαιξα τους καλύτερους, τους πιο πολύτιμους ρόλους της
καριέρας μου. Με ζηλεύω».

Τίποτα δεν λείπει; Γιατί διάβασα πως ακόμα ψάχνετε εκείνο το πλάσμα με το
οποίο θα φοράτε τις ίδιες παντόφλες. Η ερώτηση είναι απλή: Με ποια κριτήρια θα
διαλέξετε τις παντόφλες σας;

(Χαχανίζοντας ως μικρή… Ολλανδέζα. Όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό για μια
σταρ που πριν μία ώρα έπαιζε έτσι τον ρόλο της Βιρτζίνια Γουλφ, μιας γυναίκας
που, μέχρι την αυτοκτονία της, φλερτάριζε ακατάπαυστα με την τρέλα και τον
θάνατο): «Ιδέα δεν έχω. Εξακολουθώ να είμαι… ορφανή. Κι επειδή είμαι ορφανή,
κριτήρια δεν έχω. Πώς το λένε, δεν είμαι τόσο απαιτητική. Ζω και ελπίζω πως
one day my prince will come» (μια μέρα ο πρίγκιπάς μου θα καταφθάσει).

Ήραν έντεκα το… πρωί. Πρωί για εκείνη. «Με συγχωρείτε αλλά ακόμα δεν έχω
συντονιστεί με το μυαλό μου» (με τα ίδια χαχανητά).

Η μεταμόρφωσή σας είναι τόσο εντυπωσιακή που αν δεν διαβάσεις τους τίτλους
κανείς δεν θα καταλάβει πως αυτή η γυναίκα είναι η Νικόλ Κίντμαν. Ι beg you,
ποιο είναι το μυστικό σας;

«Διαρκώς με ρωτούν, αλλά αρνούμαι να απαντήσω. Μου είναι αδύνατον με λόγια να
το εξηγήσω. Πέστε το μαγεία. Αν το περιγράψω, τότε η γοητεία και το μυστήριο
θα χαθούν».

Δεν μπορεί κάτι θα κάνατε στην προετοιμασία…

«Έμεινα… αποκλεισμένη σ’ ένα αγγλικό cottage. Για κάμποσο καιρό. Μόνη μου,
παρέα με τον συμπρωταγωνιστή μου που παίζει τον άντρα μου στην ταινία.
Διάβαζα, έγραφα, περπατούσα. Κάπως έτσι συνάντησα το φάντασμα της Βιρτζίνια
και κάπως έτσι το φάντασμα μπήκε μέσα στην ψυχή μου» (διαρκώς γελάει με τα
ίδια χαχανητά, απίστευτο!).

Σας ακολουθεί;

«Δεν υπάρχει σοβαρός ηθοποιός που θα σας πει το αντίθετο. Κάθε ρόλος που άξιζε
τον κόπο να τον παίξεις, αφήνει ίχνη μέσα στην ψυχή σου. Η ψυχή του ηθοποιού
είναι σαν σπίτι και οι διαστάσεις αυτού του σπιτιού καθορίζονται από τον
αριθμό των ρόλων που έχει παίξει. Ένα σπίτι που κατοικείται από τα πιο
θηριώδη, απαιτητικά και γοητευτικά φαντάσματα της πλάσης».

Κι αυτός ο ρόλος;

«Την αλήθεια; Στη θέση του Στίβεν (εννοεί τον Άγγλο σκηνοθέτη Στίβεν Ντάλντρι)
δεν θα… μου έδινα τον ρόλο. Όταν διάβασα το σενάριο νόμισα πως περισσότερο
ταιριάζω στον ρόλο που παίζει η Τζούλιαν Μουρ. Πάντα μου συμβαίνει. Κάθε φορά
που διαβάζω ένα σενάριο επιλέγω για τη διανομή ονόματα από τη λίστα των
καλύτερων κατά τη γνώμη μου ηθοποιών. Ποτέ δεν βάζω το όνομά μου».

Υπάρχει ένα βιβλίο που σας επηρέασε τόσο ώστε ν’ αλλάξει τη ζωή σας;

«Οποιοδήποτε βιβλίο; Διάβασα πολλά. Εκτιμώ αφάνταστα τη λογοτεχνία, τη
μουσική, το θέατρο, όλες τις τέχνες. Αλλά το βιβλίο που όταν το διάβασα
καθόρισε το μέλλον μου ήταν το “Πόλεμος και Ειρήνη”. Ήμουν πιτσιρίκα και μόλις
το τελείωσα είπα από μέσα μου “Νικόλ πρέπει να γίνεις ηθοποιός για να παίξεις
τη Νατάσα”».

