ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η στήλη τής Φρανσουάζ

Χρόνια τώρα, κάθε εβδομάδα διαβάζω τη στήλη της Φρανσουάζ Ζιρού. Θέμα της
είναι οι εκπομπές της γαλλικής τηλεόρασης, που φυσικά δεν έχω δει και ούτε
πρόκειται να δω. Πολύ συχνά δεν ξέρω σε τι αναφέρεται. Τη διαβάζω ωστόσο
ανελλιπώς, γιατί γράφει ωραία, με ένα απλό, γαλήνιο στυλ, που σε τιμά σαν
αναγνώστη, σου χαρίζει μιαν αίσθηση οικειότητας που σε ανεβάζει. Χαίρομαι το
ύφος της, το χιούμορ της, την εξυπνάδα και την πραότητά της. Χθες διάβασα στα
«ΝΕΑ», στη στήλη του Μ. Μητσού (που επίσης παρακολουθώ ανελλιπώς), ότι πέθανε
η Φρανσουάζ Ζιρού. Και τώρα μόνο συνειδητοποίησα ότι ήταν πάνω από ογδόντα
χρόνων, πράγμα που δεν το φανταζόσουν παρακολουθώντας την.

Πρέπει λοιπόν όλα τα ρήματα να μπουν στον παρατατικό – τη διάβαζα, μου άρεσε,
την ευχαριστιόμουν – διότι στο εξής θα έρχεται το περιοδικό στο σπίτι όπως
πάντα, ταχυδρομικώς, με κάποιων ημερών καθυστέρηση, αλλά η στήλη της θα
λείπει. Και θα μου λείπει. Θα κάνω καιρό να την ξεχάσω, να συνηθίσω να μην την
ψάχνω στις λεπτές σελίδες που χρησιμοποιεί για τα τεύχη των συνδρομητών
εξωτερικού το περιοδικό αυτό, το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». Για κοίτα πώς μπορεί να
δεθεί κανείς προσωπικά με κάτι τόσο ξένο, τόσο μακρινό, να νιώθει στέρηση για
κάτι τόσο απίθανο. Τη στήλη τηλεοπτικής κριτικής ενός γαλλικού περιοδικού!
Κάτι ήξερε λοιπόν η ακούραστη δημοσιογράφος που δεν άφησε ώς την τελευταία
στιγμή την πένα. Κάπως θα το διαισθανόταν, ότι θα δημιουργούσε στέρηση σε
διάφορους ανθρώπους, ίσως σε όλο τον κόσμο, μόνο και μόνο επειδή τους είχε
δέσει με τη συνήθεια να τη διαβάζουν.