ΓΝΩΜΗ Για όλα φταίει ο… καιρός

Ο χθεσινός εξαιρετικός αγωνιστικός χώρος στον Κορυδαλλό επέτρεψε να γίνει ένα
ιδιαίτερα συναρπαστικό παιχνίδι. Αποτέλεσε, πάντως, την εξαίρεση στον κανόνα,
αφού συνήθως οι ομάδες παίζουν σε γήπεδα-βούρκους. Το φαινόμενο δεν «αγγίζει»
κανέναν, αφού για όλα φταίει ο… καιρός.

Είναι αλήθεια πως στη χώρα μας δεν βρέχει συχνά (ιδιαίτερα στην Αθήνα), με
εξαίρεση τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τις
περισσότερες ομάδες που δεν περιποιούνται όπως πρέπει τον χλοοτάπητα του
γηπέδου τους.

Με εξαίρεση τα «χαλιά» της Ξάνθης και των Άνω Λιοσίων και τις καλές
καταστάσεις που επικρατούν σε 1-2 ακόμα αγωνιστικούς χώρους, τα άλλα γήπεδα
της Α’ εθνικής είναι ουσιαστικά… χάλια.

Όταν όμως στην πρώτη νεροποντή, εν έτει 2003, «πνίγονται» τόσες περιοχές στη
χώρα μας και υποφέρουν χιλιάδες συνάνθρωποί μας, το θέμα των γηπέδων μοιάζει
με σταγόνα στον ωκεανό. Απλώς αποτελεί προέκταση της κοινωνίας μας, που είναι
δομημένη με προχειρότητα και κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Το πολύ
πολύ να την πληρώσουν 1-2 κηπουροί.

Στην Αγγλία, μόλις οι παίκτες παραπονεθούν για έναν τέτοιο βούρκο στον
πρόεδρο, συνήθως το πρόβλημα αποκαθίσταται με συνοπτικές διαδικασίες.

Αλλά εδώ πώς να λειτουργήσει σωστά το αποστραγγιστικό σύστημα των ποδοσφαρικών
γηπέδων, όταν νέα κλειστά γήπεδα μπάσκετ συνήθως… στάζουν στην πρώτη δυνατή
νεροποντή!

Είπαμε, το πρόβλημα έχει βαθιές ρίζες και δεν ξεκινά από το ποδόσφαιρο και τον
αθλητισμό, αλλά από το γενικότερο πλαίσιο που επικρατεί στη χώρα που έχει την
προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.