Και τη Βιρτζίνια Γουλφ;

«Τη διαβάζαμε στο σχολείο, αλλά ομολογώ πως την… έχανα και πως στο τέλος την
μίσησα! Τώρα που την ξαναδιάβασα, την κατάλαβα».

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από τις άλλες δύο (την Τζούλιαν Μουρ και τη
Μέριλ Στριπ με τις οποίες συμπρωταγωνιστεί στην ίδια ταινία);

«Το πιστεύετε; Για πρώτη φορά συναντηθήκαμε μαζί σε μια συνέντευξη Τύπου.
Άλλωστε οι “Ώρες” είναι… τρεις ταινίες. Από μία για καθεμία ξεχωριστά. Και η
μαεστρία του Στίβεν αποκαλύφθηκε από τον μαγικό τρόπο με τον οποίο συνέθεσε τα
τρία αυτά μέρη. Μου συμβαίνει συχνά. Όταν στα γυρίσματα αισθάνεσαι πως
παίρνεις μέρος σ’ ένα αριστούργημα, στο τέλος βλέπεις πως έχεις παίξει σε μια
μπαρούφα και το αντίθετο. Όταν αισθάνεσαι αμήχανος, στο τέλος ανακαλύπτεις πως
έχεις παίξει σ’ ένα αριστούργημα».

Όλοι περιμένουν το όνομα της Κίντμαν στις λίστες με τα Όσκαρ…

«Εγώ δεν περιμένω τίποτα. Καλύτερα».

Γιατί καλύτερα;

«Όσο δεν περιμένεις τίποτα, τόσο μεγαλύτερος και περισσότερο ευχάριστος είναι
ο αιφνιδιασμός. Έτσι συνέβη και με την ταινία. Περίμενα μια μετριότητα και
όταν είδα την ταινία, έπεσα πάνω σ’ ένα αριστούργημα».

Και μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Η είδηση είναι γνωστή. Μπους και πολέμου… θέλοντος αρχίζουν από τον Ιούνιο
στο Μαρόκο τα γυρίσματα του «Alexander the Great» με σκηνοθέτη τον Αυστραλό
Μπαζ Λούρμαν («Moulin Rouge») και πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Είναι αλήθεια πως θα παίξετε στον «Μεγαλέξαντρο»;

«Ο Μπαζ είναι από τους καλύτερους φίλους μου. Για χάρη του θα έπαιζα
οτιδήποτε. Ακόμα κι αν αυτό το “οτιδήποτε” απαιτούσε δύο χρόνια από τη ζωή
μου. Ο ρόλος που μου πρόσφερε ήταν αυτός της μητέρας του Λίο» (γελάει). «Το
φαντάζεστε; Εγώ, να παίξω τη μητέρα του Ντι Κάπριο;».

ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΙ

Ο μεγάλος πλακατζής

Μπροστά του αποκαλύπτομαι. Ο Τζορτζ Κλούνι είναι ο πιο διασκεδαστικός και
ταυτόχρονα ο πιο λαμπερός και πνευματώδης πλακατζής του star system!

Το δυσκολότερο σ’ αυτές τις φεστιβαλικές περιπτώσεις – όπου όλα τα βλέμματα σε
γδύνουν και όπου όλα τα δημοσιογραφικά στόματα περιμένουν ένα στραβοπάτημά σου
για να σε κατασπαράξουν – είναι να επιβιώσεις. Ο George (όπως όλα τα κορίτσια
της υφηλίου αρέσκονται να τον αποκαλούν) κατάφερε το αδιανόητο. Να τη βγάλει
καθαρή παίζοντας σε μια βαρετή… πανωλεθρία που φέρει τον τίτλο «Solaris».
Ένα έργο στοιχειωμένο από τη βαριά και ασήκωτη κληρονομιά ενός Αντρέι
Ταρκόφσκι. Ένα έργο που ουδείς Αμερικανός έχει τα κότσια να διαχειριστεί και
να αντιγράψει.

Με άλλα λόγια, η φετινή Μπερλινάλε έγινε η ταφόπετρα του Στίβεν Σόντερμπεργκ
που είχε το θράσος να αναμετρηθεί με τον Ταρκόφσκι. Και παραλίγο να παρασύρει
και τον Κλούνι. Όμως κάποιος Γερμανός συνάδελφος που αποτόλμησε να τον
ενταφιάσει τα βρήκε σκούρα. Εύκολο το ‘χεις;

Να σας πω την αλήθεια, βρήκα την ταινία πολύ μα πολύ βαρετή.

