Δρόμοι

Ο Μάικλ Τζάκσον…

… πάντα έλεγε πως ταυτιζόταν με τον κακάσχημο και παραμορφωμένο Τζον Μέρικ,
τον άνθρωπο-ελέφαντα. Τώρα έγινε άνθρωπος-ελέφαντας ο ίδιος. Κάθε φορά που
ξεπροβάλλει στη σκηνή και ο κόσμος βλέπει τις αλλόκοτες μεταμορφώσεις του
προσώπου του, γίνεται η βασική ατραξιόν στο μεγάλο τσίρκο των μέσων ενημέρωσης
που ταυτόχρονα σαγηνεύει και απωθεί το κοινό. Πριν ακόμη γίνει
άνθρωπος-ελέφαντας, δεν του άρεσε αυτό που έβλεπε κάθε πρωί στον καθρέφτη του.
Ούτε σε εμάς αρέσει αυτό που βλέπουμε στον δικό μας. Δεν μας αρέσει αυτό που
είμαστε, δεν μας αρέσει αυτό που κάνουμε.

Η ιστορία μας…

… είναι ένα τετράδιο γεμάτο διαγραφές, ένας χάρτης γεμάτος διορθώσεις και
σβησίματα συνόρων. Ούτε αυτό που κάνουμε ούτε αυτό που είμαστε μας αρέσει. Και
επειδή δεν μας αρέσει αυτό που είμαστε, νομίσαμε πως μπορούμε να ξαναγράψουμε
το τετράδιο της ανθρώπινης ζωής όπως ξαναγράφουμε την ιστορία ή όπως
ξανασχεδιάζουμε έναν χάρτη ανάλογα με ό,τι μας συμφέρει, νομίσαμε πως μπορούμε
να διορθώσουμε τον χάρτη της φύσης και να σημειώσουμε αυτό που θα θέλαμε να
είμαστε πάνω σε έναν καινούργιο χάρτη.

Ο χάρτης…

… του ανθρώπινου γονιδιώματος είναι το «βιβλίο της ζωής», λένε μερικοί
γενετιστές – ευτυχώς όχι όλοι, λέει ο συγγραφέας Κόλιν Τατζ στο περιοδικό
«Νιου Στέιτσμαν». Μα αν σκεφτούμε τα γονίδια σαν λέξεις, τότε αυτό που έχουμε
στα χέρια μας δεν είναι παρά ένα ατελές λεξικό. Γιατί τα γονίδια καθενός
μοιάζουν με απόκρυφο κείμενο που έχει τη δική του γραμματική, το δικό του
συντακτικό, ιδιωματισμούς, λογοπαίγνια, παρομοιώσεις και «κεντρική ιδέα» για
την οποία δεν γνωρίζουμε και ίσως να μη μάθουμε ποτέ το παραμικρό. Να θέλει
κανείς σήμερα να διορθώσει τα ανθρώπινα γονίδια είναι σαν να θέλει να
διορθώσει ένα αρχαίο κινέζικο κείμενο με μοναδικό εργαλείο ένα κακό λεξικό.

Οι άνθρωποι…

… θα μείνουν παρ’ όλα αυτά όπως είναι. Με τις ίδιες αδυναμίες. Και τις ίδιες
αντιφάσεις. Την ίδια ώρα που μισούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, προσπαθούν
να φτιάξουν αντίγραφά του στο εργαστήριο – σαν το κλωνοποιημένο μωρό που
μπορεί να έχει ήδη γεννηθεί από κάτι γήινους που λένε πως με τις τρίχες της
κεφαλής τους επικοινωνούν με εξωγήινους. Μπορεί η τυφλή εξέλιξη να μας έκανε
αυτό που είμαστε. Μπορεί να μας οδήγησε έως εδώ το αόρατο χέρι του Θεού. Μα
ό,τι και αν είναι από τα δύο, αυτή η δουλειά έγινε άπειρες φορές πιο καλά από
όσο θα την κάνει ποτέ ανθρώπινο χέρι. Η φυσική επιλογή είναι πολύ πιο ευφυής
από την ανθρώπινη ευφυία. «Τι σπουδαίο έργο που είναι ο άνθρωπος!», έλεγε ο
Άλμετ. «Τι όμορφη που είναι η ανθρωπότητα!», έλεγε η Μιράντα στην «Καταιγίδα».
Είτε είχαν δίκιο είτε άδικο, σε αυτό το έργο θα μείνουμε πάντα ο ρόλος, δεν θα
γίνουμε ποτέ οι δημιουργοί.