ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το ξένο όνειρο

Το όνειρο ναυάγησε, λέει η φωνή στην τηλεόραση. Κουβέντες που χρειάζονται
μετάφραση. Η εικόνα δείχνει αστυνομικούς να πιάνουν από τα μπράτσα μελαχρινούς
άντρες, να τους ταρακουνάνε λες και πρέπει να τους αδειάσουν από κάτι, αλλά να
τους αφήνουν αμέσως μετά, χωρίς να επιτυγχάνεται το άδειασμα, διότι ακολουθεί
αμέσως άλλος μελα-χρινός από πίσω που πρέπει με τη σειρά του να αρπαχτεί και
να ταρακουνηθεί και να σπρωχτεί έξω από την οθόνη. Αυτό περιγράφεται ως εξής:
Διάσωση λαθρομεταναστών από πλοίο που ναυάγησε παίρνοντας στο βυθό το όνειρό
τους για μία καλύτερη ζωή καθώς και μερικούς από αυτούς. Η λέξη όνειρο έχει
ισχύ μεγατόνων. Άμα ναυαγεί κιόλας, δεν χρειάζεται να ψάξεις να βρεις από πού
έρχονταν οι άνθρωποι και πού πήγαιναν, τι τρώνε, τι πίνουν και πού
στοιβάζονται μόλις διασωθούν ή τι τους περιμένει όταν φτάσουν στην πατρίδα
τους στην οποία θα τους στείλουμε πακέτο. Σαν χαστούκι στα σκοτεινά τους
πρόσωπα ο κονσερβαρισμένος οίκτος της άχρωμης νεανικής φωνής. Τι να πει κι
αυτή, ότι χαιρόμαστε που δεν καταφέρνουν να φτάσουν στην αγορά εργασίας τόσα
φτηνά εργατικά χέρια; Φινάλε της περιπέτειάς τους το μπαγιάτικο κλισέ, που μας
καθησυχάζει. Το όνειρο φταίει, οι κυβερνήσεις του Ιράν, του Ιράκ και της
Τουρκίας, οι «δουλέμποροι» (άλλη λέξη ύψιστης ανακρίβειας) και πάντως όχι
εμείς, η Αστυνομία μας, η αδιαφορία μας, η ευημερία μας. Που είναι και
προβληματική και εύθραυστη και δεν σηκώνει και πολλά, όπως ξέρουμε. Όχι τα
δικά μας όνειρα, με τον γκρεμό στην άκρη, στον οποίο, είναι πια ρουτίνα,
πέφτουν και τσακίζονται, χωρίς όνομα, χωρίς θρήνο, άνθρωποι, οικογένειες
ολόκληρες. Με όνειρα ή χωρίς.