Το παιδί μου ζει αφού έδωσε ζωή σε άλλους

Δύο σκηνές, δύο άνθρωποι και δύο φωνές χαράχτηκαν με ανεξίτηλο μελάνι στη
μνήμη του. Ακούει ακόμα μέσα στον βαθύ του ύπνο τη φωνή του επιστάτη του
σχολείου που χτυπούσε την πόρτα και προσπαθούσε να τον ξυπνήσει: «Κύριε
Πατρίκιε, κύριε Πατρίκιε, τρέξτε, το παιδί χτύπησε…».

Ταλαιπωρήθηκαν, πείνασαν αλλά υπήρξαν και ευτυχισμένοι

Να τρέξει, μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Αλαφιασμένος προσάρμοσε στο γόνατο το
τεχνητό του πόδι, φόρεσε ό,τι βρήκε μπροστά του και βγήκε στον δρόμο. Η πομπή
με τα τέσσερα περιπολικά που άνοιγαν τον δρόμο στο ασθενοφόρο μόλις είχε
ξεκινήσει από το 56ο Γυμνάσιο Αθήνας, στην Ακαδημία Πλάτωνος με προορισμό την
Πολυκλινική Αθηνών… Ήξερε ότι μέσα στο ασθενοφόρο ήταν ο μονάκριβος γιος
του, ο 16χρονος Βαγγέλης. Ήξερε πως κάτι σοβαρό είχε συμβεί. Αλλά το μυαλό του
αντιστεκόταν, δεν πήγε στο χειρότερο… Ήταν Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου, 9 και
κάτι το πρωί.

Η καρδιά του παιδιού σβήνει. Δύο μέρες αργότερα, το απόγευμα της
Τετάρτης, άκουσε τη δεύτερη φωνή κι αυτή τη φορά ήταν ο γιατρός της Μονάδας
Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Κρατικού Αθηνών: «Λυπάμαι πολύ», του είπε.
«Πρέπει να κάνετε κουράγιο. Η καρδιά του παιδιού σβήνει. Δεν ελπίζουμε πια
ούτε σε θαύμα! Έχει δεν έχει μια – δυο ώρες ζωής…».

Βγήκε στον προθάλαμο, έκανε λίγα αναποφάσιστα βήματα, ένιωσε να παγώνει, να
τρελαίνεται, να σβήνει κι εκείνος όπως η καρδιά του παιδιού του κι ύστερα,
αυτόματα θαρρείς, καρφώθηκε μια σκέψη, μια ιδέα στο μυαλό του και γύρισε πίσω:
«Σώστε ό,τι μπορείτε να σώσετε, γιατρέ, από το παιδί μου, σώστε τα όργανά του
να σωθούν άλλοι άνθρωποι…». Αυτό ήταν. Ο 53χρονος Δημήτρης Πατρίκιος είχε
μόλις ξεπεράσει κάθε ανθρώπινη διάσταση, είχε υπερβεί το ανώτατο όριο του
πατρικού πόνου, είχε υπερβεί ακόμη και αυτό που λέγεται γενναιότητα και
μεγαλοψυχία κι είχε εκτελέσει έναν προορισμό ζωής που ελάχιστοι άνθρωποι
κατορθώνουν…

Τέσσερις και κάτι μήνες αργότερα και λίγες μέρες μετά τη βράβευσή του, με το
έπαθλο της ανθρωπιάς, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας… Συνεσταλμένος και
λιγόλογος κάθεται απέναντί μου. Πρόσωπο αξύριστο και άυπνο. Ντύσιμο φτωχό,
ατημέλητο. Και μάτια γεμάτα θλίψη, πόνο μα και ευγένεια ψυχής. Η ευγένεια
είναι το πλεόνασμα στην παρουσία του Δημήτρη Πατρίκιου. Κι αυτό το αγαθό δεν
το αποκόμισε από κανένα πανεπιστήμιο…

Ολομόναχος. Σκαλίζει τις πτυχές της ζωής του – μιας ζωής που δεν του
στάθηκε με την ίδια μεγαλοψυχία – και αναδιπλώνεται μέσα από αυτές. Ένας απλός
φύλακας με ακατάστατο ωράριο, σε κτίριο της οδού Πανεπιστημίου είναι. Ήταν και
πατέρας ενός μονάκριβου αγοριού που το μεγάλωσε ολομόναχος, έδωσε μάχες να το
κρατήσει και το ‘χασε μέσα σε δευτερόλεπτα: «Ήταν ένα πανέμορφο πλάσμα, μέσα
και έξω. Φιλότιμο, ζεστό και γελαστό παιδί. Κέρδιζε με το χαμόγελό του όλο τον
κόσμο! Ο Βαγγέλης ήταν ολόκληρη η ζωή μου. Είναι ακόμα η ζωή μου…».

Η ιστορία τους, δεν είναι απλή, ούτε συνηθισμένη. Εκείνος όταν ήταν 17χρονο
παλικάρι, έχασε το δεξί του πόδι σε τροχαίο. Έκτοτε η ζωή του απέκτησε μια
πικρή γεύση, τα όνειρα, οι διαδρομές και οι «εκτινάξεις» περιορίστηκαν…

Η μάνα έφυγε. «Άντεξα», ομολογεί, «όλα τα άντεξα και όλα θα μπορούσα να
τα αντέξω, αλλά όχι αυτό…». Έκανε ένα γάμο που το μόνο του ευτύχημα ήταν
αυτό το παιδί. Ήταν μωρό, 18 μηνών, ο Βαγγέλης όταν η μητέρα του τους
εγκατέλειψε.