(Ο Κλούνι χάνει την ψυχραιμία του και προλαβαίνει τον Στίβεν Σόντερμπεργκ, που
είμαι σίγουρος πως εκείνη τη στιγμή έψαχνε τρόπο να… εξαφανιστεί. Και είπε):
«What a jerk» (μεθερμηνευόμενο στα απλοελληνικά: Τι μαλάκας!). «Τόσο εύκολο το
θεωρείς να κάνεις μια ταινία; Για τόλμησε ρε να την κάνεις και μετά βλέπουμε».
Και συνέχισε απτόητος σαν την ηχώ της φωνής του «What a jerk, what a jerk»!

Ευτυχώς, το χάδι μιας Γαλλίδας επανέφερε τους παίκτες και τους φιλάθλους στο
επίπεδο της χαράς και του γηπέδου.

Geοrge, (τον ρώτησε) πώς αισθάνεσαι ως ο πιο σέξι σταρ στην υφήλιο;

«Α, σας πιάνω αδιάβαστους. Πριν από πέντε χρόνια εκθρονίστηκα από τον Μπράτ
Πιτ. Ρωτήστε τον. Έκτοτε έχω χάσει τον ύπνο μου».

Παρόλα αυτά, εξακολουθείς να παραμένεις εργένης και να τριγυρνάς ελεύθερος
τις νύχτες.

«Α, δεν σας το είπα. Αποφάσισα να αποκατασταθώ. Απόψε όποια πέσει μπροστά μου
θα την παντρευτώ».

Για να παίζεις ένα τόσο φιλοσοφημένο ρόλο πρέπει η βιβλιοθήκη σου να είναι
μεγάλη.

«Το πρώτο μου βιβλίο το διάβασα πριν από εφτά χρόνια. Μια στιγμή να θυμηθώ
περί τίνος επρόκειτο. Α, το βρήκα. Ήταν μια ιστορία με παιδιά και πεταλούδες.
Κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Παιδιά, δεν μπορώ να
υποστηρίξω την πνευματικότητά μου. Με κατατροπώσατε».

Μονίμως πλακατζής…

«Εκ γενετής. Οι γονείς μου εξάντλησαν τη ζωή τους λέγοντας κρύα αστεία. Οι
αθεόφοβοι πίστευαν πως διαθέτουν το χάρισμα του χιούμορ. Το ίδιο κι εγώ».

Και οι αδυναμίες σου;

«Πίνω μέχρι σκασμού. Μεθάω. Κολυμπάω στο αλκοόλ. Το ίδιο και ο πατέρας μου».

Θα ‘λεγες πως αυτή την εποχή έφτασες στο ζενίθ της καριέρας σου;

«Αν κρίνω από τις αντιδράσεις σας, θα ‘λεγα πως έπιασα πάτο. Μεταξύ μας; Το
ζενίθ το ‘πιασα με το “Μπάτμαν και Ρόμπιν”! Σοβαρά τώρα; Αν αύριο με χτυπήσει
αυτοκίνητο, ε, ναι, αυτά τα χρόνια ήταν τα καλύτερά μου».

Πιστεύεις στον Θεό;

«Δεν ξέρω σε τι να πιστέψω. Πέρασα από διάφορες φάσεις και τώρα πιστεύω στο
Άτομο και στη Νατάσα (τη γυναίκα στο «Solaris»). Πιστεύω στις συγκινήσεις, στα
αισθήματα. Στον Θεό; Όχι, δεν πιστεύω».

Διαβάζω πως το Χόλιγουντ το γύρισε στα μιούζικαλ.

«Ναι, σκεφτόμαστε να κάνουμε μιούζικαλ τον “Αντρέι Ρουμπλιόφ” του Ταρκόφσκι»!

Για πρώτη φορά στο Βερολίνο ήρθες πριν από χρόνια με μια περιπέτεια που την
έλεγαν «Οι τρεις ήρωες».

