Τη νύχτα της 3ης Νοεμβρίου 2002, όταν είχε φανεί ότι νικητής των εκλογών θα
ήταν το ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (το Λευκό Κόμμα όπως έχει
επικρατήσει να λέγεται), στις αίθουσες συσκέψεων των τουρκικών εφημερίδων είχε
πέσει «καταιγισμός ιδεών» για τον τίτλο της επόμενης ημέρας. Είχε λεχθεί τότε
ότι ένας από τους συντάκτες της «Χουριέτ» είχε προτείνει, «χωρατεύοντας», να
βάλουν τίτλο «Ευτυχώς, υπάρχει ο στρατός!».





Χιλμί Όζκιοκ. «Κατήγγειλε» στην τουρκική κοινή γνώμη ότι η 58η κυβέρνηση
«αποτελεί κίνδυνο και απειλή για το καθεστώς»


Στους δύο μήνες που πέρασαν έκτοτε, οι σχέσεις του ισλαμικών καταβολών
κυβερνώντος κόμματος και του ιδεολογικά αντίθετου προς τη θεοκρατία στρατού
απασχόλησαν τον νου των ανθρώπων στην Τουρκία - χονδρικά, του υπόλοιπου 65%
των ψηφοφόρων - και θα εξακολουθήσουν, ως φαίνεται, να τον απασχολούν.


Απόδειξη είναι ότι ο 24ος Τούρκος επιτελάρχης Χιλμί Όζκιοκ διάβασε προχθές -
στη δεξίωση που έδωσε το επιτελείο στους δημοσιογράφους για το νέο έτος - την
οκτασέλιδη ομιλία του, συνομίλησε επί μία ώρα με τους εκπροσώπους του Τύπου
και «κατήγγειλε» στην τουρκική κοινή γνώμη ότι η 58η κυβέρνηση «αποτελεί
κίνδυνο και απειλή για το καθεστώς». Όπως είχε διευκρινίσει, σε ανάλογη
περίπτωση, ο προηγούμενος επιτελάρχης Κιβρίκογλου, ο Όζκιοκ «έπραξε το καθήκον
του: ως συνταγματικός θεσμός γνωστοποίησε πράξεις και παραλείψεις ενός άλλου
συνταγματικού θεσμού». Έχει μεγάλη σημασία στην Τουρκία να γίνονται τα
πράγματα σύμφωνα με το γράμμα του νόμου και το πνεύμα του Συντάγματος.


Οι κινήσεις. Πρέπει να γνωρίζει κανείς τι έπραξε η νέα κυβέρνηση υπό
την πρωθυπουργία του Αμπντουλάχ Γκιουλ και την υπερπρωθυπουργία του Ταγίπ
Ερντογάν, ώστε «να αξίζει να καταγγελθεί». Η πρώτη πρώτη της κίνηση, πριν
ακόμη σχηματισθεί, ήταν να θελήσει να τοποθετήσει στη θέση του υπουργού
παιδείας έναν «ακραιφνή» ισλαμιστή. Η ενέργεια αυτή είχε προσκρούσει στον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αμέσως μετά, ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης εμφάνισε,
προς γενική έκπληξη, την καλυμμένη σύζυγό του σε τελετή του πρωτοκόλλου, σε
μια προσπάθεια «νομιμοποίησης» της ισλαμικής μαντίλας - καλυμμένες είναι οι
σύζυγοι των 355 από τους 363 βουλευτές του κόμματος.


Στο δίμηνο που παρήλθε ακολούθησαν κι άλλες «μικροκινήσεις» προς την
κατεύθυνση της «αποποινικοποίησης» της ισλαμικής ιδεολογίας: στην προεδρία της
Επιτροπής για Θέματα Εθνικής Άμυνας της Εθνοσυνέλευσης εξελέγη ο βουλευτής
Ραμαζάν Τοπράκ, που είχε αποταχθεί από τον στρατό το 1997 για «απειθαρχία»
(διάβαζε: θεοκρατική δραστηριότητα), ενώ ο πρωθυπουργός Γκιουλ υπέγραψε προ
δεκαημέρου τις αποφάσεις αποτάξεων του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου (ΑΣΣ)
με την επισημείωση όμως «επιφύλαξης» όσον αφορά την προσφυγή των αποταχθέντων
στη Δικαιοσύνη. Στην πρώτη περίπτωση, ο Τοπράκ παραιτήθηκε αμέσως μετά την
εκλογή του, στη δεύτερη, η κυβέρνηση δήλωσε ότι το θέμα του ΑΣΣ δεν είναι στις
προτεραιότητές της.


Ο πλέον πρόσφατος «πονοκέφαλος» της κυβέρνησης είναι ο υπουργός Οικονομικών
Κεμάλ Ουνακιτάν, εναντίον του οποίου εκκρεμούσε (πριν αποκτήσει βουλευτική
ασυλία) δίκη φοροδιαφυγής από εταιρεία ισλαμικού κεφαλαίου («αλυσίδα ευτυχίας»
όπως λέγεται εδώ το «αεροπλανάκι»), ο οποίος κατέθεσε νομοσχέδιο που τον
απαλλάσσει από την κατηγορία.


Όλο και περισσότερος λόγος γίνεται για τις εννιά δίκες κατά του Ερντογάν για
«καταχρήσεις» από την εποχή που ήταν δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και την
«πολιτεία» των βουλευτών του Λευκού Κόμματος όσο ήταν βουλευτές του
απαγορευμένου Κόμματος Ευημερίας.


Το Λευκό Κόμμα δεν είναι, δυστυχώς, τόσο «λευκό» και είναι πιθανόν ο
επιτελάρχης Όζκιοκ να έθεσε με τις «προειδοποιήσεις» του ανοιχτά τις βάσεις
και τα όρια της «διαπραγμάτευσης» ανάμεσα στο καθεστώς και στο κόμμα που
κατέχει το 66% των εδρών στην Εθνοσυνέλευση.


Η έρευνα. Γνώμονας όλων, καθεστώτος και κυβέρνησης, είναι ο «κίνδυνος
εσωτερικών αναταραχών», που πλανάται σε απόρρητες εκθέσεις μυστικών υπηρεσιών
εδώ και καιρό. Σύμφωνα με έρευνα του Κρατικού Στατιστικού Ινστιτούτου της
Τουρκίας: το 25% του πληθυσμού ζει στα όρια της πείνας, το άλλο 25% στα όρια
της φτώχειας. Τούτες δω που αναφέρουμε είναι μερικές μόνο από τις πλευρές του
«πολύεδρου Τουρκία», στις άλλες πλευρές καθρεφτίζονται άλλα σημαντικά θέματα
κοινωνικής, οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής, αλλά και μία πλευρά που
γράφει γενικώς «οδύνες της αλλαγής». Αν κρίνω, πάντως, από τις αντιδράσεις των
φίλων μου εδώ, νομίζω ότι μπορώ να πω με σιγουριά πως η πρόταση τίτλου του
συντάκτη της «Χουριέτ» ήταν μισοαστεία και, κυρίως, μισοσοβαρή.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από