Ο Άγγελος που ταξίδεψε…

Δύσκολη ζωή. Η ζωή τους συνεχίστηκε άλλοτε περισσότερο και άλλοτε
λιγότερο δύσκολη. Μα πάντα δύσκολη: «Ταλαιπωρηθήκαμε, βρεθήκαμε στον δρόμο από
έξωση, πεινάσαμε και κλάψαμε μαζί. Αλλά κάθε φορά γελούσαμε, λέγαμε αστεία και
όλα τα ξεπερνούσαμε. Αρκεί να ήμασταν μαζί – στήριγμα ο ένας του άλλου. Όσο
μεγάλωνε γινόταν ένα πανέμορφο παλικάρι που όλοι το καμάρωναν. Κάποια στιγμή
σταμάτησε το σχολείο, ήθελε να δουλέψει να με βοηθήσει. Πήγε σε ένα
βενζινάδικο. Τον έδιωξε ο ιδιοκτήτης σε μια βδομάδα γιατί έβαλε κατά λάθος
περισσότερη βενζίνη απ’ όση ήθελε ο πελάτης. Γύρισε κλαμένος και θυμωμένος.
“Θα πάω ξανά σχολείο” μου είπε. Και έκανα μεγάλη χαρά…».

Ανακοπή. Έκανε μόνος του καθυστερημένα την εγγραφή του και επέστρεψε
στο Γυμνάσιο που ήταν απέναντι από το σπίτι τους. Ήταν η δεύτερη μέρα που
πήγαινε ξανά σχολείο. Την πρώτη ώρα είχαν θρησκευτικά. Στο διάλειμμα τσακώθηκε
με ένα μικρότερο παιδί. Δευτερόλεπτα μετά σωριάστηκε στο προαύλιο, με ανακοπή.
Κατάφεραν να επαναφέρουν την καρδιά του αλλά ο Βαγγέλης ήταν κλινικά νεκρός.
Από «ανεύρυσμα» είπαν οι γιατροί. Το ίδιο διαγνώστηκε και από τρεις
ιατροδικαστές. Ένας Άγγελος είχε ταξιδέψει…

Ένας άνδρας αγκαλιά με ένα μωρό

Πορεύτηκαν μαζί στο σκληροτράχηλο μονοπάτι της επιβίωσης. Ένας άνδρας με
μεγάλη καρδιά και ξύλινο πόδι, αγκαλιά με ένα μωρό: «Δούλευα πάντα πότε πρωί,
πότε βράδυ. Εκείνες οι ώρες ήταν τραγικές. Δεν είχα κανέναν να με βοηθήσει, να
κρατήσει το παιδί. Παρακαλούσα και ικέτευα δεξιά και αριστερά. Για ένα
διάστημα το έπαιρνα κρυφά τα βράδια στη δουλειά μου, το σκέπαζα με μια
κουβέρτα μέσα στο θυρωρείο και το… έκρυβα. Έπαιρνα μαζί μου γάλα και πάμπερς
να το αλλάζω. Μέχρι που με ανακάλυψαν και μου ζήτησαν να μην το ξανακάνω γιατί
αν συνέβαινε κάτι τη νύχτα θα κινδύνευε και το παιδί. Αναγκάστηκα να το δώσω
σε μια οικογένεια στη Σαλαμίνα. Κάθε μέρα, μόλις τελείωνα τη δουλειά μου,
πήγαινα στη Σαλαμίνα να μείνω λίγες ώρες με το παιδί, μετά επέστρεφα να
κοιμηθώ και να ξαναπάω στη δουλειά. Το παιδί όμως δεν περνούσε καλά, το
κακομεταχειρίζονταν. Απελπισμένος πήγα και το πήρα πίσω…».

«Γαληνεύω μονάχα τις ώρες που πηγαίνω στον τάφο του»

Απέμεινε μόνος, τραγικά μόνος. «Μη ρωτάτε πώς είμαι… Ένα ανθρώπινο ράκος..
Γαληνεύω μονάχα τις ώρες που πηγαίνω στον τάφο του». Κράτησε όλα του τα
πράγματα και κοιμάται στο κρεβάτι του. Κάποιες φορές ξεχνιέται και νομίζει ότι
ακούει το κλειδί στην πόρτα. Αλλά η πόρτα δεν ανοίγει. Και τότε βάζει τα
κλάματα. Η μόνη σκέψη που τον παρηγορεί είναι ότι η ζωή του μικρού του γιου
δεν πήγε χαμένη: «Το παιδί μου ζει αφού έδωσε ζωή σε άλλους ανθρώπους. Μονάχα
η καρδιά του χάθηκε γιατί δεν βρέθηκε λήπτης την ίδια μέρα και η καρδιά δεν
αντέχει… Θα ‘θελα να γνώριζα και να μιλούσα έστω σε έναν από αυτούς τους
ανθρώπους! Θα ‘ταν σαν να μιλούσα με τον γιο μου…».

Ήταν πάντα σκληρή η ζωή για τον Δημήτρη Πατρίκιο αλλά τώρα είναι πέρα για πέρα
αβίωτη. Κινδυνεύει ξανά να βρεθεί με έξωση στον δρόμο. Χρωστάει παντού –
νοίκια, εφορία, την κηδεία και τον τάφο του παιδιού του που «πληρώθηκαν από τη
δουλειά μου και μου κρατάνε 200 ευρώ τον μήνα».