«Δεν το μετανιώνω. Από τις καλύτερες ταινίες που έχω παίξει. Προφητική για τις
μέρες μας. Μιλάει για την τρέλα που έχει εξαπλωθεί σ’ ολόκληρο τον πλανήτη.
Για το πλιάτσικο στον Περσικό Κόλπο. Ζούμε σε παράξενους καιρούς. Ταινίες σαν
αυτή και το “SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα” αξίζει τον κόπο να γίνονται. Εύχομαι
οι ηγέτες μας να συνετιστούν. Το εύχομαι, αλλά δεν το πιστεύω»

Και τελειώνοντας – με θλίψη – επανήλθε στην προσφιλή του έκφραση «What a
jerk»! Μόνο που δεν διευκρίνισε για ποιον το είπε. Για τον δημοσιογράφο ή για
τον Μπους;

Η Αρκούδα χορεύει με τις «Ώρες»

Δεν έτυχε της καλύτερης δυνατής υποδοχής το «Solaris» του Στίβεν Σόντερμπεργκ

Κάτι έχει αλλάξει στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το αισθάνθηκα από
τις αρχές της περιόδου, αλλά πεντακάθαρα το κατάλαβα εδώ. Ο Μπους έχει στρέψει
τα κανόνια προς τα έξω. Το Χόλιγουντ προς τα μέσα.

Αποτέλεσμα; Οι «Ώρες» του Στίβεν Ντάλντρι με ένα από τα καλύτερα κάστινγκ που
έγιναν ποτέ, χορεύει αυτή τη στιγμή με τη Χρυσή Αρκούδα. Παραλλήλως Νικόλ
Κίντμαν – Τζούλιαν Μουρ – Μέριλ Στριπ – Εντ Χάρις χορεύουν με τα Όσκαρ. Εδώ
είστε, εδώ είμαι. Αύριο θα ακούσουμε τα ονόματά τους στις λίστες των
υποψηφιοτήτων.

Μια θέση πιο κάτω, το «Σικάγο». Η πιο διασκεδαστική και συμπαγής αμερικανιά
των τελευταίων χρόνων. Πιο πίσω το «Adaptation» του νεαρού Σπάικ Τζονζ (και
ουχί Τζόνζι). Το πιο αλλόκοτο φιλμ της Μπερλινάλε. Πριν από δέκα χρόνια ουδείς
μεγάλος παραγωγός θα έβαζε το χέρι του στην τσέπη να το χρηματοδοτήσει.

Ακόμα και το «Solaris». Πρωτοκλασάτα ονόματα του Χόλιγουντ να γυρίσουν Αντρέι
Ταρκόφσκι; Αδιανόητο!

Και μαζί με όλα αυτά η τίμια φωνή του Άλαν Πάρκερ στη «Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ»
(με πρωταγωνιστή τον Κέβιν Σπέισι). Μια ταινία που κουρελιάζει τον θεσμό της
θανατικής καταδίκης. Φοβάμαι για τη… σωματική της ακεραιότητα. Όταν με το
καλό προβληθεί στο Τέξας, η Κου Κλουξ Κλαν θα την κάψει. Με άλλα λόγια το
πρώτο ημίχρονο της Μπερλινάλε που τέλειωσε χθες το βράδυ ήταν αμερικανικό και
συναρπαστικό. Απομένει να δούμε τι θα γίνει στο δεύτερο, με ομάδες και παίκτες
της Ευρώπης και των λοιπών… δημοκρατικών δυνάμεων!

Επιδόσεις

Καλύτερο θέαμα: «Ήρωας»

Σκηνοθέτης: Ζανγκ Γίμου (ήρωας)

Εσωτερικού δράματος: «Ώρες»

Entertainment: «Σικάγο»

Μεταμόρφωσης: Νικόλ Κίντμαν (Ώρες) – Κάθριν Ζέτα Τζόουνς (Σικάγο)

Γυναικείας ερμηνείας: Νικόλ Κίντμαν – Τζούλιαν Μουρ (Ώρες)

Ανδρικού ρόλου: Εντ Χάρις (Ώρες)

Σεναρίου: Ντέιβ Χέαρ (Ώρες) – Τσάρλι Κάουφμαν (Adaptation)

Ιστορίας: «Η ζωή του Ντέιβ Γκέιλ» (Άλαν Πάρκερ)

Συγκίνησης: «Γκουντμπάι Λένιν» (Γερμανία)

Χαμένης ευκαιρίας: «Δεν φοβάμαι» (Ιταλία, Γκαμπριέλε Σαλβατόρε)

Ντοκιμαντέρ: «Σ’ αυτό τον κόσμο» (Μάικλ Γουιντερμπότομ)

Πανωλεθρίας: «Solaris» (Στίβεν Σόντερμπεργκ)