ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο συμμετέχων σε αυτόν τον πόλεμο…

Γιατί λες ψέματα; Γιατί μου λες ότι ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ακόμα. Αφού το
ξέρεις – αυτός ο πόλεμος έχει αρχίσει χρόνια. Δεν μιλάω για τους
φαντασμαγορικούς και θεαματικά καταστροφικούς πολέμους που περιστασιακά
γίνονται. Μιλώ για τον πόλεμο που κάθε μέρα ζούμε. Τη βία που κάθε μέρα
βιώνουμε, από τη στιγμή που βγαίνουμε από την πόρτα του σπιτιού μας. Είναι ο
μυστικός, διαρκής και πιο ολέθριος πόλεμός μας. Τον θυμάσαι από πάντα.

Κάποια στιγμή, «θ’ αποσυρθώ», είπες, για να γλιτώσεις. Αλλά δεν μπορούσες. Τα
κύματα της ζωής δεν σου το επέτρεπαν. «Στις παρυφές του κόσμου θα κινούμαι» –
συνθηκολόγησες με τον εαυτό σου. Και επέστρεψες στις ευαίσθητες πολυπλοκότητες
του κόσμου, με τις διαφορετικές και αντικρουόμενες αλήθειες του. Ενήργησες
βάσει των κανόνων του. Ξέρεις ότι δεν θα σου συγχωρεθεί αυτό. Καταδικάζεσαι σε
μόνιμη εξορία σε αυτόν τον κόσμο. Σφραγίζεται και εξαφανίζεται η έξοδος
κινδύνου.

Είσαι, πλέον, ένας τέλειος συμμετέχων σε αυτόν τον πόλεμο.

Ο κόσμος που βλέπεις γύρω σου φαίνεται σαν μια απρόσωπη μάζα. Από το πλήθος
πρέπει να ξεχωρίσεις έναν άνθρωπο. Να κοιτάξεις το πρόσωπό του. Να του δώσεις
ένα όνομα. Έτσι θα δώσεις όνομα, πρόσωπο, ζωή και στους άλλους. Θα πάψεις να
θεωρείς ότι είσαι μόνος.

«Το δράμα της εποχής μας», γράφει ο ποιητής Ρόμπερτ Ντάνκαν, «είναι ο ερχομός
όλων των ανθρώπων σε μια κοινή μοίρα».

Μαθαίνεις ότι η αγάπη, όπως η αθωότητα, πρέπει να περάσει. Φοβάσαι ότι εάν
επιτρέψεις στον εαυτό σου να γλιστρήσει στη σιωπή, στην ησυχία, θα πεθάνεις.
Σηκώνεσαι πάνω. Βγαίνεις από το φως του κουκουλιού σου, έξω, στο σκοτάδι.
Αρχίζεις να ζωγραφίζεις το φως.