Διαστάσεις Το κορίτσι με τα γαλάζια μάτια

Τάρανδοι, χιόνια κι ένα πνιγμένο κορίτσι που ξυπνά εδώ και αιώνες τους
ταξιδιώτες: ένας Σκωτσέζος ποιητής, ο Τζων Μπέρνσαϊντ, περιπλανάται στο
Φίνμαρκ της βόρειας Νορβηγίας, κοντά στον Βόρειο Πόλο. Το ποίημα «Στο
Κάουτοκεϊνο» δημοσιεύτηκε στο London Review of Books.

Στο Φίνμαρκ. Ο άνθρωπος απέναντι στη φύση

«Περπατώ κάτω από μια βροχή πάγου/ στο οροπέδιο του Φίνμαρκ: / παγωμένη βροχή,
όχι χιόνι· σκληρά μαργαριτάρια πάγου/ κτυπούν το πρόσωπό μου και τα χέρια μου,
καθώς κατευθύνομαι/ στην παγωμένη λίμνη. / Κανένα σημάδι ζωής – καβαλίνες
μονάχα και πεταμένα φτερά· / όμως κάτι με καλεί, πέρα μακριά απ’ το νερό/ ένα
στοιχειό, χαμένο στον ουρανό, / πιο σκοτεινό από τη σάρκα και το αίμα/ ύστερα
περιμένει, σαν να θέλει να του απαντήσω.

Κι αρχίζει να πέφτει χιόνι – τεράστιες, ξαφνικές νιφάδες/ παρασύρονται ανάμεσα
στις σημύδες, κάνοντας τα μούσκλα να θαμπώσουν/ σαν να ξανάρχισε κάποια
γιορτή/ η τελετή μιας άλλης εποχής. / Κάτω στο χωριό/ γυρνούν από την
εκκλησιά: / μάνες και πατεράδες, εγγόνια, ξαδέλφια/ το κορίτσι με τα γαλάζια
μάτια που είδα στο δρόμο για το Βάντσε, / ο άνδρας στο τουριστικό καφέ/ με τα
άπταιστα αγγλικά του./

(…) Έξω στο χιόνι/ φτιάχνω ένα ορόσημο από κόκαλα/ έναν κύκλο από καβαλίνες,
μια λεωφόρο από λειχήνες. / Λένε πως αν κατασκηνώσεις/ στο Πίκεφοσεν, / το
κορίτσι που πνίγηκε εκεί πριν από αιώνες/ θα σε ξυπνήσει τα χαράματα, καθώς οι
κραυγές της/ χωρίζονται από το σιγανό βουητό των υδάτων·/ υπάρχουν κι άλλοι
ήχοι βέβαια/ οι πιο λεπτές συχνότητες της γης και τ’ουρανού/ νεκρές γενιές
θαμμένες στην άμμο/ ταΐζοντας τα ρείκια, τις ιτιές και τις σημύδες/ τους
ταράνδους, τις αρκτικές αλεπούδες και αναρίθμητους ανθρώπους/ που έζησαν εδώ
με υπομονή και δεξιοτεχνία/ τα έργα τους προσωρινά, τα όνειρά τους πελώρια/ τα
παιδιά τους μεγαλωμένα στη μνήμη και στο τραγούδι.

Κάτω στο χωριό/ πίνουν τον γλυκό άσπρο καφέ/ μιλώντας ή σωπαίνοντας,
διαβάζοντας εφημερίδα/ ή διορθώνοντας ένα σπασμένο έλκηθρο/ σε μια ακατάστατη
αυλή. / Το κορίτσι με τα γαλάζια μάτια που είδα στο δρόμο για το Βάντσε/
αφήνει το βιβλίο της/ για να σκεφτεί το μέλλον/ όταν κάτι τη διακόπτει – μια
φωνή, ένας ψίθυρος/ ένα ζώο που ξύνει τον τοίχο/ ενός ήσυχου σπιτιού· κι
αφήνοντας στην άκρη την εργασία της/ σταματά για ν’ αφουγκραστεί, / μόνη με
τον εαυτό της, σκέπτεται στην ανάπαυλα/ των μελλοντικών της ζωών: νιόπαντρη·
γρια/ ή ταξιδεύοντας προς μια νέα αρχή·/ έξω στον κόσμο, τραγουδώντας έναν
αγαπημένο ύμνο/ ή εδώ στο φωτεινό αυτό σπίτι/ περικυκλωμένη από τους συγγενείς
της. / Στρέφει το βλέμμα στην ανοιχτή πόρτα, όταν μια φωνή που αγαπά/ «Δεν
είναι τίποτα», λέει από το άλλο δωμάτιο/ αν και τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει
το ειρηνικό τραγούδι/ που ματώνει μέσα από το δίχτυ του ανέμου/ και τον ήχο
του νερού. / Τίποτα δεν εξηγεί τις ταλαντεύσεις τ’ ουρανού/ το πώς, αργά ή
γρήγορα, καθένας από μας θα απαντήσει·/ καμιά λογική δεν κάνει τον παλμό της
γης να σωπάσει: / ο παλμός δεν σταματά ποτέ, πλέκει μέσα στο κόκαλο/ έναν
κόσμο γύρω απ’ τον κόσμο που κατανοούμε/ έναν κόσμο που περιμένει να τον
ανακαλύψουμε και να του δώσουμε ονόματα: / αυτό βαρύτητα, αυτό αίμα ζωής που
λειώνει/ αυτό άλας αγάπης, αυτό υδράργυρος που λείπει».